บทที่ 540 เรียนวิชาแยกน้ำ

"อย่าพูดจาเหลวไหล วิชาอาคมห้าธาตุจะง่ายถึงเพียงนั้นได้อย่างไร?" ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาตำหนิลู่หยาง หากวิชาอาคมห้าธาตุฝึกได้ง่ายเพียงนั้น สำนักธาตุทั้งห้าของพวกเขาจะมีไว้ทำไม?

"อย่าคิดว่าบังเอิญฝึกวิชาอาคมห้าธาตุได้สักวิชา แล้วจะดูแคลนการเรียนวิชาอาคม"

"เจ้าฝึกวิชาอาคมห้าธาตุมาแล้วกี่อย่าง ลองให้ข้าดูหน่อย"

ในสายตาของผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชา ลู่หยางคงเรียนวิชาลูกไฟ วิชากำแพงดิน และวิชาอาคมง่ายๆ เช่นนี้ จึงคิดว่าวิชาอาคมห้าธาตุง่ายดาย

ลู่หยางถอนหายใจ จำต้องแสดงวิชาอาคมที่เรียนมาทีละอย่าง

เขาแบมือขวา นกเพลิงสีทองปรากฏบนฝ่ามือ มีชีวิตชีวาราวของจริง กอปรด้วยความร้อนอันน่าสะพรึง จุดข้อสอบเก็บคะแนนที่ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาวางบนโต๊ะบรรยาย

ลู่หยางแบมือซ้าย ไฟสามรสลุกโชติช่วง

ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชามุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่ฝ่ามือของลู่หยาง มิได้สังเกตเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้

"นี่คืออะไร?"

"เปลวเพลิงแท้ของนกทอง ไฟสามรส"

"อะไรนะ?"

ทำไมเขาไม่เคยได้ยินชื่อเพลิงแท้สองชนิดนี้มาก่อน?

เมื่อไหร่กันที่เพลิงแท้หนึ่งร้อยแปดชนิดกลายเป็นหนึ่งร้อยสิบชนิดไปแล้ว?

ยังไม่ทันที่ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาจะตั้งสติได้ ก็เห็นลู่หยางหยิบเมล็ดพันธุ์หนึ่งเมล็ด ปลูกลงบนพื้น

เมล็ดพันธุ์หยั่งรากทันทีที่ตกดิน ต้นอ่อนงอกขึ้นมาเป็นดอกบัวสองดอก บนดอกบัวมีลู่หยางสองคนยืนอยู่ คนหนึ่งสวมเสื้อผ้า อีกคนห่มใบบัว

"นี่คือวิชาอาคมอะไร?" ดวงตาของผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาเบิกโพลงด้วยความประหลาดใจ นี่มันเรื่องที่ไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อนเลย

"วิชาปลูกต้นไม้"

วิชาปลูกต้นไม้อย่างที่บ้านเจ้าเป็นแบบนี้หรือ!

ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชายังมิทันเอ่ยความในใจออกมา ก็เห็นลู่หยางสลายร่างแยก แล้วมุดลงใต้ดิน ขุดไชไปมาใต้ดินได้อย่างคล่องแคล่ว พอมีเวลาว่างยังอ้าปากกินดินสองสามอึก

"วิชาดำดิน?" ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาสงสัยระคนประหลาดใจ ท่าทางของลู่หยางคล้ายวิชาดำดิน แต่การไหลเวียนของพลังวิเศษกลับไม่เหมือน

"ข้าตั้งชื่อมันว่า 'ย่นพื้นที่'"

"เจ้าคิดค้นเอง?"

