บทที่ 159 ในที่สุดก็เจอคนที่ขายข้อสอบปลอมแล้ว

หลังลู่หยางกลับถึงสำนักเวิ่นเต๋า เซียนอมตะยึดร่างอีกครั้ง จัดการงานสำนัก

สำนักเวิ่นเต๋ามีเรื่องต้องจัดการทุกวัน เพียงแต่การเยือนของสำนักเทียนเช่อเป็นเรื่องสำคัญ จึงจัดการก่อน ตอนนี้มอบหมายงานออกไปแล้ว ก็ถึงเวลาจัดการปัญหาทั่วไป

เซียนอมตะนั่งในที่นั่งเจ้าสำนัก รู้สึกสุขใจ: "ดูซิว่ามีเรื่องอะไรที่ต้องให้ข้าตัดสินบ้าง"

"ราชวงศ์ต้าเซี่ยประณามอย่างรุนแรงต่อนิสัยสร้างสุสานส่งเดชของสำนักเวิ่นเต๋า ผู้อาวุโสใหญ่ของสำนักเวิ่นเต๋าสร้างสุสานนอกสำนักหลายครั้ง รบกวนงานโบราณคดีของราชวงศ์ต้าเซี่ย"

ด้านล่างแนบรายละเอียดของเรื่อง เล่าว่าชาวนาแก่บังเอิญพบสุสานแห่งหนึ่ง หลังราชสำนักส่งคนมาสำรวจ พบว่าสุสานมีรูปแบบโบราณ เหมือนสร้างในยุคราชวงศ์ต้าอวี๋ และผู้สร้างเป็นผู้บำเพ็ญขั้นรวมร่าง

เมื่องานขุดค้นดำเนินต่อไป สิ่งของในสุสานก็ปฏิวัติความเข้าใจของผู้คน พลิกโฉมความรู้เกี่ยวกับสุสานราชวงศ์ต้าอวี๋ นับเป็นการค้นพบครั้งสำคัญ

หลังขุดค้นเป็นเวลานาน ราชวงศ์ต้าเซี่ยก็นำสุสานกลับคืนสู่แสงสว่าง แล้วก็พบผู้อาวุโสใหญ่นอนหลับอยู่ในโลงศพ

พยายามตั้งนาน ที่แท้เป็นผู้อาวุโสใหญ่สร้างสุสานผิดกฎ แถมยังเลียนแบบรูปแบบยุคราชวงศ์ต้าอวี๋ ราชวงศ์ต้าเซี่ยเกือบโกรธจนจมูกบิด

"คู่สามีภรรยาไส้เดือนจากสวนสมุนไพรแยกร่างเป็นสองท่อน คิดว่าพวกเขาสี่คนเป็นปัจเจกบุคคล ไม่ควรยึดติดกับความสัมพันธ์เดิม ทั้งสี่คนจะแต่งงานพร้อมกัน ฝ่ายชายเป็นสามีใหญ่และสามีเล็ก ฝ่ายหญิงเป็นภรรยาใหญ่และภรรยาเล็ก ทั้งสี่คนอยากจัดงานแต่งงานใหญ่ในสวนสมุนไพร?"

"ซี่ว..."

เซียนอมตะเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อย ตระกูลไส้เดือนสมัยนี้เล่นอะไรหวือหวาขนาดนี้?

ยุคโบราณตระกูลไส้เดือนไม่เคยทำเรื่องแบบนี้เลย

เซียนอมตะวางเรื่องไส้เดือนไว้ก่อน ดูเอกสารอื่น: "ตระกูลวัวน้ำตาเขียวเสนอว่า โลกทุกวันนี้อันตราย แค่กลับบ้านเยี่ยมญาติก็อาจเจอคนร้าย หวังว่าจะหลอม 'ยาพลังผู้อาวุโสที่สาม' ใช้เรียกผู้อาวุโสที่สามในยามคับขัน แก้ไขอันตราย"

เปลี่ยนอันใหม่

"ศิษย์ในสำนักร่วมกันเสนอให้จำกัดพฤติกรรมของผู้อาวุโสที่สาม ภูเขาทุกลูกมีเจ้าของ อย่าขนภูเขาไปมาเพื่อฝึกร่างกาย"

