Modifier Chapter 75-76

Modifier Chapter 75

ทำไมสิ่งเหล่านี้ถึงคุ้นเคย?

เมื่อวานเขาพึ่งแบคแฮนด์ตายไปตัวนึง?

"ที่ฉันตั้งตารอคือไม่มีอะไรเลย"หลินเฟยถอนหายใจ เขาไม่เคยพบคู่ต่อสู้ไร้พ่ายแม้แต่ตัวเดียว

พูดอีกอย่างคือการไร้พ่ายคือความเหงา.

"วิ่ง!"

ชุนเฟิงเอ้อที่อยู่ข้างๆหลินเฟยก็ตะโกนเสียงดังพร้อมกับช่วยเขาลุกขึ้น.

จากนั้นเขาก็วิ่งออกจากที่นี่อย่างไม่ลังเล.

"เร็วเข้า อยู่ห่างๆจากมัน!"

ในเวลานี้ ซุยหลงและเฮยถานก็ตะโกนเช่นกันและพวกเขาก็วิ่งเข้าหาหลินเฟย ซอมบี้ธรรมดาถูกพวกเขากำจัดหมดแล้ว.

ในตอนนี้ความสนใจของม่านหนิวตกอยู่ที่หลินเฟย.

"ระวังตัวด้วย!"

เฮยถานตะโกนและปล่อยนกเหลิงพุ่งเข้าหากระทิง.

ตูมม!

พร้อมกับเสียงที่ดัง เพลิงลุกท่วมกระทิงทันที.

ในเวลานี้ซุยหลงก็พุ่งเข้าหาหลินเฟยเพื่อป้องกันทั้งสองให้อยู่ด้านหลังของเขาพร้อมกับตะโกนเสียงดังว่า"เฮยถาน นายปกป้องพวกเขา ฉันจะยื้อกระทิงเอง"

"นาย?"

เฮยถานลังเล.

"หยุดพูดไร้สาระ ไม่อย่างนั้นเราจะออกจากที่นี่ไม่ได้"

ซุยหลงพูดเสียงดัง"ตอนที่น้องสาวของฉันตายต่าหน้าของฉัน ฉันเกลียดความอ่อนแอของตัวเองอย่างมาก ตั้งแต่วันนั้นฉันสาบานว่าจะไม่ให้ใครตายต่อหน้าของฉันอีก"

นี่อาจเป็นสาเหตุที่เขายอมรับหลินเฟย.

"ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ตายเพราะมันหรอกให้ตายสิ!"

ยังคงมีรอยยิ้มประหลาดๆอยู่บนใบหน้าของเขา

"ไม่."

หลินเฟยอยากจะพูดว่า ปล่อยฉันไป

แต่คราวนี้ เฮยถานคว้ามือของเขาและต้องการที่จะพาเขาและเด็กสาวไปพร้อมกัน

"เราอยู่ที่นี่จะมีแต่ถ่วงซุยหลงเท่านั้น"

"เข้ามาเลย."

ซุยหลงเฝ้ามองกระทิงที่กำลังเดินออกมาจากเปลวเพลิงของเฮยถ่าน แต่มันไม่ได้รับบาดเจ็บแม้แต่น้อย!

"หมัดมังกรใต้น้ำ!"

ซุยหลงร้องคำรามและกระแทกเท้าไปข้างหนึ่งจนเป็นรูก่อนที่จะพุ่งเข้าหากระทิงราวกับสายฟ้า.

ตูมม!

หมัดของเขาต่อยเข้าไปที่หน้าของกระทิงจนส่งเสียงดังออกมา.

แกร็กกก--

พื้นดินใต้เท้าของมันแตกทันที.

อย่างไรก็ตามร่างกายของม่านหนิวไม่แม้แต่จะส่ายหรือเซ!

"หาาา!"

เขาเงยหน้ามองและเห็นม่านหนิวที่กำลังส่งยิ้มเย็นให้กับเขา.

นี่เป็นเรื่องจริง!

กระทิงกำลังหัวเราะเยาะ!

