เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

Modifier Chapter 19-20

Modifier Chapter 19-20

Modifier Chapter 19-20


Modifier Chapter 19

"ไม่เป็นไร."

มีน้ำตาไหลอาบสองแก้มของชายคนนั้น ตอนนี้เขาได้รับบาดเจ็บอย่างมากจนทำให้ตาทั้งสองข้างมืดบอด.

"มันมืดมาก มองไม่เห็นอะไรเลย...."

"มันหนาว....หน่อยๆ"

เขากำลังหัวเราะจริงๆ

"ต้าหนิว ลุกขึ้นมา"

เฉินเฮ่าอุ้มชายคนนั้นขึ้นมาและวิ่งหนีไป ระเบิดขวดทำได้แค่ขัดขวางกระทิงและหนูได้ไม่นานนัก

"เป็นความผิดฉันเอง"

เมื่อพวกเขาวิ่งผ่านหลินเฟย เฉินเฮ่าก็พูดคำเหล่านี้ทิ้งไว้

หลินเฟยสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่ามีความเย็นชาในดวงตาของเฉินเฮ่า มันไม่ใช่สายตาที่ต้องการเห็นอีกฝ่ายตายหรือความเกลียดชังอะไรพวกนี้ บางทีอาจจะเป็นความผิดหวังหรือไม่ก็โทษตัวเอง

พวกเขาวิ่งหนีไป แต่หลินเฟยยังคงนิ่งฟังเสียง

"คุณจะไม่เป็นไร เราทุกคนสามารถออกไปได้อย่างปลอดภัย..."

หลินเฟยมองไปที่มือของเขาและไม่ได้พูดอะไร แม้ว่านิสัยของชายคนนี้ค่อนข้างน่ารำคาญ แต่เขาก็ไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนกล้าหาญขนาดนี้.

ตูมม.

วัวเถือนเดินมาด้านหน้าหลินเฟยและใช้ขาหน้าเตะมาที่หลินเฟย!

"ชีวิต."

หลินเฟยถอนหายใจเบาๆและชกหมัดออกไป.

ตูม!

ตูม!

เกิดเสียงดังสนั่นสองครั้ง.

กีบเท้าของม่านหนิวที่ใหญ่กว่าหัวของมนุษย์เหยียบลงมาที่หัวของหลินเฟย แต่หลังจากเสียงที่ดังนั้น มันก็ทำให้หลินเฟยคอเอียงเล็กน้อย.

ส่วนเสียงดังครั้งที่สอง.

มันเป็นหลินเฟยที่ชกไปที่กระทิงและแรงหมัดก็ทะลุตัวมันก่อนที่จะพุ่งเข้าหาฝูงหนูจนหลายตัวแตกกระจายไปทั่วกำแพงโกดัง กำแพงหนาก็มีรูขนาดใหญ่ทันทีเช่นกัน.

เขาชักหมัดกลับและร่างของกระทิงก็ล้มลงต่อหน้าหลินเฟยอย่างไร้เรี่ยวแรง.

"แกสอนบทเรียนให้ฉัน"

หลินเฟยพึมพำ ดวงตาของเขาสบกับหนูตัวอื่นๆ.

หนูที่กำลังกระโดดขึ้นๆลงในแต่ละก้าวก็หยุดลง เมื่อเห็นหลินเฟยจ้องมองพวกมัน พวกมันต่างก็ค่อยๆก้าวถอยหลัง!

นี่คือมนุษย์?

แข็งแกร่งจนน่ากลัว!

หนูเหล่านี้ดูเหมือนจะมีIQเมื่อมันรู้ว่าพวกมันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลินเฟย พวกมันก็หันหลังและวิ่งหนีไป.

"อย่าแม้แต่จะคิดว่าจะหนีไปได้"

มีแสงเย็นวาบผ่านสายตาของหลินเฟยและ[super speed]ก็ถูกเปิดใช้งาน เวลาดูเหมือนจะหยุดลงในตอนนี้.

นั้นเป็นเพราะความเร็วของหลินเฟยนั้นเร็วอย่างมากแม้แต่การตอบสนองก็มากมายจนทุกอย่างตรงหน้าของเขาดูราวกับหยุดนิ่ง.

เมื่อเวลาเดินกลับมาอีกครั้ง หลินเฟยก็หยุดใช้งาน[super speed]แล้ว.

อย่างไรก็ตาม ไม่มีหนูตัวไหนรอดเลย.

เขาเดินไปรอบๆในโกดังและไม่มีอันตรายใดๆ เขาจึงหยิบอาหารและออกไป.

ในโกดังมีอาหารไม่มาก เพราะหนูแทะกินหมดจนเหลือเพียงข้าวไม่กี่ถุงเท่านั้น เขาหยิบกระเป๋าและทิ้งส่วนที่เหลือให้กับผู้รอดชีวิต.

