บทที่ 819 ท่านเต๋าปู้อวี่ข้ามขั้นเป็นขั้นข้ามพิบัติ

ลู่หยางที่อยู่ห่างออกไปได้ยินอาจารย์พูดเช่นนั้น จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเซียนอมตะเคยพูดตั้งแต่เพิ่งเจออาจารย์ว่า อาจารย์ที่จริงแล้วสามารถบรรลุขั้นข้ามพิบัติได้นานแล้ว แต่ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร กดทับวิทยายุทธ์ไว้ตลอด

ที่แท้ก็เพื่อวันนี้หรือ?

ซูโม่หร่านสีหน้าแข็งค้าง จ้องมองท่านเต๋าปู้อวี่ จู่ๆ ก็ผ่อนคลายลง

ในฐานะผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติ เขารู้ดีที่สุดว่าการจะทะลุขั้นข้ามพิบัติยากเพียงใด ทั้งจิตใจ วิทยายุทธ์ สภาวะ ความเข้าใจ ยาวิเศษ ขาดอย่างใดอย่างหนึ่งไม่ได้

ย้อนนึกถึงเมื่อก่อน เพื่อข้ามขั้นเป็นขั้นข้ามพิบัติ เขาถึงกับยอมฆ่าผลาญเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง อาศัยสมุนไพรและของวิเศษชำระร่างกาย แต่น่าเสียดายยังไม่สำเร็จ เนื่องจากข้ามขั้นล้มเหลว ร่างกายบาดเจ็บสาหัส ยังถูกแคว้นต้าเซี่ยตามล่า หนีไปจนถึงเขตปีศาจ พักฟื้นร่างกายกว่าร้อยปี แล้วฆ่าผลาญชาวเผ่าปีศาจทั้งเผ่า จึงสำเร็จเลื่อนขั้นข้ามพิบัติ กระบวนการทั้งหมดเรียกได้ว่าผันผวนวุ่นวาย

ในช่วงกว่าพันปีที่ผ่านมา เขาคอยสังเกตความเคลื่อนไหวของท่านเต๋าปู้อวี่ตลอด เช่น เมื่อกว่าสิบปีก่อน สำนักเวิ่นเต๋าประกาศว่าท่านเต๋าปู้อวี่หายตัวไป

หลังจากผ่านไปสิบปี ท่านเต๋าปู้อวี่จึงกลับมาปรากฏในสายตาผู้คนอีกครั้ง

ช่วงสิบปีที่หายไปนั้น ต้องเป็นช่วงที่ท่านเต๋าปู้อวี่ข้ามภัยพิบัติล้มเหลว อยู่พักฟื้นในที่ลับแน่นอน!

เพิ่งล้มเหลวเมื่อสิบปีก่อนและบาดเจ็บ เป็นไปไม่ได้ที่จะข้ามภัยพิบัติใหม่ภายในเวลาสิบปีสั้นๆ!

"ข้ามขั้นเป็นขั้นข้ามพิบัติ? แค่ขู่ไปอย่างนั้นเอง"

"เป็นการขู่หรือไม่ ไอ้แก่หงำเหงือกอย่างเจ้าลองดูก็รู้!"

ท่านเต๋าปู้อวี่ตะโกนเสียงดัง ไม่กดทับตัวเองอีกต่อไป พลังเริ่มจากค่อยๆ เพิ่มขึ้นกลายเป็นพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้จะไม่ถึงขั้นมีพลังกดดันน่าสะพรึงกลัวเท่าซูโม่หร่าน แต่ก็ไม่ใช่พลังที่ผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่างจะมีได้

นั่นคือพลังที่มีเฉพาะผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติตอนต้นเท่านั้น ท่านเต๋าปู้อวี่ยังไม่ถึงขั้นข้ามพิบัติ แต่กลับมีพลังของขั้นข้ามพิบัติแล้ว!

โครม!