ลู่หยางเคยได้ยินเรื่องนี้ ผู้อาวุโสที่สามชอบยกภูเขาตอนฝึกร่างกาย ถ้าแค่ยกภูเขาก็ไม่เป็นไร ปัญหาคือผู้อาวุโสที่สามจำตำแหน่งภูเขาไม่ได้ ยกไปแล้วไม่คืนที่ ศิษย์หลายคนออกไปทำภารกิจ กลับมาพบว่าบ้านหายไป

"เอ๊ะ เขาตานติ่งอ้างว่าพบวิธีติดต่อระยะไกลแล้ว" เซียนอมตะเหมือนเจอของวิเศษ

เซียนอมตะไม่คิดว่าเขาตานติ่งจะมีความคิดสร้างสรรค์ขนาดนี้ ในยุคโบราณ มีเพียงผู้ทรงพลังในการบำเพ็ญเท่านั้นที่มีวิธีติดต่อโดยไม่จำกัดระยะทาง เขาตานติ่งพบวิธีให้ใช้กันทั่วไปแล้ว?

เขาตานติ่งเขียนแผนที่พวกเขาคิดไว้

"ขั้นแรกหลอมยาจันทร์คะนึงสองเม็ด"

ลู่หยางจำได้ว่าตอนตุ๊กตาโสมแนะนำหญ้าคะนึงให้เขา ได้แนะนำเรื่องนี้แว้บหนึ่ง ยาจันทร์คะนึงทำให้คนรักสองคนติดต่อกันได้โดยไม่จำกัดเวลาและสถานที่

"จากนั้นหลอมยาตัดใจสองเม็ด ยาตัดใจทำให้สองคนตกหลุมรักกันโดยไม่สมัครใจ แค่กินยาตัดใจและยาจันทร์คะนึง สองคนก็ติดต่อกันระยะไกลได้"

"หลังติดต่อเสร็จ เขาตานติ่งเพิ่งคิดค้นยาชนิดหนึ่งชื่อ 'น้ำลืมรัก' กินแล้วแก้ฤทธิ์ยาตัดใจได้"

เซียนอมตะ: "..."

ลู่หยาง: "...อัจฉริยะจริงๆ"

ลู่หยางรู้สึกว่าที่วงการหลอมยาไม่ยอมรับเขาตานติ่งก็มีเหตุผล วิธีวิจัยที่ไร้ขอบเขตแบบนี้ ถ้ายอมรับตำแหน่งของพวกเจ้าก็ผีหลอกแล้ว!

เซียนอมตะตอบกลับปัญหาเหล่านี้เป็นคำเดียว: "อ่านแล้ว"

"...แล้วคำตอบล่ะ?" ลู่หยางเย้ย

"ก็ไม่รู้จะแก้ปัญหายังไงนี่" เซียนอมตะทำหน้าลำบากใจ นางไม่เก่งเรื่องแก้ปัญหาอยู่แล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงแก้ปัญหาของสำนักเวิ่นเต๋า

นางมีวิธีของตัวเอง: "เจ้าคิดดู พวกนี้ไม่ใช่เรื่องรีบด่วน รอผ่านสามวันไป ก็ถึงคราวเด็กน้อยอวี้จือเผชิญกับปัญหาพวกนี้ ตอนนั้นข้าก็ไม่ต้องกังวลแล้ว"

ลู่หยางรู้สึกว่าที่เซียนอมตะพูดมีเหตุผลอยู่นิดหน่อย: "เซียน ท่านลืมอะไรไปหรือเปล่า?"

"อะไร?"

"ศิษย์พี่ใหญ่ยืนอยู่ข้างหลังพวกเรามาตลอด"

เซียนอมตะเหงื่อตก เพิ่งนึกได้ว่าอวี้จืออยู่ตลอด แค่ไม่ได้พูดอะไร

นางรู้สึกว่าตัวเองถูกดวงตาเย็นเยียบคู่หนึ่งจ้องมอง ไม่กล้าหันไปมอง

"เจ้าสำนัก เมิ่งจิ่งโจวอยู่หน้าประตู มีเรื่องจะรายงาน!" เจ้าของดวงตาเย็นเยียบพูดขึ้นทันใด ฟังไม่ออกว่าโกรธหรือไม่

เซียนอมตะสะดุ้งเล็กน้อย แต่นึกได้ว่าตัวเองเป็นเจ้าสำนัก จึงสบายใจขึ้นบ้าง พูดว่า: "ให้เขาเข้ามา"

เห็นเมิ่งจิ่งโจวโกรธจัดลากคนเข้ามาคนหนึ่ง คือผู้อาวุโสที่แปด

ลู่หยางเห็นสถานการณ์ จึงเรียกร้องการควบคุมร่างกายคืน นั่งไขว่ห้างถาม: "อ้าว เสี่ยวเมิ่งนี่เอง"

ลู่หยางพูดอย่างเป็นกันเอง: "เสี่ยวเมิ่ง อย่ากลัว มีปัญหาอะไร เจอเรื่องยุ่งยากอะไร บอกข้าได้ทั้งนั้น ข้าเป็นผู้อาวุโส ช่วยเหลือรุ่นน้องก็เป็นเรื่องที่ควรทำ"

มุมตาเมิ่งจิ่งโจวกระตุก คิดในใจว่าไอ้ลู่หยางเจ้ามีดีขึ้นแล้วนะ รอดูสักวันข้าจะแลกบัตรประสบการณ์เจ้าสำนักบ้าง

เมิ่งจิ่งโจวได้ยินว่าที่ลู่หยางแลกบัตรประสบการณ์เจ้าสำนักได้ เพราะพบท่านเต๋าปู้อวี่ที่หายไปสิบปี

ถ้าอย่างนั้นเขาก็สามารถปิดผนึกท่านเต๋าปู้อวี่ ไม่ให้ออกไปก่อกวนโลกภายนอก

ลดภัยพิบัติของวงการบำเพ็ญลงหนึ่ง น่าจะได้คะแนนบำเพ็ญมหาศาล

แต่ตอนนี้สถานการณ์บีบบังคับ ไม่ใช่เวลามาคิดบัญชีกับเสี่ยวลู่

"ข้าจะฟ้องผู้อาวุโสที่แปด" เมิ่งจิ่งโจวพูดอย่างชอบธรรม

ผู้อาวุโสที่แปดอธิบาย รู้สึกว่าเมิ่งจิ่งโจวเข้าใจผิด: "หลานชาย นี่เป็นความเข้าใจผิด ตอนนั้นข้าก็ไม่รู้ว่าเป็นเจ้านะ"

"ผู้อาวุโสที่แปดเป็นอะไร?" ลู่หยางยังไม่ค่อยคุ้นเคยกับผู้อาวุโสที่แปด

"เจ้าจำได้ไหมตอนที่พวกเราเจอกันครั้งแรก ข้าบอกว่าซื้อข้อสอบจริงของสำนักเวิ่นเต๋าได้?"

ลู่หยางพยักหน้า เขาจำได้ชัดเจน ตอนแรกบนรถม้าเมิ่งจิ่งโจวไม่ได้บอกว่าได้ข้อสอบจริง หลังจากศิษย์พี่ใหญ่ขึ้นรถมาด้วย เมิ่งจิ่งโจวก็เห็นแก่หน้าตาจนลืมเพื่อน หาทางตาย บอกว่าตัวเองได้ข้อสอบจริง

พวกเขาสองคนยังปรึกษากันต่อหน้าศิษย์พี่ใหญ่ว่าจะผ่านด่านอย่างไร ดีที่ศิษย์พี่ใหญ่ไม่ถือสา

ภายหลังพวกเขาถึงรู้ว่า ข้อสอบที่เมิ่งจิ่งโจวได้มาเป็นข้อสอบจริง แต่เป็นข้อสอบเมื่อยี่สิบปีก่อน

เมิ่งจิ่งโจวชี้ผู้อาวุโสที่แปด: "คือเขานี่แหละ ตอนนั้นตบอกรับรองกับข้าว่านี่เป็นข้อสอบจริง หลอกเอาหินวิเศษข้าไปตั้งเยอะ!"

ในพริบตา สายตาของศิษย์พี่ใหญ่ ลู่หยาง และเมิ่งจิ่งโจวสามคนก็จับจ้องที่ผู้อาวุโสที่แปด

อวี้จือรู้จักนิสัยผู้อาวุโสที่แปด สงสัยว่าเป็นการกระทำของเขามานานแล้ว แค่ไม่มีหลักฐาน

ผู้อาวุโสที่แปดพูดอย่างสงบนิ่ง: "พูดแบบนั้นไม่ได้ ที่ข้าขายให้เจ้าไม่ใช่ข้อสอบจริงหรือ?"

"เจ้ารู้ไหมยี่สิบปีก่อน มีคนอยากซื้อข้อสอบนี้จากข้ากี่คน ข้ายังไม่ขายให้เลย!"