"ก็ประมาณนั้น บังเอิญทำออกมาได้"

ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชากระตุกหัวคิ้ว วิชาอาคมห้าธาตุที่ลู่หยางแสดงไม่มีสักอย่างที่เขาเคยเห็น นี่ไม่ใช่วิชาที่ง่ายและเรียนได้เร็วแน่ๆ

"ส่วนวิชาอาคมสายทอง ก็คงเป็นวิชากระบี่พอได้"

ลู่หยางไม่คิดจะแสดงวิชาร่างทองหกจั้ง นั่นเป็นวิชาของรองประมุขลู่ แต่เขาไม่ใช่รองประมุขลู่ จะมีวิชาร่างทองหกจั้งได้อย่างไร

"ส่วนวิชาอาคมสายน้ำ ข้ายังไม่เคยเรียนเลยสักอย่าง"

ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาตะลึงในความปราดเปรื่องของลู่หยาง เรียนวิชาอาคมห้าธาตุได้ถึงสี่ธาตุ ทั้งที่ยังเชี่ยวชาญวิชากระบี่ ไม่ได้ละเลยขั้นบำเพ็ญ

ไม่อาจเลี่ยงคำถามว่า เด็กหนุ่มคนนี้มีพรสวรรค์ในวิชาอาคมห้าธาตุถึงขนาดนี้เชียวหรือ?

เกิด...มาบำเพ็ญที่สำนักเวิ่นเต๋า ขาดทุนใหญ่แล้ว!

"ดี ดี ดี วิชาอาคมห้าธาตุมีการเกื้อกูลและขัดแย้งกัน น้อยคนนักที่จะเรียนรู้วิชาอาคมสองธาตุที่ขัดแย้งกันได้ เจ้าสามารถเรียนรู้ได้ถึงสี่ในห้าธาตุ แสดงให้เห็นว่าเจ้ามีพรสวรรค์ในด้านนี้อย่างยิ่ง"

"นั่นสิ ไม่ใช่ข้าอวด ลู่หยางนี่แหละ พรสวรรค์ยิ่งกว่าศิษย์พี่ใหญ่เสียอีก!" เมิ่งจิ่งโจวยกย่องพรสวรรค์ด้านวิชาอาคมของลู่หยางอย่างจริงใจ ในฐานะสหายรัก เขารู้สึกภาคภูมิใจยิ่งนัก

"ใช่ๆๆ ข้าก็คิดเช่นนั้น" หลี่หาวเหรินรีบเสริม

หม่านกู่เกาศีรษะ รู้สึกว่าสองคนนี้พูดแฝงความหมาย เป็นความรู้สึกเขาหรือไม่?

ช่างเถอะ ตามกระแสไปก่อน

"ข้าก็คิดเช่นนั้น"

มีเพียงเถาเหยาเยี่ยที่ไม่ได้พูดอะไร

ลู่หยางเหงื่อเย็นกาฬไหลซึม เมิ่งจิ่งโจว เจ้าหมอนี่จะฆ่าข้าด้วยการสรรเสริญหรือ

จิตใจอันชั่วร้าย!

"เมื่อสามารถเรียนวิชาอาคมสี่ธาตุแล้ว วิชาอาคมสายน้ำที่เหลือคงไม่ยากสำหรับเจ้า"

"หากสามารถควบคุมวิชาอาคมทั้งห้าธาตุที่แตกต่างกัน ตามหลักการเกื้อกูลกันของห้าธาตุ จะสามารถใช้วิชาอาคมผสมผสานอันทรงพลังได้!"

"เป็นไง อยากเรียนวิชาอาคมสายน้ำอีกสักวิชาไหม?"

เมื่อได้ยินว่ามีโอกาสเรียนวิชาอาคมเพิ่ม ลู่หยางจะปฏิเสธได้อย่างไร

"ขอให้ผู้อาวุโสชี้แนะด้วย"

เห็นท่าทีนอบน้อมของลู่หยาง ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาก็มีความรู้สึกดีต่อลู่หยางมากขึ้น เขาพยักหน้ารับ

"ข้าคิดดูก่อน เช่นนั้นเจ้าเรียนวิชาแยกน้ำเถอะ"

"วิชาแยกน้ำ?"