ท่านเต๋าปู้อวี่ที่ปล่อยพลังทุกอย่างออกมา ดึงดูดสายฟ้าพิบัติมากมาย กระจายพลังกดดันของซูโม่หร่าน สายฟ้าสีม่วงทองโค้งงอคุกคามในท้องฟ้าและพื้นดิน เชื่อมต่อระหว่างฟ้ากับดิน พื้นดินสั่นสะเทือน ชาวเมืองเยว่ ไม่ว่าจะเป็นคนธรรมดาหรือผู้บำเพ็ญ ล้วนเกิดความหวาดกลัว ไม่กล้าเงยหน้ามองภัยพิบัติสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัวนี้

"โอ้โฮ สายฟ้าม่วงทำลายล้าง พรสวรรค์อาจารย์เจ้าก็ใช้ได้นะ" เซียนอมตะเพียงเหลือบมองสายฟ้าพิบัติเพียงแวบเดียว ก็จำแนกประเภทของสายฟ้าพิบัติได้ อวดภูมิกับลู่หยางอย่างภาคภูมิใจ "แน่นอนว่า เทียบกับสายฟ้าพิบัติตอนที่ข้านี่ข้ามขั้นไม่ได้หรอก"

ก่อนที่เซียนอิงเทียนจะบรรลุเป็นเซียน โลกมนุษย์ก็มีสายฟ้าพิบัติอยู่แล้ว ผลการบำเพ็ญตอบสนองภัยพิบัติของเซียนอิงเทียนคือการควบคุมสายฟ้าพิบัติที่มีอยู่เดิม รวมถึงสร้างสายฟ้าพิบัติแบบใหม่ขึ้น ตามคำกล่าวของเซียนอมตะ หลังจากเซียนอิงเทียนบรรลุเป็นเซียน ประเภทของสายฟ้าพิบัติเพิ่มขึ้นจากเดิมกว่าสิบเท่า ประเภทซับซ้อน จำนวนมากมาย สามารถตอบสนองความต้องการทั้งหมดของผู้บำเพ็ญเซียน ยกเว้นความต้องการที่จะไม่ต้องข้ามภัยพิบัติ

"มีสายฟ้าพิบัติจริงๆ ด้วย" ซูโม่หร่านรู้สึกว่าสถานการณ์ดูเหมือนจะเกินคาด น่าเสียดายว่าระหว่างข้ามภัยพิบัติ ห้ามไม่ให้มีคนรบกวน ใครรบกวนก็ต้องข้ามภัยพิบัติเช่นกัน

เขาเริ่มลังเล ค่อยๆ เคลื่อนไปยังชายขอบเมืองเยว่ เขาไม่จำเป็นต้องพนันว่าท่านเต๋าปู้อวี่จะสามารถขึ้นเป็นขั้นข้ามพิบัติได้หรือไม่

แต่ท่านเต๋าปู้อวี่ชัดเจนว่าไม่ต้องการให้ซูโม่หร่านจากไป ซูโม่หร่านเคลื่อนตัวเข้าใกล้ชายขอบเมืองเยว่ เขาก็ลากสายฟ้าพิบัติเข้าหาซูโม่หร่าน หากซูโม่หร่านกล้าออกจากเมืองเยว่ เขาก็กล้าที่จะรีบเข้าใกล้ซูโม่หร่านก่อนที่ซูโม่หร่านจะออกไป ให้ทั้งสองคนข้ามภัยพิบัติพร้อมกัน!

ท่านเต๋าปู้อวี่กล้าพนันว่าตนเองจะรอดชีวิตจากสายฟ้าพิบัติ แต่ซูโม่หร่านไม่กล้าพนัน

ซูโม่หร่านเห็นเช่นนั้น จำต้องล้มเลิกความคิดที่จะออกจากเมืองเยว่ เผชิญหน้ากับสายฟ้าม่วงทองนับล้านที่คุกคามในท้องฟ้าและพื้นดิน ท่านเต๋าปู้อวี่ค่อยๆ ผ่อนลมหายใจบริสุทธิ์ ความคิดเพียงแวบเดียว กระบี่วิเศษนับไม่ถ้วนพุ่งขึ้นมาจากใต้ดิน

หนึ่งกระบี่กลายเป็นหมื่นกระบี่!

เขาชี้สองนิ้วขึ้นฟ้า กระบี่วิเศษนับไม่ถ้วนราวกับปลาที่กระโดดข้ามประตูมังกร กระโดดพ้นพื้นดิน ตัวกระบี่เคลื่อนไหวอย่างว่องไว ต้อนรับสายฟ้านับหมื่น

กระบี่และสายฟ้าปะทะกันอีกครั้ง การปะทะที่เจิดจ้าในชั่วพริบตาทำให้ทั้งเมืองเยว่สว่างราวกับกลางวัน ความรุนแรงเกินกว่าตอนที่ต่อสู้กับอู่เล่ย์มาก!

สายฟ้าที่รุนแรงยิ่งกว่าทยอยตามมา แต่ละคราวล้วนรุนแรงกว่าครั้งก่อน ท่านเต๋าปู้อวี่ถือกระบี่วิเศษขวางไว้ แผ่นกระบี่สะท้อนดวงตาอันสงบของเขา

ใต้เท้าของท่านเต๋าปู้อวี่ปูด้วยวิถีกระบี่สายหนึ่ง ทุกย่างก้าว ใต้เท้าจะเกิดกระบี่วิเศษหนึ่งเล่ม เหล่านี้คือผู้บำเพ็ญวิถีกระบี่ที่ท่านเต๋าปู้อวี่เคยเอาชนะ เขาใช้หัวใจกระบี่จารึกกระบี่ของคู่ต่อสู้ลงในวิถีกระบี่ของตน กลายเป็นส่วนหนึ่งของวิถีกระบี่

เงากระบี่วิเศษเหล่านี้บางเล่มมาจากคู่ต่อสู้ขั้นสร้างฐาน บางเล่มมาจากคู่ต่อสู้ขั้นแปลงร่างเซียน รวมถึงกำแพงทั้งด้านของหอกระบี่ ตอนนี้เงากระบี่วิเศษเหล่านี้ภายใต้การเสริมพลังของท่านเต๋าปู้อวี่ ล้วนข้ามขั้นเป็นระดับที่สามารถต้านทานภัยพิบัติสวรรค์ได้

เผชิญหน้ากับภัยพิบัติสวรรค์ที่ไม่หยุดหย่อน ท่านเต๋าปู้อวี่หยิบกระบี่จากใต้เท้าขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ กระบี่เล่มนั้นเมื่อรับภัยพิบัติสวรรค์แล้ว ตรงกลางเกิดรอยแตก ถูกท่านเต๋าปู้อวี่โยนลงใต้เท้า ถูกวิถีกระบี่ดูดซึมและฟื้นฟู ท่านเต๋าปู้อวี่หยิบกระบี่อีกเล่มจากใต้เท้าขึ้นมา ทำซ้ำการกระทำนี้ไม่หยุด

ในภัยพิบัติสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัว พื้นที่สามศอกรอบท่านเต๋าปู้อวี่ราวกับแดนบริสุทธิ์ ไม่ได้รับผลกระทบจากสายฟ้าพิบัติ แต่ท่านเต๋าปู้อวี่ก็ไม่ได้ใช้เพียงวิถีกระบี่ต้านทานเท่านั้น ที่จริงแล้วกระบี่วิเศษแต่ละเล่มไม่สามารถต้านทานภัยพิบัติสวรรค์ได้อย่างสมบูรณ์ ยังคงมีสายฟ้าพิบัติบางส่วนส่งผ่านกระบี่วิเศษมาถึงตัวท่านเต๋าปู้อวี่ ท่านเต๋าปู้อวี่ใช้สายฟ้าพิบัติชำระจิตวิญญาณและร่างกาย ในกระบวนการนี้ วิทยายุทธ์เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง พลังกลับยิ่งสงบ ในสายตาคนภายนอกดูเหมือนสภาพอ่อนแอ

เมื่อสายฟ้าพิบัติที่แข็งแกร่งที่สุดและเป็นสายสุดท้ายตกลงมา ท่านเต๋าปู้อวี่ขับไล่วิถีกระบี่ใต้เท้าด้วยตนเอง

แกร๊ง!

ราวกับตัวเองคือกระบี่เล่มหนึ่ง พลังกระบี่อันไพศาลไร้ขอบเขตซ่อนอยู่ภายในร่าง ราวกับกระบี่เซียนในฝัก ซ่อนเร้นไม่เปล่งพลัง เมื่อสายฟ้าพิบัติสายสุดท้ายกำลังจะตกลงบนศีรษะ กระบี่เซียนพุ่งออกจากร่าง ฟันสายฟ้าพิบัติสายนี้!

สายฟ้าพิบัติแยกเป็นสองส่วน แสงฟ้าสลายไป ท้องฟ้ายามค่ำคืนอันสดใสปรากฏในสายตาผู้คนอีกครั้ง

"นี่คือความรู้สึกของขั้นข้ามพิบัติหรือ ช่างสบายกว่าขั้นรวมร่างจริงๆ" ท่านเต๋าปู้อวี่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่การข้ามขั้นนำมา เผยรอยยิ้ม

ผู้บำเพ็ญทั่วไปที่เพิ่งข้ามขั้นเป็นขั้นข้ามพิบัติ ยังต้องทำให้วิทยายุทธ์มั่นคง แต่เขาตั้งใจกดทับไว้ในขั้นรวมร่างตอนปลายหลายสิบปี ไม่จำเป็นต้องเข้าภวังค์ทำให้มั่นคงอีกแล้ว

เขาเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว จ้องมองซูโม่หร่านที่ยังคงมีสีหน้าเย็นชา พูดอย่างช้าๆ "ท่านประมุขใหญ่ซู เพื่อหาโอกาสที่จะฆ่าข้า รอมากว่าพันปีแล้วสินะ"

"บังเอิญเหลือเกิน ข้าก็รอโอกาสวันนี้มากว่าพันปีเช่นกัน"

"หากไม่ฆ่าเจ้า ข้าย่อมนอนไม่หลับอาหารไม่อร่อย"

"วางอำนาจ คิดว่าเพียงแค่เพิ่งข้ามขั้นเป็นขั้นข้ามพิบัติ ก็มีคุณสมบัติต่อสู้กับข้าหรือ?" น้ำเสียงของซูโม่หร่านเรียบเฉยดังเดิม เพิ่งข้ามขั้นเป็นขั้นข้ามพิบัติ ประสบการณ์การต่อสู้ไม่เพียงพอ ช่องว่างวิทยายุทธ์ปรากฏชัด ปู้อวี่จะต่อสู้กับเขาได้อย่างไร?

ท่านเต๋าปู้อวี่เผยรอยยิ้มเยาะหยัน ฟันกระบี่ออกไปทันที ทำให้ซูโม่หร่านไม่ทันตั้งตัว กระบี่หนึ่งฟันทำลายการป้องกันของเขา ทิ้งรอยแผลบนใบหน้า

ท่านเต๋าปู้อวี่เห็นเช่นนั้นก็บุกเข้าไปทันที จ้องตาซูโม่หร่าน

"ในสำนักข้ามีอาจารย์ฝึกซ้อมกับข้า ออกจากสำนักมีอาจารย์ผู้เฒ่าเจี๋ยซาต่อสู้กับข้า ทำไมเจ้าถึงคิดว่าข้าไม่มีประสบการณ์ต่อสู้กับผู้บำเพ็ญขั้นข้ามพิบัติ?"