HK ตอนที่ : 74

ถนนด้านหลังของมหาลัยชวนกิ่ง เป็นสถานที่ชุมนุมของอุตสาหกรรมอาหาร ช่วงเวลา 5-6 โมงเย็น จะเริ่มมีชีวิตชีวาขึ้นมาทุกวัน

ในร้านขายอาหารเฉินจี มีโต๊ะแค่ชิเล่ยและซูเอ้อดิงเท่านั้นที่นั่งกันอยู่ ผ่านไปไม่กี่นาทีก็มีนักศึกษาอีกสองคนเข้ามา

สองในหนึ่งคนนั้นมีคนที่ชิเล่ยรู้จัก!

ชิเล่ยยกมือขึ้นทักทายข้ามโต๊ะ เป็นชายอายุราว 27-28 สวมแว่นตา มีบรรยากาศของความเป็นศิลปะสวมเสื้อเชิ้ตสีขาว กลับเป็นศาสตราจารย์โดชุนฮุยจากคณะศิลปกรรม

โดชุนฮุยยังจำชิเล่ยได้และเขาพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม ผู้หญิงที่อยู่ตรงข้ามเขาที่หันหลังให้ก็คือกัวเหมยถิงดอกไม้ประจำคณะศิลปกรรม!

ชิเล่ยได้แสดงออกอย่างมีความสุขยกนิ้วให้โดชุนฮุยด้วยการหยอกล้อ!

นี่พวกเขาทั้งสองคนเป็นรักต้องห้ามระหว่างอาจารย์และนักเรียน?

หลิงหยูโม่มองที่การกระทำของชิเล่ยแล้วถามว่า "พิสดารหิน คนรู้จัก?"

"เสี่ยวโม่เธอก็รู้จัก!" ชิเล่ยยิ้มและหัวเราะ มันจึงทำให้กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของหลิงหยูโม่ลิง เธอลุกขึ้นและหันศีรษะไปมองโดชุนฮุย

มู่ชวงไม่ได้อยากรู้อยากเห็นเธอยังคงแกะเปลือกถั่วลิสงต่อไป ดูเหมือนเธอจะชอบถั่วลิสงต้มเอามากๆ คนเดียวก็กินไปครึ่งจานเล็กแล้ว!

"หือ?" หลิงหยูโม่หันศีรษะกลับมาพูดกระซิบว่า "พิสดารหิน นั่นไม่ใช่อาจารย์จากคณะศิลปกรรมหรอ?"

มู่ชวงในมือของเธอหยุดแกะเปลือกถั่วลิสงชั่วคราว เธอกำลังดูเหมือนจะสนใจเรื่องนินทาในครั้งนี้

ชิเล่ยยิ้มและหัวเราะออกมาแปลกๆ "ใช่แล้ว เขาก็คือศาสตราจารย์โดชุนฮุยจากคณะศิลปกรรม ส่วนผู้หญิงเธอก็รู้จัก ครั้งที่แล้วเรายังได้กินข้าวกับเธอด้วย เธอก็คือกัวเหมยถิง!"

มู่ชวงขมวดคิ้วแน่น กัวเหมยถิงเป็นเพื่อนของเธอ เธอไม่คิดเลยว่ากัวเหมยถิงจะมากินข้าวกับโดชุนฮุย หรือพวกเขากำลังเดทกัน?

หลิงหยูโมมองชิเล่ย "พิสดารหินนายหัวเราะน่าเกลียดจริงๆ! พิสดารหินพวกคนเลววูซางมาแล้ว!"

ชิเล่ยก็หันไปมองที่ทางเข้าทันที ก็เห็นไอ้อ้วนอัปลักษณ์กำโอบผู้หญิงเดินเข้ามาร้านเฉินจีเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะน่าเกลียด

"ซูเอ้อดิงเป้าหมายมาแล้ว!" ชิเล่ยตะโกนออกมาเบาๆ มองไอ้อ้วนอัปลักษณ์ที่กำลังเดินเข้ามาช้าๆ "เห็นไอ้อ้วนอัปลักษณ์นั่นไหม จัดการมันซะ!"

แม้ไอ้อ้วนอัปลักษณ์นี่จะหน้าตาน่าเกลียดเกินไปก็จริง ตอนนี้ช่วยไม่ได้แล้ว ซูเอ้อดิงได้แต่ยอมรับทันที!