"วิชาแยกน้ำเป็นวิชาอาคมสายน้ำที่ยากยิ่ง แม้แต่ผู้มีรากฐานน้ำสองรากฐานก็ไม่แน่ว่าจะเรียนได้ แต่ในทางกลับกัน ความยากแปลว่าพลังอันทรงพลัง อาจกล่าวได้ว่าหากเรียนสำเร็จ ก็จะสามารถต้านทานวิชาอาคมสายน้ำทั้งหมดได้!"

ทุกคนพร้อมใจกันตกตะลึง ไม่คิดว่าวิชานี้จะทรงพลังถึงเพียงนี้

ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชายิ้มพลางลูบเคราขาว กล่าวว่า "มีตำนานเล่าขานว่า ในยุคปลายแคว้นต้าอวี๋ ตระกูลขุนนางและกษัตริย์แต่ละภูมิภาคเริ่มก่อกบฏ ทั่วหล้าป่วนปั่น ประชาผู้รันทดทุกข์ทน มีผู้วิเศษนำุุชาวบ้านทั้งตำบลหนีภัย แต่ถูกมหานทีขวางกั้น คลื่นสูงท่วมท้น กระแสน้ำเชี่ยวกราก เรือไม่อาจข้ามได้"

"ผู้วิเศษย่อมสามารถข้ามแม่น้ำไปได้เอง แต่ชาวบ้านเบื้องหลังไม่อาจทำเช่นนั้น"

"ผู้วิเศษยืนริมฝั่ง ถือไม้เท้า แตะพื้นสามครั้ง มหานทีแยกออกจากตรงกลาง เผยให้เห็นถนนกว้างแปดสิบเมตร น้ำสองข้างสูงตั้งตระหง่าน กลายเป็นกำแพงน้ำ"

"เมื่อชาวบ้านทั้งหมดข้ามมหานทีไปแล้ว กำแพงน้ำสองข้างพังถล่มลงมา แม่น้ำกลับคืนสู่สภาพเดิม"

"นั่นคือวิชาแยกน้ำ!"

สามารถแยกน้ำให้แยกออกเป็นสองส่วน ต่อหน้าวิชาอาคมเทพนี้ วิชาอาคมสายน้ำใดจะใช้ได้

"ด้วยระดับวิทยายุทธ์ปัจจุบันของเจ้า การแยกแม่น้ำย่อมเกินกำลัง ร่างกายเจ้าคงรับไม่ไหว แต่เมื่อเผชิญกับวิชาอาคมสายน้ำในขั้นเดียวกัน ไม่น่าจะเป็นภัยคุกคาม"

ลู่หยางสูดลมหายใจเข้าอย่างตื่นเต้น วิชาแยกน้ำนี้ฟังแล้วน่าทึ่งจริงๆ

"หรือลองดูแบบนี้ก็ได้"

ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาหยิบแก้วน้ำที่มีน้ำเต็มแก้ว ลากนิ้วเบาๆ บนแก้ว น้ำในแก้วแยกออกเป็นสองส่วนอย่างเห็นได้ชัด

เขาดื่มน้ำครึ่งแก้วรวดเดียว ส่วนน้ำที่เหลือยังคงอยู่ในสภาพเดิม

"ขอให้ผู้อาวุโสสอนข้าด้วย" ลู่หยางประสานมือคำนับอีกครั้ง

"ได้"

ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาไม่ได้สอนลู่หยางเป็นพิเศษ แต่สอนวิชาแยกน้ำให้ทั้งห้าคน

พอดีจะได้ดูว่าพรสวรรค์วิชาอาคมห้าธาตุของลู่หยางเป็นเช่นไร

"หากต้องการเรียนวิชาแยกน้ำ ต้องสงบจิตใจ รวบรวมพลังวิเศษที่สองมือ ทำสัญลักษณ์มือน้ำห้าธาตุ ใช้ปลายนิ้วโป้งและนิ้วก้อยมาแตะกัน แล้วกางนิ้วที่เหลืออีกสามนิ้ว..."

ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชาเป็นศิษย์สำนักธาตุทั้งห้าที่คอยสอนผู้เริ่มบำเพ็ญ แม้ความรู้ที่บรรยายจะแห้งแล้งน่าเบื่อ เพียงแค่เข้าใจความรู้เหล่านี้ ก็จะรู้สึกว่าเขาบรรยายได้อย่างชัดเจน

ไม่ถึงสองชั่วยาม ลู่หยางก็เข้าใจกลเม็ดของวิชาแยกน้ำ ส่วนเมิ่งจิ่งโจวและคนอื่นๆ มีพรสวรรค์ด้านวิชาอาคมจำกัด โดยเฉพาะเมื่อเกี่ยวข้องกับวิชาอาคมที่ต้องมีรากฐานน้ำจึงจะเรียนได้ การเรียนรู้จึงช้า

"ผู้อาวุโส ข้าอยากลองสักครั้ง"

ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชามุ่งใจ ลูกน้ำขนาดลูกมะกันฟุ้งลอยมาตรงหน้าลู่หยาง

"หากสามารถแยกลูกน้ำออกเป็นสองส่วนได้ ก็นับว่าฝึกสำเร็จแล้ว"

ลู่หยางประกบมือทำสัญลักษณ์มือน้ำห้าธาตุ ท่องคาถาในใจ

"ห้าทะเลสี่มหาสมุทรล้วนหวนคืน เก้าแม่น้ำแปดทะเลสายน้ำสี่สาย...แยก!"

ลู่หยางเอานิ้วชี้และนิ้วกลางมือขวามาชนกัน ชี้ไปที่ลูกน้ำ พร้อมร้องสั้นๆ ลูกน้ำหายวับไปอย่างไร้ร่องรอย!

ผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชา "......"

นี่มันไม่ถูกต้องนะ ลูกน้ำหายไปไหน?

"ลองอีกครั้ง"

เขารวบรวมลูกน้ำขึ้นมาใหม่ ให้ลู่หยางลองอีกครั้ง ลู่หยางใช้วิชาแยกน้ำ ลูกน้ำก็หายวับไปอีกครั้ง ไม่เห็นร่องรอย

ลู่หยางก็ฉงนเช่นกัน ลูกน้ำหายไปได้อย่างไร เขาไม่ได้เรียนวิชาไร้ร่องรอย ถามหาเซียนอมตะ "เซียนน้อย ท่านเห็นชัดไหมว่าเมื่อครู่ข้าทำอะไร?"

ถ้าได้ยินว่าลู่หยางกำลังเรียนวิชาอาคม เซียนอมตะย่อมไม่พลาดโอกาสนี้ สังเกตการณ์อย่างตั้งใจอยู่ในพื้นที่จิตวิญญาณ

"เห็นแล้ว หลังจากเจ้าใช้วิชาแยกน้ำ ลูกน้ำไม่ได้หายไป แต่เล็กลงจนมองไม่เห็น"

"เล็กลงจนมองไม่เห็น?"

"อืม แยกเป็นก๊าซสองชนิด ก๊าซชนิดหนึ่งภายในมีลูกกลมเล็กๆ หนึ่งลูกล้อมรอบด้วยลูกกลมเล็กๆ อีกลูกหมุนเป็นวง อีกชนิดหนึ่งข้างในมีลูกกลมเล็กๆ แปดลูกล้อมรอบลูกกลมเล็กๆ อีกลูกหมุนเป็นวง"

"ก๊าซทั้งสองชนิดนี้มีอยู่ในอากาศ พบเห็นได้บ่อย"

ลู่หยาง "......"

นี่หมายความว่าข้าแยกน้ำออกเป็นไฮโดรเจนและออกซิเจนงั้นหรือ?