หลินเฟยเดินขึ้นมาจากชั้นใต้ดินอย่างเปิดเผย จากการใช้[perspective]ทำให้เขารู้ว่าเฉินเฮ่าและอีกหลายคนซ่อนตัวอยู่ในห้องน้ำชั้นหนึ่ง

แต่เพราะมีคราบเลือดจำนวนมาก ซอมบี้มากมายจึงเดินไปทางห้องน้ำ.

"รอแปป"

หลินเฟยยืนอยู่หน้าห้องน้ำและพูดว่า"แกเป็นเหยื่อของฉัน"

เขาปิดการใช้งาน[invisibility]และซอมบี้ทั้งหมดก็เห็นเขาในเวลาเดียวกัน จากนั้นพวกมันทั้งหมดก็วิ่งเข้าหาหลินเฟยอย่างดุดัน.

ตูม!

ตูม!

ตูม!

ห้างสั่นสะเทือนอย่างมากราวกับว่ามีแผ่นดินไหวเกิดขึ้น.

คนไม่กี่คนในห้องน้ำตัวสั่นและขดตัวราวกับลูกบอล.

"เราจะยังรอดอยู่ไหม?"มีบางคนถามขึ้นมาอย่างเงียบๆ

เฉินเฮ่าตอบอย่างหนักแน่น"แน่นอน!"

"เราจะรอดอย่างแน่นอน"

"คนนั้นหล่ะ?"ชายอีกคนถามโดยที่เขามองไม่ได้เห็นหลินเฟย

"ไม่ต้องห่วงเขา"เฉินเฮ่ากล่าว"ครั้งนี้มันเป็นความผิดของฉัน ตั้งแต่แรก ฉันพลาดไป เขาไม่ใช่คนที่สามารถจัดการซอมบี้ได้"

Modifier Chapter 20

พวกเขาทั้งหมดรู้สึกว่าเหตุการณ์ที่ห้างสั่นสะเทือนนั้นมาจากตัวของกระทิง.

ท้ายที่สุดก็มีเพียงกระทิงเท่านั้นที่มีพลังมากอย่างนี้.

อย่างไรก็ตาม.

ในห้าง.

พื้นปูนแตก แต่ละชั้นทรุดตัวลงและซอมบี้มากมายจำนวนนับไม่ถ้วนก็นอนกองกันและไม่อาจลุกขึ้นยืนได้อีกต่อไป.

หลินเฟยกระโดดขึ้นและด้วยฟังชั้น[super jump]เขากระโดดขึ้นไปชั้นสอง.

ซอมบี้ที่ชั้นหนึ่งถูกเขากำจัดออกไปหมดแล้วและตอนนี้เขากำลังจัดการเครียร์ชั้นสอง.

เขามี[unlimited physical strength and endurance] ดังนั้นตามธรรชาติแล้วเขาจะไม่มีวันเหนื่อย เขาหยิบมีดยาวจากบริเวณโต๊ะอาหารและฟันพวกมันออกไปเพียงครั้งเดียว มันเกิดคมมีดสายลมที่กวาดออกไปในระยะ 90 เมตร

มีรอยมีดเกิดขึ้นอย่างชัดเจนบนพื้นและซอมบี้ก็ถูกฟันออกเป็นสองส่วน.

หลินเฟยเครียร์ห้างขนาดใหญ่ที่มีถึง 10 ชั้น ภายใน 10 นาทีและไม่มีใครที่จะยืนหยัดอยู่ได้.

เขาหยิบเครื่องครัวและช้อน,ส้อมออกมาจากชั้นวางของและเดินไปรอบๆโซนอาหารและหยิบของกินมากมายก่อนเดินออกจากห้าง

มีชิ้นส่วนสีดำอยู่ด้านนอกมากมาย ทั้งหมดมันเป็นซอมบี้.

ตูม!

เขาปิดประตูห้างและออกไปเผชิญหน้ากับซอมบี้นับพันเพียงคนเดียว.

เกิดความเงียบภายในห้าง.

พวกเขาไม่รู้ว่ามันหยุดสั่นเมื่อไหร่และท้ายที่สุดเมื่อทุกคนที่หายสั่นพวกเขาก็เริ่มสงสัย.

"ข้างนอกมีอะไรเกิดขึ้น?"

"ทำไมมันเงียบจัง?"

"ฉันจะออกไปดู"

ท้ายที่สุดก็มีชายคนหนึ่งเรียกความกล้าและเดินไปที่ประตูอย่างช้าๆและเปิดแง้มๆเพื่อมองออกไป.

เมื่อเขามองผ่านช่องประตู เขาก็นิ่งทันที

"เกิดอะไรขึ้น?"

