Modifier Chapte 145-146

Modifier Chapte 145

"เป็นไปไม่ได้."

มอนเตอร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่แหบพร่า"ตราบใดที่มีน้ำ ฉันจะเป็นอมตะและไม่มีใครสู้ฉันได้"

เด็กสาวไม่พูด แต่เธอตอบสนองด้วยการลงมือ

ศรน้ำแข็งปรากฏอยู่ข้างๆเธอและจากนั้นก็พุ่งเข้าโจมตีอย่างรวดเร็วไปที่หัวของมอนเตอร์

"ระวัง!"

เซี่ยเฟิงที่หายจากอาการตกใจและตะโกนเตือนอย่างรวดเร็ว"มอนเตอร์ตัวนี้รวดเร็วและทรงพลัง!"

มันเป็นความจริง.

เมื่อเห็นหัวของมอนเตอร์หลีกเลี่ยงน้ำแข็งของเด็กสาว

"แกช้าไป"

มอนเตอร์พูดออกมาและเมื่อมันก้าวเท้าร่างของมันก็หายไป

ปังๆๆ--

เม็ดฝนแตกกลางอากาศและด้วยการอาศัยสิ่งนี้เราจะเห็นได้ชัดว่ามอนเตอร์เข้าใกล้เด็กสาวอย่างรวดเร็ว.

มีแสงเย็นวาบผ่านสายตาของเธอและสายฝนที่อยู่ใต้เท้าของเธอก็กลายเป็นน้ำแข็งทันที.

เธอยกมือขวาขึ้นและท่ามกลางเสียงที่ดังก้อง กำแพงน้ำแข็งก็ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าของเธอ กำแพงน้ำแข็งเต็มไปด้วยหนามที่แหลมคมพุ่งออกมา.

"ท่าเดิมๆเหล่านี้ไม่มีประโยชน์สำหรับฉัน"

มอนเตอร์แค่นเสียงและจากนั้นก็ออกแรงไปที่ใต้เท้าของมัน

ตูม!

ตามมาด้วยเสียงดัง.

ชั้นน้ำแข็งที่พื้นระเบิดอย่างกระทันหันและน้ำแข็งก็แตกกระเด็นออกมา

ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ มอนเตอร์หยุดและหัวเราะอย่างสนุกสนานและเดินผ่านน้ำแข็งไปทีละชั้นๆ.

"มันไร้ประโยชน์สำหรับฉัน"

หลังจากนั้นหมัดของมันก็โดนหนามน้ำแข็งที่กำแพงที่หนาหนึ่งเมตรและระเบิดออกมาพร้อมกับเลือดที่สาดกระจาย.

ร่างของมันผ่านกำแพงน้ำแข็งและปรากฏต่อหน้าเด็กสาว

แต่ในเวลานี้ เด็กสาวยังคงดูเย็นชาและไม่ตื่นตระหนกเลย

มันเห็นเธอยกมือขึ้น!

แกร๊ก--

อากาศรอบๆตัวได้เย็นจนกลายเป็นน้ำแข็ง.

จากตัวของเด็กสาวที่เป็นศูนย์กลาง หนามน้ำแข็งก็แทงออกไปทุกทิศทางโดยไม่มีช่องโหว่ใดๆ.

อัก!

มอนเตอร์ไม่คิดว่าเด็กสาวจะมีวิธีการเช่นนี้และมันหลบหนีเธออย่างเร่งรีบ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังได้รับบาดเจ็บ

หนามน้ำแข็งเจาะเข้าไปที่แขนจนเกือบจะถึงหัว.

แต่มันเร็วมากจนถอยออกไปถึง 100 เมตรในพริบตาและมองเด็กสาวท่ามกลางน้ำแข็งอย่างเย็นชา.

"เราเอาชนะมันได้!"

เมื่อเห็นฉากนี้ ดวงตาของผู้คนที่นอนอยู่ท่ามกลางสายฝนก็เป็นประกาย เพราะตอนนี้พวกเขามองเห็นความหวัง.

มอนเตอร์ตัวนี้ไม่ได้เป็นอมตะจริงๆ.

เด็กสาวที่ควบคุมน้ำแข็งได้คนนี้อาจจะเอาชนะมอนเตอร์ก็ได้!

เซี่ยเฟิงตัวสั่นด้วยความตื่นเต้น.

"ปรากฏว่า นางแข็งแกร่งมาก"

เขาคิดถึงตอนที่เจอในโรงไฟฟ้า ใบหน้าที่ดูถูกและคำพูดที่เยาะเย้ยก่อนที่จะจากไปของเขา เขาก็รู้ว่ามันไร้สาระแค่ไหน.

หากเด็กสาวต้องการฆ่าเขา เธอก็ทำเพียงแค่มือขึ้น!

"เอาเลย."

เขากำหมัดแน่น"จัดการมอนเตอร์ซะ"

แต่ในเวลานี้มอนเตอร์แค่หัวเราะ.

"อย่างที่แกคิด"ท่ามกลางสายฝนใบหน้าของมอนเตอร์เต็มไปด้วยรอยยิ้มขณะพูด"แกมีสิทธิ์ที่ทำให้ฉันใช้พลังที่แท้จริง"

บาดแผลบนร่างกายของมันกำลังฟื้นตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นด้วยตาเปล่า!

ภายในไม่กี่วินาที แขนที่เป็นรูก็หายไปเหมือนเดิมและไม่มีบาดแผลเหลือให้เห็น!

"ฉันพูดเลย ตราบใดที่มีน้ำฉันเป็นอมตะ"มอนเตอร์พูด ร่างกายของมันสูงขึ้นอีกครึ่งเมตรและในเวลานี้ร่างกายที่ผอมบางของมันก็เริ่มมีมัดกล้ามให้เห็นมากขึ้นเรื่อยๆ.

"จบเกมส์แล้ว คราวนี้มันเป็นทีของฉัน"

มอนเตอร์พูด.

เหมือนเดิม เมื่อมันก้าวเท้า ร่างของมันก็หายไปทันที.

ในม่านฝน มีช่องว่างปรากฏขึ้น!

Modifier Chapte 146

นั่นคือสิ่งที่มอนเตอร์ทิ้งเอาไว้เมื่อมันวิ่งผ่านฝน.

"มันเร็วมาก!"

รูม่านตาของเซี่ยเฟิงสั่นสะท้านจากความเร็วของมอนเตอร์ มันเร็วกว่าแต่ก่อนมากและเม็ดฝนที่ตกผ่านตัวมันก็ยังไม่ทันที่จะแตกกระจายตัวของมันก็ผ่านไปแล้ว

เด็กสาวยังสังเกตเห็นมัน

เธอดูสง่างาม ไม่มีความลังเลใดๆ มีแสงเย็นชาวาบผ่านสาตตาของเธอและแสงสีฟ้าที่ไหลเวียนรอบๆร่างกายของเธอ

"ข้ำแข็งและหิมะ!"

ทันใดนั้นแสงสีฟ้าก็แผ่ออกมาจากร่างกายของเธอและทุกอย่างก็แข็งตัวทันที ทุกที่ที่เธอผ่านไป.

แกร๊กๆๆ-

เม็ดฝนได้แข็งตัวจนเป็นน้ำแข็งและตกลงมาถึงพื้นดินหลังจากที่แข็งตัวได้ไม่นาน ก่อนจะเกิดเสียงแตกของน้ำแข็งตามมา.

มอนเตอร์ที่หายตัวไปได้ปรากฏต่อหน้าทุกคนอีกครั้ง.

มันยืนอยู่ตรงหน้าเด็กสาวห่างไป 2 เมตร!

เพียง 1 มิลลิวินาที!

ตราบใดที่เด็กสาวช้าลง 1 มิลลิวินาที เธอก็จะถูกมอนเตอร์โจมตี!

เธอเข้าหามอนเตอร์ที่อยู่ใกล้ๆ เด็กสาวก็ไม่รีรอ เธอลอยอยู่บนอากาศและต้องการทำลายรูปปั้นน้ำแข็ง.

อย่างไรก็ตาม.

มันเปล่าประโยชน์!

ใบหน้าของเธอที่ดูสง่างามก็ซีดลงทันทีและมือขวาของเธอก็ซีดลงเนื่องจากใช้พลังมากเกินไป แต่เธอไม่อาจจัดการมันได้.

แกร๊ก--

ก้องน้ำแข็งที่แช่มอนเตอร์แตก.

ในเวลาต่อมา.

ตูม!