"พี่ใหญ่หิน พี่วางใจได้เลย ผมจะให้บทเรียนกับมันจนแม่มันจำไม่ได้เลย!" ซูเอ้อดิงพูดอย่างเคร่งขรึม

ชิเล่ยพยักหน้ายิ้มแล้วลุกขึ้นไปนั่งลงข้างหลิงหยูโม่เพื่อรอชมการแสดงดีๆที่จะเกิดขึ้น

ไอ้อ้วนอัปลักษณ์ที่กำลังโอบมัตสึชิตะทาคาโกะอยู่เดินเข้ามาในร้านอาหารเฉินจิน มัตสึชิตะทาคาโกะเหลือบมองไปที่ป้ายร้านจากนั้นหันไปบอกกับไอ้อ้วนอัปลักษณ์ว่า "โคโนะซัง ที่นี่แหละร้านอาหารเฉินจิน"

โคโนะอิจิโระหัวเราะและพูดว่า "ไปโทรบอกไอ้หมูนั่นว่าเราถึงแล้ว" หลังจากพูดเสร็จโคโนะอิจิโระก็มองไปรอบร้านๆ และเมื่อเขาเห็นเห็นหลิงหยูโม่กับมู่ชวงก็อุทานออกมาและพูดด้วยภาษาญี่ปุ่นว่า "ทาคาชิ อิโนอุเอะ มองไปตรงนั้นเร็ว ผู้หญิงที่อยู่โรงแรมกรีนเลคก็อยู่ที่นี่!"

พูดเสร็จโคโนะอิจิโระก็มุ่งตรงเดินไปที่โต๊ะชิเล่ยทันที เมื่อเขากำลังเดินผ่านโต๊ะของซูเอ้อดิง จู่ๆเขาก็เท้าซ้ายออกมา ทำให้ไอ้อ้วนอัปลักษณ์สดุดไปข้างหน้าและล้มลงกับพื้น!

"อ๊าก ~~~" ไอ้อ้วนอัปลักษณ์ก็ได้ลงไปโอดครวญความเจ็บปวดอยู่บนพื้น ทาคาชิอาคากิกับอิโนอุเอะโยชิฮิโกะที่เห็นก็รีบเดินเขามาพยุงไอ้อ้วนอัปลักษณ์แสร้งถามด้วยความเป็นห่วงว่า "โคโนะซังเป็นอะไรมากไหม?"

ไอ้อ้วนอัปลักษณ์เงยหน้าขึ้นมอง ปากเต็มไปด้วยเลือด ด่ากราดออกมาเป็นภาษาญี่ปุ่นว่า "แม่งเอ้ย ไอ้หมูโง่นี่ นายจงใจใช่ไหม?" ตอนนี้ฟันหน้าทั้งสองซี่ของไอ้อ้วนอัปลักษณ์หักไปแล้วตกอยู่บนพื้น!

มัตสึชิตะทาคาโกะที่อยู่ทางเข้าร้านเดินเข้ามามองซูเอ้อดิงอย่างเคร่งขรึม เปิดปากพูดด้วยภาษาเซี่ยมาตรฐานว่า "คุณคะ ทำไมคุณถึงเหยียดเท้าออกมาขวาง?"

ซูเอ้อดิงใช้นิ้วก้อยซ้ายไปแคะที่หู เอียงศีรษะแล้วตอบกลับว่า "บิดากำลังแคะหูสบายๆ ฉันไปสกัดขาของคุณตอนไหนกัน?"

ไอ้อ้วนอัปลักษณ์มองซูเอ้อดิงด้วยความโกรธและตะโกนออกมา "แกรู้ไหมฉันเป็นใคร?"

"แล้วแกเป็นใครล่ะ?" ซูเอ้อดิงเอานิ้วที่แคะขี้หูออกมาอย่างไร้ยางอาย พูดอย่างไม่ใสใจกับไอ้อ้วนอัปลักษณ์

มัตสึชิตะทาคาโกะเดินออกมาข้างหน้าอย่างรวดเร็วและพูดด้วยภาษาเซี่ยมาตรฐานว่า "สุภาพบุรุษท่านนี้ พวกเราเป็นตัวแทนจากบริษัทแคนน่อนจากประเทศวูซาง เดินทางมาที่เมืองชวนกิ่งเพื่อมาเจรจาธุรกิจ! หากคุณไม่ต้องการมีปัญหา คุณควรจะขอโทษพวกเราซะและออกค่าใช้จ่ายพยาบาลทั้งหมดด้วย!"

ซูเอ้อดิงหัวเราะเสียงดังแล้วพูดว่า "ก็นึกว่าใครที่ไหน! เป็นพวกวูซางนี่เอง!" ขณะพูด ซูเอ้อดิงก็ลุกขึ้น ยื่นมือขวาออกไปเชยคางของมัตสึชิตะทาคาโกะด้วยความพึงพอใจในตัวเองและบอกว่า "พี่น้องทั้งหลาย พวกนายอยากเห็นสาวเปลือยต่อหน้าไหมวันนี้? ดูเสื้อผ้าที่เธอใส่สิเธอคงอึดอัดมากเลยใช่ไหม?"

อันธพาลเจ็ดคนต่างส่งเสียงหัวเราะออกมากันหมดและพูดคำหยาบคายใส่มัตสึชิตะทาคาโกะไม่หยุด

มัตสึชิตะทาคาโกะผลักมือของซูเอ้อดิงออกไปจากหน้าของเธอและพูดว่า "คุณคะ กรุณาให้ความเคารพกันด้วย ไม่งั้นเราจะแจ้งตำรวจ!"

ซูเอ้อดิงหัวเราะพร้อมกับพูดว่า "แจ้งตำรวจ? เธอไม่รู้หรือไงว่ารองผู้กำกับสถานีตำรวจเป็นลุงของฉัน!" ซูเอ้อดิงคำพูดของเขาเต็มไปด้วยเรื่องไร้สาระอย่างแน่นอน! เขาแค่แกล้งห่มหยังเสือก็เท่านั้น!

แต่กับมัตสึชิตะทาคาโกะเธอไม่รู้ที่ซูเอ้อดิงพูดมาไม่ได้เป็นความจริง ใบหน้าของเธอซีดเผือกฝืนยิ้มออกมาและโค้งคำนับขอโทษ "ฉันขอโทษค่ะ เราคงรบกวนเวลากินของคุณแล้ว พวกเราขอตัวก่อน!"

ไอ้อ้วนอัปลักษณ์ที่ไม่เข้าใจคำพูดของซูเอ้อดิง หันมาพูดกับมัตสึชิตะทาคาโกะอย่างดุร้ายว่า "ทาคาโกะเธอกำลังทำอะไรอยู่?จักรวรรดิวูซางที่ยิ่งใหญ่ต้องมาเสียหน้าวันนี้ก็เพราะเธอ! วันนี้ที่มันทำให้ฉันสะดุดล้ม ฉันจะสั่งสอนไอ้หมูนั่นเอง! ทาคาชิ อิโนอุเอะ ช่วยฉันสั่งสอนมันที!"

ทาคาชิอาคากิและอิโนอุเอะโยชิฮิโกะมองไปที่ไอ้อ้วนอัปลักษณ์ นายไม่เห็นหรือไงว่าพวกมันมีแปดคน? นายคิดว่าพวกเราสองคนกำลังใส่เกงในไว้ข้างนอกเหมือนกับที่ซูเปอร์แมนใส่?

ไอ้อ้วนอัปลักษณ์มองไปที่ทาคาชิอาคากิและอิโนอุเอะโยชิฮิโกะจากนั้นตะโกนออกมาด้วยความโกรธ "ยืนบื้ออยู่ทำไมอีก? ตอนนี้ฟันของฉันหักไปแล้ว พวกนายจะไม่ช่วยฉัน? พวกนายไม่อยากทำงานที่แคนน่อนต่อไปแล้วใช่ไหม?"

ทาคาชิกับอิโนอุเอะหันมามองหน้ากัน แพ้ชนะไม่ใช่เรื่องใหญ่ โดนอัดก็ยังดีกว่าโดนไล่ออกจากงาน!

"ย้าก!" ทาคาชิอาคากิตะโกนออกมาเพื่อกระตุ้นตัวเอง

อิโนอุเอะโยชิฮิโกะอยู่ห่างไปครึ่งก้าวคอยระวังหลังให้ มองดูการแต่งตัวของซูเอ้อดิงกับพวก บอกได้เลยว่าคนพวกนี้ไม่ใช่คนดี อิโนอุเอะโยชิฮิโกะมีความคิดเป็นของตัวเอง!

ซูเอ้อดิงมองทาคาชิอาคากิที่พุ่งเข้ามาช่วยไม่ได้ที่เขาจะหัวเราะออกมา เดิมทีตอนแรกเขาเตรียมใจไว้แล้วว่าหลังจากจัดการเพื่อนจากวูซางพวกนี้ เขาต้องถูกจับแน่นอนและโดนสั่งถูกขังเป็นเวลา 15 วัน แต่ตอนนี้เพื่อนต่างชาติจากประเทศวูซางเป็นคนเริ่มก่อนแล้วจะไม่เขายินดีได้ยังถูกมั้ย?

หลังจากปล่อยให้ทาคาชิอาคากิต่อยมาที่หน้าอก ซูเอ้อดิงก็ไม่สุภาพอีกต่อไปเมื่อเขาโดนต่อย เขาก็ตะโกนออกมา "พี่น้องทั้งหลายเล่นมันให้หนัก!"

ภายใต้การนำของซูเอ้อดิง ลูกน้องทั้งเจ็ดคนของเขา ก็เขาไปปะทะกับไอ้อ้วนอัปลักษณ์โคโนะอิจิโระ ทาคาชิอาคากิ และอิโนอุเอะโยชิฮิโกะและพวกเขาก็จัดการล้มทั้งสามคนลงไปกองกับพื้น ส่วนมัตสึชิตะทาคาโกะในฐานะที่เธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่งจึงไม่ได้ถูกทำร้ายอะไร

พวกเขาทั้งแปดคนมีประสบการณ์สูงมาก รู้วิธีว่าจะเอาชนะคนอื่นได้อย่างไรและในขณะเดียวกันก็จะไม่ทำร้ายให้ได้รับบาดเจ็บสาหัสจนเกินไป ซูเอ้อดิงเตะเข้าที่ชายโครงของไอ้อ้วนอัปลักษณ์ทำให้มันส่งเสียงกรีดร้องน่าเกลียดออก จากนั้นซูเอ้อดิงก็ขึ้นไปนั่งคร่อมบนตัวไอ้อ้วนอัปลักษณ์และตบซ้ายตบขวาไปที่หน้าหน้าของมัน!

'ไอ้อ้วนเตี้ย แกกล้าล่วงเกินพี่สะใภ้ใช่ไหม? ฮิฮิ อย่ามาโทษฉันที่ลงมือหนักเกินไปล่ะกัน! ถ้าแกจะโทษใครละก็ไปโทษพี่ใหญ่หินเถอะ!' ซูเอ้อดิงที่กำลังกระแทกหน้าของไอ้อ้วนอัปลักษณ์พร้อมกับที่คิดในใจ

"ปักปักปัก~~~~"

เสียงตบหน้าดังสนั่นร้านอาหารเฉินจิน โต๊ะของโดชุนฮุยจากคณะศิลปกรรม กัวเหมยถิงขมวดคิ้วและพูดว่า "พวกเด็กพังค์นี่กล้าทำให้ประเทศเซี่ยของเราเสียหน้า!"

โดชุนฮุยส่ายหัวของเขา "เสี่ยวถิง เห็นทีว่าปัญหาไม่ใช่แค่นี้แน่นอน คนจากวูซางถ้าพวกเขาทำผิด คนบางคนก็ควรได้รับการสั่งสอนถูกไหม?" เมื่อพูดถึงตรงนี้ โดชุนฮุยก็มองไปที่ด้านหลังของชิเล่ย

กัวเหมยถิงส่ายหัว "ศาสตราจารย์โดคะ เรารีบกินรีบไปกันดีกว่า ถ้าตำรวจมาแล้วมันจะลำบากเอา!"

โดชุนฮุยยิ้มและพยักหน้า "ได้รอผมแปปหนึ่ง เมื่อกลับไปแล้วผมจะสอนคุณวาดภาพสีน้ำมัน!"

แขกคนอื่นๆในร้านอาหารเฉินจีกำลังแกล้งทำเป็นไม่เห็น ที่ถนนด้านหลังนี้ทุกคนจะรู้จะกลุ่มพังค์ของซูเอ้อดิงแม้ว่าพวกเขาจะไม่มีแบ็คใหญ่คอยหนุนหลังอะไร แต่ถ้าไปยุ่งด้วยก็เป็นอะไรที่น่ารำคาญมาก! ดังนั้นจึงไม่มีใครกล้าพอที่จะช่วยไอ้อ้วนอัปลักษณ์เคราะห์ร้ายนี่!

ชิเล่ยกำลังนั่งมองไปที่กลุ่มตัวแทนจากแคนน่อนที่กำลังถูกซูเอ้อดิงกับพวกกำลังรุมยำด้วยความรื่นรมย์ หลิงหยูโม่ยื่นหน้าเข้ามาไกล้หูชิเล่ยแล้วกระซิบว่า "พิสดารหิน พวกเขาถูกทำร้ายอย่างนี้คงไม่เป็นเรื่องใหญ่ใช่ไหม?"

ลมหายใจอุ่นๆที่ออกมาจากปากหลิงหยูโม่มากระทบกลับหูของชิเล่ย ทำให้เขารู้สึกจั๊กจี้อย่างมาก

"เสี่ยวโม่ พวกวูซางน้อยพวกนี้กล้าที่จะล่วงเกินเธอ ฉันจะปล่อยพวกมันไปง่ายๆได้ไง? ไม่ต้องกังวลไปพวกกังค์น้อยพวกนี้พวกเขามีประสบการณ์ด้านนี้อยู่แล้ว! ไม่เกิดปัญหาใหญ่ตามมาหรอก!" บนใบหน้าชิเล่ยยังคงปกติ แต่ในตาของเขาวูบไหวเล็กน้อย

มู่ชวงสงบนิ่งและไม่กลัวฉากรุนแรง

หลังจากที่โดนซูเอ้อดิงตบไปมาหน้าของไอ้อ้วนอัปลักษณ์โคโนะอิจิโระตอนนี้แทบจะกลายเป็นหน้าหมูแล้ว ซูเอ้อดิงก็ลุกขึ้นยืนตั้งใจเตะซ้ำไปอีกหลายที พูดด้วยเสียงเย็นชาว่า "วูซางน้อย พวกแกกล้ามากนะที่มาทำอวดเบ็งในประเทศเซี่ยของฉัน เอาล่ะคราวหลังจำไว้เมื่ออยู่บนแผ่นดินเซี่ยของเราทำตัวให้มันดีๆกว่านี้หน่อย"

ห่างไปไม่ไกลมีชายในเครื่องแบบตำรวจสองคนกำลังวิ่งเงียบๆมาทางนี้ เมื่อพวกเขาอยู่ห่างจากร้านอาหารเฉินจีไม่ถึง 50 เมตร ตำรวจทั้สองคนก็ตะโกนออกมา!

"หยุด! ทุกคนอย่าขยับ ห้ามวิ่งหนี!"

ซูเอ้อดิงยกมือของเขาขึ้นและพูดว่า "พี่น้องทุกคนหยุด!"

เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจสองคนเดินเข้ามาในร้าน ซูเอ้อดิงรีบรายงานขึ้นมาทันที "พี่ชายตำรวจ พวกเราไม่ได้วิ่งหนี มีคนกำลังมองอยู่ตั้งเยอะผมจะหนีไปไหนได้? พี่ชายตำรวจถึงแม้พวกคุณจะไม่ได้ พวกเราก็ติดสินใจไว้แล้วหลังจากเสร็จเรื่องพวกเราจะไปที่สถานีตำรวจเพื่อมอบตัวอยู่แล้วค ดูจากทัศนคติที่ดีของเรา พี่ชายตำรวจจะให้น้องชายเหล่านี้มอบตัวตอนไหนดีครับ?"

ตำรวจสองฮึดฮัดและรีบมองไปวูซางน้อยทั้งสามคนที่กำลังจมอยู่บนพื้น แม้ว่าพวกเขาจะดูน่าสังเวชและเต็มไปด้วยเลือด แต่ลมหายใจของพวกเขาก็มั่นคงและไม่มีอันตรายต่อชีวิตพวกเขา

เรื่องนี้ทำให้ตำรวจทั้งสองนายต่างถอนหายใจออกมา!