เฉินเฮ่าถามเขายังกังวล

"มาดูนี่!"ชายคนนั้นเปิดประตูและอุทานอย่างตื่นเต้น"ซอมบี้ทั้งหมด ทั้งหมด!"

คนอื่นๆต่างก็เห็นเหมือนกัน

ซอมบี้ทั้งหมดต่างนอนกองกับพื้น นั่นก็เพราะว่าพวกมันตายหมดแล้ว!

"เป็นไปได้อย่างไง!"

เฉินเฮ่ายืนขึ้นอย่างตื่นเต้นและรีบออกไปดู แม้ว่ากลิ่นเหม็นจะน่ากลัว แต่เขาก็มีความสุขมาก พวกเขารอดแล้ว!

"เขาเป็นใคร?"

ทันใดนั้นพวกเขาก็นึกถึงหลินเฟย

"หัวหน้า มียาอยู่ที่นี่!"ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนดังออกมาจากนอกประตู

เมื่อมมองไปรอบๆพวกเขาก็เจอกล่องยาอยู่ข้างๆประตู

"เป็นเขา!"

"เขารู้ว่าเราทุกคนซ่อนอยู่ในห้องน้ำ!"

เฉินเฮ่าอุทานอย่างตื่นเต้น"ไปที่โกดังใต้ดินกันเถอะ!"

จากนั้นพวกเขาก็เห็นศพของกระทิง รูที่กำแพงและศพของหนู

ในห้างขนาดใหญ่นี้ มีเพียงพวกเขาที่ยังยืนอยู่ได้.

เฉินเฮ่ากอดแดเนียลอย่างมีความสุขและพูดว่า"ต้าหนิว พวกเรารอดแล้ว!"

"มันเป็นเขา เขาช่วยพวกเราและซอมบี้ทั้งหมดก็ตายหมดแล้ว!"

จากนั้นเขาก็เสียใจอีกครั้ง.

"เราทำผิดต่อเขา"

เมื่อคิดถึงสิ่งที่เขาพูดกับหลินเฟยก่อนหน้านี้ เขารู้สึกเสียใจในใจ หากเขาย้อนเวลากลับได้ เขาจะต้องเลือกเชื่อหลินเฟย

น่าเสียดายที่ไม่มีคำว่า"ถ้า"

"ไปเอาอาหาร!"

เขาฟื้นสติและพูดอย่างจริงจัง"นี่เป็นโอกาสของเราที่จะมีชีวิตอยู่"

เมื่อพวกเขาเดินลึกลงไปในห้างขนาดใหญ่เขาก็ตะลึงกับพลังของหลินเฟยอีกครั้ง มันมีซอมบี้กี่ตัวกันแน่?

"เขาทำอย่างนี้ได้อย่างไร?"

"ซุปเปอร์แมนในชีวิตจริง?"

อย่างไรก็ตามความตกใจของเขาก็เพิ่มมากขึ้น หลังจากที่เขาเปิดประตูห้าง

บนถนน มันไม่มีซอมบี้ยืนอยู่อีกต่อไป!

คนของเขามองเห็นฉากเหล่านี้ต่างก็หัวสมองขาวโพลนไปหมด...

นี่ยังเป็นสิ่งที่มนุษย์ทำได้อยู่?

พวกเขาจำได้อย่างชัดเจนว่าในบรรดาซอมบี้นับพันเหล่านี้มีซอมบี้ระดับสูงอยู่จำนวนมาก นั่นคือตัวแทนของคำว่า ไร้พ่าย!

"ขอบคุณ!"

เฉินเฮ่าก้าวไปด้านหน้าอีกสองก้าวและตะโกนอย่างตื่นเต้น"แม้ว่าผมจะไม่รู้จักชื่อของคุณ แต่ผมก็ขอบคุณจริงๆที่คุณช่วยเราไว้!"

"เป็นบุญคุณที่ยิ่งใหญ่มาก พวกเราจะไม่มีวันลืม!"

[TL:ตอนหน้าก็ปล่อยซื้อแล้วนา รักกันชอบกัน ช่วยๆผมด้วยนา]

[ปล.1*:หมันหนิว=กระทิง เป็นชื่อในภาษาจีนนะมันจะเรียกสลับกันในเรื่องอะ แต่เป็นกระทิงหรือไม่ก็วัวป่า สลับกันอย่างนี้ แต่เป็นตัวเดียวกันเพราะงั้นไม่ต้องงง]

[ปล.2*:เรื่องนี้สเกลวันพั้นแมนในโลกโลกาวินาศ เพราะงั้นพระเอกจะมีแค่บทเดียวคือ ต่อยแล้วศัตรูตาย]

จบบทที่ Modifier Chapter 19-20

คัดลอกลิงก์แล้ว