เกิดเสียงดัง ก้อนน้ำแข็งก็ระเบิดออกและคลื่นกระจายก็ได้ทำให้เด็กสาวถอยหลังไปสองก้าวก่อนที่จะยืนอย่างสงบได้ ใบหน้าสวยๆของเธอซีดและมีอาการหอบเล็กน้อย.

"ต้องให้ฉันพูดอีกต่อครั้ง?"

มอนเตอร์ยิ้มอย่างตลก"การใช้ท่าเดิมๆมันไม่มีประโยชน์กับฉัน"

ในเวลาต่อมา.

ร่างของมันหายไปอีกครั้ง.

เด็กสาวโบกมือลงและใช้ท่าหนามน้ำแข็งอีกครั้ง หนามน้ำแข็งพุ่งออกมาจากทุกทิศทุกทาง.

อย่างไรก็ตาม.

แกร๊ก!

ทันใดนั้นหนามน้ำแข็งทั้งหมดของเด็กสาวก็ระเบิดออกและมีมือเข้าไปจับตรงที่หัวใจของเธอ!

ก่อนที่เธอจะคิดได้ เด็กสาวได้สร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมาตรงหน้าโดยที่เธอไม่รู้ตัว.

ตูม!

กำแพงน้ำแข็งไม่สามารถป้องกันมันได้แต่แม้ชั่วขณะและถูกมือมอนเตอร์นั้นทะลวงและเศษกระเด็นเข้าไปที่ท้องของเธอ.

จากนั้นก็มีเสียงอู้อี้.

เด็กสาวกระเด็นออกไป 3 เมตร.

โชคดีที่เธอใช้กำแพงน้ำแข็งไป 2 ชั้นติดๆ ทำให้พลังการโจมตีของมอนเตอร์ลดลงไปกว่า 90% ซึ่งทำให้เธอเพียงแค่กระเด็นออกไปเท่านั้น.

ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย.

ตึบ!

เธอชนเข้ากับแขนของหลินเฟยที่เข้ามาหยุดเธอ.

"ฉันแพ้แล้ว."

เด็กสาวกัดฟันแน่น ใบหน้าที่งดงามของเธอซีดเผือดและพูดอย่างไม่เต็มใจ เธอยังอยากสู้อีกครั้ง แต่พลังของเธอใกล้จะหมดแล้วและเป็นไปไม่ได้ที่จะใช้มันอีกครั้งในเวลาสั้นๆ.

เธอพูดเพียงสามคำก่อนที่จะเหลือจะมีเพียงแค่เสียงฝนตก.

สายตาของกลุ่มคนที่อยู่บนพื้นก็ดับวูบลง

"เธอยังแพ้"

"มอนเตอร์ตัวนี้ทรงพลังขนาดนี้ได้อย่างไร ใครจะเอาชนะมันได้ ทั้งความเร็วและพลังที่ท่วมท้นของมัน?"

"มันจบแล้ว มันจับแล้ว"

พวกเขาหมดหวังอย่างสมบูรณ์ในครั้งนี้

เขาเพิ่งเห็นความหวังในตัวของเด็กสาว แต่เขาไม่คิดว่าเด็กสาวจะล้มเหลวในเวลาต่อไป ซึ่งทำให้เขาสิ้นหวังอย่างมาก.

"เป็นไปได้อย่างไง...."

หมัดที่กำแน่นของเซี่ยเฟิงคลายออก แม้แต่เด็กสาวก็ไม่อาจเอาชนะได้ ใครจะเอาชนะมอนเตอร์ตัวนี้ได้กัน?

ชายคนนั้น?

เขาไม่คิดว่าหลินเฟยจะเอาชนะมอนเตอร์ตัวนี้ได้

ถ้าเขาทำได้ เขาควรจะยิงให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้และมันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะพูดง่ายๆเหมือนกับที่โรงไฟฟ้า

เขาหยิบถ่านออกไปสองก้อนต่อหน้าเขาและเขาก็ยังไม่ขัดขวาง!

คนแบบนี้จะเป็นคนที่แข็งแกร่งได้อย่างไง เห็นได้ชัดว่าเป็นแค่ไอ้หน้าขาวคนหนึ่งที่พึ่งแต่ผู้หญิง.

"หนีไป!"

ทันใดนั้นเขาก็ตัดสินใจตะโกนเสียงดัง"หนีไปเถอะ รอจนกว่าเจ้าจะแข็งแกร่งขึ้นและค่อยมาจัดการมัน!"