มันไม่ใช่การยิ้มอย่างเย็นชาและไร้ความปราณี แต่เป็นรอยยิ้มเยาะ.

"หัวเราะเพื่อ!"

ซุยหลงคำรามและภาพที่น้องสาวของเขาตายต่อหน้าค่อตาของเขาเมื่อนานมาแล้วก็แว่บผ่านเข้ามาราวกับว่ามันเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน.

ในวันนั้นเขากระแทกประตูและเห็นกระทิงอยู่ตัวหนึ่ง.

พร้อมกับร่างกายที่แหลกเป็นชิ้นๆของน้องสาวของเขา.

"หมัดมังกรคลั่งสะบัดหาง!"

ดวงตาของซุยหลงวาบไปด้วยแสงสีแดงและร่างกายของเขาก็หายไปและมายืนอยู่ที่ไหล่ของกระทิงก่อนที่เขาจะต่อยหัวมันอย่างเมามันถึง 17 หมัดภายในครั้งเดียว!

ตูม ตูม ตูม -

เสียงดังต่อเนื่อง.

แต่หัวของม่านหนิวไม่แม้แต่จะยุบหรือสะบัด!

หมัดของเฟยหลงเริ่มแดงและบวมหลังจากการชกอย่างบ้าคลั่ง การทำอย่างนี้ทำให้ร่างกายของเขาต้องรับภาระหนัก.

แต่เขาไม่คิดที่จะหยุดมันแม้แต่น้อย.

เพียงกระโดดอีกครั้ง เขาต่อยเข้าไปที่ใบหน้าของกระทิงจนมันก้าวถอยหลังไปข้างหนึ่ง!

ตูม!

ก้าวนี้ทำให้พื้นดินรอบๆบ้านเรือนระเบิดและเกิดแรงสั่นสะเทือนน้อยๆ.

อีกก้าว!

ตูม!

พื้นดินระเบิดอีกครั้งและบ้านรอบๆก็สั่นสะเทือน.

ซุยหลงทำให้ม่านหนิวก้าวถอยหลังไปถึงสองก้าวจากการต่อยสุดแรงของเขา!

"หมัดสุดยอด!"

ตูมม!

Modifier Chapter 76

หมัดนี้ต่อยเข้าไปที่หน้าอกของม่านหนิวอีกครั้ง พร้อมกับเกิดลมกรรโชกอย่างแรงกระจายออกไปทางด้านหลังของม่านหนิวจนไปโดนเข้ากับรถยนต์ที่อยู่ด้านหลังของมัน.

อย่างไรก็ตาม.

ยังไม่มีประโยชน์!

"เป็นไปได้อย่างไง!"ซุยหลงเบิกตากว้าง.

เพราะเขาเห็นได้อย่างชัดเจนว่าไอ้เถื่อนตัวนี้ผายมืออกมารับหมัดของเขา!

หมัดสุงแรงของเขาไม่อาจทำให้ม่านหนิวถอยหลังได้แม้สักก้าว!

ในเวลานั้น.

เขาไม่มีแรงที่จะยืนอยู่ต่อไป เพราะหมัดสุดแรงนี้ใช้กำลังของเขาทั้งหมด ถ้าศัตรูไม่ตาย ก็เป็นเขาที่จะตาย!

รอยยิ้มแปลกๆยังคงอยู่บนใบหน้าของม่านหนิว.

มันยังคงจับกำปั้นของเขาและยกซุยหลงขึ้น.

"ไม่มีทาง ฉันทำไม่ได้"

"ทำไมกัน?"

ซุยหลงหมดหวัง"ทำไมฉันอ่อนแอขนาดนี้"

"ฉันจะทำอะไรได้มากกว่านี้อีกไหม?"

"ฉันได้ทำได้เพียงแค่มุ่งหน้าไปนรกเท่านั้น"

เขาพึมพำ"คงได้เจอกันในนรก..."

ฉากที่น้องสาวของเขาถูกกระทิงหักคอจนขาดที่เขาเห็นด้วยตาของตัวเอง ในตอนนี้มันกำลังจะเกิดกับเขาแล้ว.

