บทที่ 55 วุ่นวายหน้าจวนอ๋องหาน!
บทที่ 55 วุ่นวายหน้าจวนอ๋องหาน!
เมื่อทหารรักษาการณ์บนกำแพงได้ยินเสียงนั้น และจำได้ว่าเป็นข้าราชการผู้ใหญ่ จึงรีบรุดเข้าไปในป้อม แจ้งต่อผู้บังคับบัญชา ซึ่งกำลังนั่งอิงไฟอยู่ว่า: “ท่านผู้บัญชาการ ข้างล่างมีคนมาขอพบขอรับ!”
แม้ว่าตอนนี้ “เฉิงฉู่ปี้” จะถูกฝ่าบาทถอดจากตำแหน่งในกองกำลังซ้ายแล้วก็ตาม แต่ตำแหน่งยังคงเป็นขุนนางชั้นสี่ “ผู้บัญชาการ” อยู่ดี
ส่วน “ฟางอวี๋อ้าย” (ฟางจวิน) แต่ก่อนก็ไม่เอาไหนไม่ทำราชการแม้จะได้ตำแหน่ง “อวิ้นฉีเว่ย” (ขุนนางเชิงเกียรติ) แต่หากเขาทำตัวดีก็คงได้เป็นขุนนางชั้นสี่เช่นกัน
เฉิงฉู่ปี้ ลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจดึงผ้าคลุมไหล่มาสวม เดินออกจากป้อมอันอบอุ่นมาเจออากาศหนาวพัดมาก็สะท้านไหล่ไปทีหนึ่ง พลางสบถด่า ก่อนจะเดินไปยังบนกำแพงเมือง แล้วก้มมองลงมาพอเห็นแล้วก็หัวเราะขึ้นมา
“ฟางเอ๋อร์เจ้ามาทำไม? ฝ่าบาทไม่ห้ามเจ้ากลับเข้ามาในเมืองหรือ?”
“เลิกพล่าม! รีบเปิดประตูให้ข้าเข้าเมืองก่อน!” ฟางจวินตะโกนอย่างหัวเสียจากด้านล่าง
เฉิงฉู่ปี้ กับ ฟางจวิน เป็นสหายสนิทกัน พอเห็นก็ไม่ถามไถ่มาก พยักหน้าทันทีโบกมือสั่งทหารว่า: “เปิดประตูเมือง!”
ทหารคนนั้นหน้าซีดทันที เพราะเขาได้ยินชัดว่าเฉิงฉู่ปี้เรียกคนข้างล่างว่า “ฟางเอ๋อร์” ใครในเมืองฉางอันจะไม่รู้จักชื่อเล่นนี้เพราะเขาคือบุตรชายคนรองของ “ฟางเสวียนหลิง”?
คนนั้นเพิ่งถูกฝ่าบาทสั่งขับออกจากเมือง ห้ามกลับเข้าเด็ดขาดเลยนะ! เขาเป็นแค่ทหารยามตัวเล็กๆ จะกล้าฝืนราชโองการหรือ?
เขาอ้ำๆ อึ้งๆ บอกว่า: “ผู้บัญชาการ...เอ่อ...ฝ่าบาทมีพระราชโองการไม่ให้ฟางเอ๋อร์กลับเข้ามาในเมืองนะขอรับ...”
เฉิงฉู่ปี้ ถลึงตาโต: “เจ้าคิดว่าฟางเอ๋อร์จะก่อกบฏหรือไง?”
ทหารตกใจ รีบโบกมือ: “มะ...ไม่กล้า...ขอรับ...” ในใจสบถว่า "หัวหน้าข้านี่เขาบ้าแท้ๆเรื่องใหญ่แบบ “กบฏ” พูดเล่นๆได้หรือ?”
เฉิงฉู่ปี้ ฮึดฮัดพูดเสียงดังว่า: “เจ้าก็แค่ไปเปิดประตู จะมีผลอะไรก็ข้ารับผิดชอบเอง ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า!”
ทหารคนนั้นยังจะพูดอะไรต่อ เฉิงฉู่ปี้ก็ตวาดว่า: “หรือเจ้าจะให้ข้าลงไปเปิดเอง?”
ทหารจำยอม: “ขะ...ข้าไม่กล้าขอรับ จะไปเปิดเดี่๋ยวนี้...”
โชคไม่ดีที่ต้องมาเจอหัวหน้าแบบนี้...
“แอ๊ด...แอ๊ด...”
ทหารไม่กี่นายช่วยกันผลักประตูเมืองหนักๆ เปิดออกเพียงครึ่งเดียว ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าม้าดังมาพร้อมกับลมหนาวพัดผ่าน
ม้าทั้งขบวนก็ขี่เข้ามาในเมืองแล้ว
เฉิงฉู่ปี้ ก็เดินลงมาจากกำแพงเมือง เจอฟางจวินเข้ามาก็ถามว่า: “ฟางเอ๋อร์เจ้ารีบร้อนเช่นนี้ มีเรื่องอะไรหรือ?”
พอเห็นว่า “หลี่ซือเหวิน” เพื่อนอีกคนก็มาด้วย ยิ่งสงสัยถามว่า: “เกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นหรือ?”
ฟางจวินปาดหน้าที่แทบแข็งเพราะความหนาว ถอนใจเฮือกบอกว่า: “พี่เขยข้า หานอ๋อง คิดจะทิ้งภรรยาเอกเพื่อรับอนุภรรยา ข้าจะไปเรียกร้องความเป็นธรรมให้พี่หญิงข้า!”
เฉิงฉู่ปี้ ได้ยินก็โกรธทันที: “หาที่ตายหรือไง!” แล้วก็รีบวิ่งไปยังคอกม้าควบม้าออกมา บอกว่า:“ไปด้วย!”
บ้านตระกูลเฉิงกับบ้านตระกูลฟางเป็นสหายเก่าแก่ พ่อของทั้งสองต่างก็มีมิตรภาพลึกซึ้ง แม้จะคนหนึ่งเป็นขุนนางพลเรือน อีกคนเป็นขุนพลก็ตาม
เฉิงฉู่ปี้ กับ ฟางจวิน สนิทกันมาก เขามักไปบ้านตระกูลฟางเหมือนเป็นบ้านตัวเอง ถูกพระชายาหานเลี้ยงดูมาเหมือนพี่แท้ๆ กินข้าวบ้านเขา โดนตีด้วยกัน โดนปกป้องด้วยกัน
ได้ยินว่าพี่หญิงจะถูกทอดทิ้ง ไหนจะทนได้! ต้องไปเรียกร้องความยุติธรรมสิ!
ฟางจวิน เดิมทีก็อยากให้เฉิงฉู่ปี้อยู่ แต่พอคิดว่าเรื่องแค่นี้ก็ไม่ถึงตาย มากสุดก็โดนฝ่าบาทเฆี่ยนหรือขับออกจากเมืองอีกหน ไม่เป็นไร! ไปกันให้มันครื้นเครงดีกว่า!
เขาพยักหน้า ควบม้านำหน้าออกไป
ม้าพุ่งทะยาน กึกก้องไปทั่วถนนเมือง เสียงกีบม้าดังจนทหารเวรที่กำลังจะปิดประตูเมืองยังหันมามอง แต่ก็ไม่แปลกใจนัก
ช่วงใกล้เวลาห้ามนอกเคหะสถานแบบนี้ มักมีพวกลูกขุนนางผู้ดีเร่งรีบกลับบ้านเป็นประจำ
หน้าจวนหานอ๋อง ในเขตจิ้งซ่านฟาง โคมไฟสองดวงแขวนหน้าจวนสั่นไหวเพราะลมเหนือแรงราวจะร่วงลงได้ทุกเมื่อ
องครักษ์เวรสองคนนั่งผิงไฟ พูดคุยข่าวในเมือง
หนึ่งในนั้น (องครักษ์หนุ่ม) พูดขึ้นว่า: “พระชายากลับไปเยี่ยมบ้านก็นานแล้วนะ?”
องครักษ์อีกคนถอนหายใจ: “จะเรียกว่าเยี่ยมบ้านได้อย่างไร ก็แค่ถูกไล่กลับไปนั่นแหละ! พระชายาหัวแข็ง ไม่ยอมให้พระองค์ตำหนิกลางสาธารณะง่ายๆ หรอก!”
องครักษ์คนนึงกล่าวว่า: “ข้าว่าผิดที่พระองค์ ทิ้งเรื่องภายในจวนให้พระชายาดูแลคนเดียว นางไม่เคยทำผิดสักครั้ง แค่เข้มงวดบ้างก็เพราะต้องรักษาระเบียบ ตั้งแต่ ‘แม่นางเฉา’ เข้ามาในจวน ทุกอย่างก็วุ่นวายไปหมด!”
องครักษ์อีกคนรีบบอกว่า: “เบาๆ หน่อย! อย่าพูดไปเรื่อยเราเป็นแค่องครักษ์เฝ้าประตู จะพูดมากไม่ได้!”
องครักษ์คนนึงไม่สน: “ก็มีแค่เราสองคนนี่นา ข้าว่าอีกไม่นาน พระชายาก็ต้องกลับมาอยู่ดี ‘ท่านฟางเสวียนหลิง’ ท่านพ่อของพระชายานั้นเป็นคนสุขุม จะปล่อยให้ลูกสาวอยู่บ้านนานได้อย่างไร?”
องครักษ์อีกคนถอนหายใจ: “จริง...ก็เพราะบ้านฝั่งพระชายาไม่มีใครมาโวยวายเหมือนบ้านแม่นางเฉา พระองค์เลยเข้าข้างอนุภรรยาใหม่ แต่ถ้าพี่น้องพระชายามากล้าโวยวายบ้าง เรื่องคงเปลี่ยนไปแล้ว!”
พอพูดจบ...
เสียงกีบม้าดังขึ้นมาถึงหน้าจวน!
องครักษ์สองคนสบตากัน องครักษ์คนนึงลุกขึ้น: “อากาศหนาวขนาดนี้ อีกไม่นานจะถึงเวลาห้ามออกนอกเคหะสถานแล้ว ใครมาทำอะไรกัน?”
พอเปิดประตูออกมา ก็เห็นม้าหลายตัวสูงใหญ่ คนขี่ม้าแข็งแรงโดยเฉพาะผู้นำขบวน สวมหมวกขนสัตว์ เสื้อคลุมหรู ใบหน้าคล้ำจนแดงเพราะหนาว ดวงตาคมกริบ
องครักษ์คนนึงถามว่า: “พวกเจ้าคือใคร? มาหาใคร?”
ฟางจวิน พูดเสียงเข้มว่า: “ไปตาม ‘หลี่หยวนเจีย’ ออกมา!”
องครักษ์ยังไม่เข้าใจ บอกว่า: “ไม่มีคนชื่อหลี่หยวนเจีย...อุ๊ย!” เพิ่งนึกออก ว่าหลี่หยวนเจียคือนามจริงของ “หานอ๋อง”!
เขาตวาดทันที: “กล้าเอ่ยพระนามท่านอ๋องโดยตรง เจ้าอยากตายหรือ?!”
ฟางจวินหัวเราะเยาะ: “ข้าจะตายหรือไม่ ไม่ใช่เรื่องของเจ้าไปตามมาก็พอ!”
องครักษ์ยังคงไม่สน:“ข้าไม่สนเจ้าจะตายไม่ตาย แต่ข้าไม่อยากตายรีบไสหัวไป ไม่เช่นนั้นข้าจะเรียกเจ้าหน้าที่มาจับ!”
ฟางจวินมองดูป้าย “จวนหานอ๋อง” ที่หน้าประตู หัวเราะเยาะแล้วตะโกนว่า: “เหอะ! แค่เตะประตูเหรอ? ข้ายังจะเตะคนด้วยซ้ำ! ถอยไป!”
จากนั้นก็กระตุกบังเหียนม้า ตะโกน "ฮ่า!" ม้าศึกทางใต้ที่ผ่านการฝึกมาอย่างดี ก็กระโจนขึ้นบันไดต่อหน้าประตู สองขาหน้าถีบใส่ประตูอย่างแรง
“โครม!” ประตูเปิดกระแทกเสียงดัง องครักษ์กระเด็นล้มกลิ้ง หิมะเปื้อนไปทั้งตัวลุกขึ้นมาหน้าซีดเผือด ตะโกนว่า: “เจ้า...เจ้าบ้าเหรอ! กล้าเตะประตูจวนอ๋อง?!”
ฟางจวินยิ้มเย็นตอบว่า: “เตะประตูแล้วอย่างไร? ข้ายังจะเตะคนอีก! หลบไป!” แล้วก็ขี่ม้าบุกเข้าไปในจวน
หลี่ซือเหวิน กับ เฉิงฉู่ปี้ มองกันตาค้างแล้วร้องออกมาพร้อมกันว่า: “บ้าเอ๊ย! เจ้านี่ใจกล้าจริง!”
นี่มันจวนของอ๋องเชียวนะ! ขี่ม้าบุกเข้าไปตรงๆ แบบนี้เลย?!
ทั้งสองสบตากันอีกครั้ง แล้วก็ตะโกนเสียงดัง ขี่ม้าตามเข้าไปติดๆ!
(โปรดติดตามตอนต่อไป ผิดพลาดประการใดก็ขออภัยด้วยนะคะ)