Modifier Chapter 155-156

Modifier Chapter 155

"ฉันมีพลังสัมผัส ตราบใดที่มีซอมบี้เข้ามาใกล้ ฉันจะรู้ได้ทันทีและเห็นตำแหน่งของมัน"

จากนั้นสายตาของหลี่กวงก็จ้องมองไปที่เด็กสาวอีกครั้งและยิ้ม"สาวน้อย เธอชื่ออะไร?"

"ยี่หยู่เซว่"

"เป็นชื่อที่ดีมากๆ"หลี่กวงยิ้มอย่างมีความหมาย

ผู้หญิงไม่ได้สนใจอะไรเลย เธอพูดเพียงว่า"มีอาหารอีกไหม?"

"พวกเราทั้งสามไม่มีอาหารมากพอจะแบ่งให้พวกคุณ"

หลินเฟยรู้โดยทันทีว่าเธอหมายถึงอะไร ดังนั้นเขาจึงตอบว่า"ฉันรู้ เรามีอาหารเป็นของตัวเอง"

ตาของหลี่กวงเบิกกว้างอีกครั้งเมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้

เมื่อหลินเฟยและเด็กสาวไม่ได้มองมาที่เขา มุมปากของเขาก็ค่อยๆยกยิ้มอย่างเย็นชา

"ฉันชื่อจ้าวหมิง"

จ้าวหมิงพูด"ความสามารถของฉันคือ นักแม่นปืน สำหรับมือปืน ไม่ว่าศัตรูจะอยู่ไกลแค่ไหนฉันก็สามารถโจมตีมันได้อย่างแม่นยำ"

"โครตเทพ."

หลินเฟยพูดชม"ความสามารถนี้อาจเรียกได้ว่าไร้พ่ายแล้ว"

มันเป็นเรื่องจริง.

ไม่ว่าเขาจะมีพลังอะไร เขาจะยกย่องมัน

"นี่คือพรสวรรค์"จ้าวหมิงรู้สึกภูมิใจเล็กน้อยและพูดว่า"ฉันไม่อาจเรียนรู้มันได้"

"คุณไม่มีความสามารถ งั้นก็ทำตามเราอย่างเชื่อฟังและฟังคำสั่งของเรา"

หลินเฟยพยักหน้า

ท้ายที่สุด เขาก็เป็นคนมาใหม่และยังไม่คุ้นเคย.

ทั้งกลุ่มเดินไปได้ไม่นาน

หลี่หวงจงใจเดินไปด้านหลัง ดวงตาของเขาจ้องไปที่แผ่นหลังเรียวของเด็กสาว  ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นขณะที่เขาลอบเลียริมฝีปากของเขาเป็นครั้งคราว.

ตั้งแต่แรกเห็น ที่เขามองยี่หยู่เซว่.

เหตุผลหลักที่เขายอมให้หลินเฟยเข้ามาเพราะยี่หยู่เซว่ที่อยู่ข้างหลินเฟยคือเหตุผลหลัก

ผู้หญิงข้างๆนั้นเธอขี้เหร่เกินไป.

หลี่หวงไม่ได้เห็นสาวงามมานานแล้ว

ยี่หยู่เซว่ยังเด็ก แต่เธอน่ารัก

เขาวางแผนไว้แล้วว่าจะกำจัดหลินเฟยและเอาทั้งเด็กสาวและอาหารไปด้วยวิธีไหน.

ถูกต้อง จ้าวหมิงพาคนทั้งสองไปค้นหาในโรงแรม

"คืนนี้พักที่นี่ก่อน พรุ่งนี้เราต้องรีบแล้ว"จ้าวหมิงพูด พวกเขาต้องอาศัยอยู่ในห้องเดียวกัน.

อย่างไรก็ตามหลินเฟยยังคงนอนกับเด็กสาว

เพราะพวกเขาไม่ได้อยู่ในห้องเดียวกัน มันเลยสะดวก ที่จะใส่ถ่าน,อาบน้ำร้อนและกินอาหารอย่างมีความสุข.

"หลี่กวงคนนั้นเขาดูไม่ดี"ขณะที่นอนหลับ เด็กสาวกล่าวอย่างเงียบๆ

"ใช่"หลินเฟยพยักหน้า"พรุ่งนี้เราจะถามทางพวกเขาและเอาค่อยไปเอง"

แม้ว่านี่จะเป็นแผน

แต่วันต่อมา มีแขกไม่ได้รับเชิญมาที่วิลล่า.

เป็นเชสเตอร์สองสามตัว!

ซอมบี้เหล่านี้ถูกพบโดยหลี่กวง แต่ทันใดนั้นการแสดงออกของเขาก็เปลี่ยนจากตกใจเป็นเย็นชา

หลินเฟยถูกปลุกด้วยเสียงเคาะมาจากประตู.

เมื่อเขาเปิดประตู เขาก็เห็นหลี่กวงยืนอยู่หน้าประตูและพูดว่า"มีซอมบี้เข้ามา พวกมันเป็นซอมบี้ปกติ อยู่ชั้นล่าง ลงไปจัดการซะ"

หลินเฟยไม่ตอบ เขารับท่อนเหล็กที่หลี่กวงมอบให้และเดินไปชั้นล่าง

"มีซอมบี้เข้ามาโดยไม่คาดคิด"

หลินเฟยใช้[perspective]จากนั้นก็หยุด

ร่างเล็กๆที่ปีนกำแพงเหมือนกับแมงมุม เป็นซอมบี้ธรรมดาหรอ?

ทั้งสามคนแข็งแกร่งขนาดนี้เลย?

เขามองเห็นแผนของหลี่กวงได้อย่างรวดเร็วและจากนั้นก็หันกลับไป ดูเหมือนว่าเชสเตอร์จะเห็นพวกเขาและกำลังขึ้นมาชั้นบนอย่างรวดเร็ว.

พวกมันจะมาถึงที่นี่ในอีกไม่กี่นาที

Modifier Chapter 156

เมื่อหลี่กวงเห็นหลินเฟยเดินกลับมา เขาก็ขมวดคิ้วและพูดว่า"ทำไมนายกลับมาอีก?"

"ฉันจำได้"หลินเฟยพูด"ฉันเป็นคนธรรมดา ฉันจะเอาชนะซอมบี้ได้ที่ไหน? นายต้องมากับฉัน"

"อย่าดูถูกตัวเอง"

หลี่กวงตบบ่าหลินเฟยและพูดว่า"นายต้องเชื่อศักยภาพของมนุษย์ที่มีไม่สิ้นสุด"

หลินเฟยพูดอีกครั้ง"นายบอกว่าจะปกป้องเราไม่ใช่หรอ?"

"นี่คือโอกาสสำหรับนาย"หลี่กวงพูดอย่างเคร่งขรึม"นายต้องมีประสบการณ์ มันถึงจะเติบโตได้"

"ฉันไม่อาจยืนอยู่ข้างนายเพื่อปกป้องได้ตลอดเวลา"

หลินเฟยอดหัวเราะไม่ได้.

นี่มันพรสวรรค์จริงๆ

น่าเสียดายที่เวลามีไม่มาก หลินเฟยพูดว่า"ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องจริง แต่พวกมันก็เข้ามาแล้ว นายจะยังไม่เคลื่อนไหว?"

หลังจากที่เขาพูด เขาก็ก้าวหลบหลี่กวงไปด้านข้างและเขาก็มองเห็นซอมบี้ที่คลานอยู่ระยะไกล

ทันใดนั้นใบหน้าของหลี่กวงก็เปลี่ยนไป

"ซอมบี้กำลังมา!"

เขาตะโกน

ในเวลาต่อมา จ้าวหมิงก็เปิดประตูและร่างของเขาก็มาอยู่ตรงทางเดินแล้ว.

"ฉันจัดการเอง พวกนายไปซ่อนดีกว่า"จ้าวหมิงพูดอย่างเคร่งขรึม

หลี่กวงไวมาก เขาซ่อนตัวอยู่ในห้องถัดไปโดยโผล่หน้าออกมาดูอย่างประหม่าๆ.

หลินเฟยยืนอยู่ข้างหลังเขาและพูดว่า"นายจะไม่ช่วยหรอ?"

"มีแค่จ้าวหมิงก็พอแล้ว มอนเตอร์เหล่านี้ยังไม่ต้องให้ฉันลงมือ"หลี่กวงพูดอย่างทรนงตน

หลินเฟยหยุดยิ้ม

ในตอนนี้ เด็กสาวที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วก็เดินมาทางด้านหลังหลินเฟยและพูดด้วยหางตาว่า"คุณต้องการจัดการไหม?"

"ดูไปก่อน"หลินเฟยตอบ

ปัง ปัง ปัง--

อีกด้าน.

จ้าวหมิงยิงปืนออกไปสามนัดติดต่อกัน แต่พวกมันทั้งหมดไม่โดน การเคลื่อนไหวของเชสเตอร์นั้นเร็วกว่าการยิงอย่างมาก เมื่อพวกมันเห็นปืนของจ้าวหมิง พวกมันไม่มีแม้แต่อาการชะงักเลย

มันยังคงกระโดดไปมา.

แม้ว่าจ้าวหมิงจะมีความสามารถของนักแม่นปืน แต่ตอนนี้มันก็ไร้ประโยชน์ ถ้ายิงไม่โดน

นี่คือครั้งแรกที่ความสามารถของเขาไร้ผล.

ใบหน้าของจ้าวหมิงซีดเผือดและเขาไม่อาจถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว มองไปที่ซอมบี้ที่เข้ามาร่างกายของเขาสั่นมากขึ้นเรื่อยๆ

"ดูเหมือนว่าเขาจะตายจริงๆนะ ยังไม่ลงมืออีกหรอ?"หลินเฟยถามหลี่กวง

"มันก็แค่ภาพลวงตาไม่มีอะไรมากกว่านั้นหรอก"

หลี่กวงเช็ดเหงื่อและพูดว่า"จ้าวหมิงแข็งแกร่งมากจริงๆ"

แต่เสียงของเขาก็ขาดหายไป.

ปึก!

เชสเตอร์ตัวหนึ่งกระแทกจ้าวหมิงกระเด็นออกไป มันรวดเร็วราวกับสายฟ้าและปืนก็ลั่นออกมา.

ปืนตกลงมาที่พื้นและไถลมาที่ด้านหน้าของพวกเขา ก่อนที่เขาจะเก็บมันและยิงออกไป.

ปัง!

จ้าวหมิงล้มลงกับพื้นเพราะว่าเขาไม่ได้แข็งแกร่งนัก.

เชสเตอร์ทั้งสามตัว มีตัวหนึ่งล้มลงต่อหน้าจ้าวหมิงและเข้าไถลหาพวกเขาเล็กน้อย ในขณะที่อีกตัวได้มองมาที่หลินเฟยและหลี่กวงที่เดินเข้ามา.

หลินเฟยพูด"ปืนของเขาถูกกระแทกออกไปแล้ว ถ้าไม่ไปเก็บมัน เราก็จะยิงไม่ได้ นายจะยังไม่ไปอีกหรอ?"

"ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้พวกมันมาหาเราแล้ว นายจะไม่เคลื่อนไหวจริงๆ?"

หลี่กวงมองไปที่ซอมบี้ด้านหน้าของเขา

ความกังวลใจแต่เดิมหายไปและคลื่นสยดสยองก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาคว้าแขนของหลินเฟยและเหวี่ยงเข้าหาซอมบี้.

"ไปลงกนรกซะ ไอ้โง่!"

เขาอุทานว่า"ตั้งแต่ที่เห็นแกเมื่อวาน ฉันก็วางแผนที่จะกำจัดแกออกไปยังไง"

"ฉันอย่างจะให้แกตายที่ชั้นล่างอย่างเงียบๆ แต่ฉันไม่คิดเลยว่านายจะเชื่อใจฉันขนาดนี้"

"ที่เป็นอย่างนี้ อย่ามาโทษกันเลยนะ"

คุยท้ายเรื่อง

ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนมาตลอด ผมพยายามจะแปลให้ได้มากกว่าสองตอนแต่ก็ยังคงทำไม่ได้ แต่จะพยายามเรื่อยๆ สำหรับคนที่ช่วยสนับสนุนผม ผมก็ไม่อาจตอบแทนอะไรไปได้มากกว่านี้แล้ว ขอบคุณทุกท่านจริงๆ และถ้าเรื่องนี้ไปได้ดีก็อาจจะมีเรื่องใหม่เข้ามาใหม่ ขอให้สนุก อาจจะไม่ค้าง พรุ่งนี้ว่าจะหยุดแต่ถ้าหยุดตอนนี้อาจจะค้างได้เลยจะรีบเร่งแปลให้นะครับ อ่อ เรื่องนี้โครงเรื่องมาจาก L4D ตอนนี้อยู่ในภาค2-ภาคใหม่ที่กำลังจะเอามาลง ซอมบี้เชสเตอร์ก็มีโครงร่างมาจากรูปด้านล่าง