แต่ในเวลาต่อมา เขาหัวเราะ.

ตูมม!

ไอ้เถื่อนนั่นได้กระแทกเขาลงกับพื้น.

ซุยหลงรู้สึกราวกับว่าถูกรถบรรทุกชนและร่างกายของเขาก็เจ็บปวดทั้งตัวราวกับว่าอวัยวะภายในของเขากำลังแตกเป็นเสี่ยงๆ!

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายังคงอยู่และมือข้างหนึ่งของเขายื่นชูไปทางอากาศ.

"อย่างน้อยฉันก็ซื้อเวลาให้ได้"

"น้องเอ้ย... ฉันทำได้แล้ว ฉันไม่ได้ปล่อยให้ใครมาตายต่อหน้าอีกแล้ว"

จากนั้นเขาก็หลับตาและรอให้ความตายมาเยือน

จนในเวลาต่อมา

"ซุยหลง!"

เสียงตะโกนเรียกออกมาจากปากของชุนเฟิงเอ้อและเฮยถาน!

เมื่อซุยหลงลืมตาเขาก็พยายามจะลุกขึ้นด้วยความลำบากและมองไปยังทิศทางของเสียงและเห็นผู้ชายสองคนกำลังวิ่งมาหาเขาด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนก

"กลับมาทำไม?"เขาตะโกนอย่างโกรธๆ"ทำไมไม่หนีไป?"

"เราถูกล้อม!"

ตูมม--

มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นมา.

กระทิงอีกตัวปรากฏและซอมบี้ก็เริ่มมามากขึ้นเรื่อยๆ

กระทิงสองตัวและซอมบี้อีกพันตัว!

กลายเป็นว่าไปทางไหนก็เป็นทางตัน

ตูมม!

ซุยหลงนอนอยู่บนพื้นอย่างอ่อนแรงถึงกับร้องไห้"งั้นนี่คือจุดจบของเราซินะ"

"ม่านหนิว แกคิดคำนวนไว้แล้วซินะ ฉันแพ้แล้ว..."

"คุณเป็นไรไหม!"

ในเวลานี้ชุนเฟิงเอ้อและเฮยถานวิ่งผ่านมาและชุนเฟิงเอ้อแบกซุยหลงไว้บนบ่าของเขา"ไม่ต้องห่วง!"

"เราจะตายด้วยกัน"ซุยหลงหัวเราะอีกครั้ง

เฮยถานเงียบ

ชุนเฟิงเอ้อเงียบเช่นกัน

"ไม่!"ทันใดนั้นชุนเฟิงเอ้อตะโกนออกมาอย่างเจ็บปวด

"ฉันพอแล้วและไม่อยากทำอะไรอีกแล้ว โลกนี้จะมีอะไรดีๆอีกงั้นหรือ?"

"โลกสีเลือด โลกที่สิ้นหวัง!"

"ฉันไม่อยากได้มันอีกแล้ว"

"เราไม่ต้องการอนาคตแบบไหนทั้งนั้น!"

ว้าว!

ทันใดนั้นฟ้าก็มืดและฝนก็ตกหนัก เลือดของซุยหลงถูกชะร้างไปหมดแล้ว

ตูม ตูม ตูม-

กระทิงและซอมบี้ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ.

ด้วยรอยยิ้มที่ไม่แย่แสบนใบหน้าของกระทิง มันทุบมาที่พวกเขาทั้งสาม!

ทั้งสามกอดคอกันทันที.

บางทีพวกเขาอาจจะอยากตายด้วยกันอย่างที่ชุนเฟิงเอ้อพูดก่อนหน้านี้พวกเขาได้เห็นภาพหลายอันด้วยกัน.

นี่ยังแสดงให้เห็นว่าพวกเขาเกิดและตายไปหลายครั้ง.

ตูมม!

มีเสียงอู้อี้.

พวกเขาไม่รู้สึกตกใจ แต่ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย.