Modifier Chapter 13-14

Modifier Chapter 13

"..."

หลินเฟยรู้ดีว่าเด็กที่อยู่ด้านหน้าของเขาไม่อาจรั้งไว้ได้แม้สักนาทีเดียว เขาหายใจเข้าลึกๆ.

เขาพูด"เราไม่ต้องหนีเพราะพวกเรากำจัดซอมบี้หมดแล้วและมนุษย์ก็ชนะแล้ว"

ดวงตาของเด็กชายเบิกกว้างเขาพูด"จริงหรอ?"

"จริง"

หลินเฟยเดินไปที่ประตูทางเข้าที่ปิดโกดังไว้"จงเบิกตามองและดูพลังของมนุษย์ของเรา!"

เมื่อได้ยินหลินเฟยพูด เด็กชายก็ลืมตามองอย่างไม่รู้ตัวและมองไปที่ด้านหลังของหลินเฟย

เขาอาจอยู่ได้แค่หนึ่งนาที...

ตูมมม!

หมัดของหลินเฟยเจาะไปที่ประตูเหล็กหนาสิบเซนติเมตร จากนั้นเขาก็ดึงหมัดออกมาอย่างแรง แรงดึงของเขาทำให้คอนกรีดทั้งหมดที่ประตูร่วงกราว.

ฉากต่อมาที่น่าตกใจก็ปรากฏอยู่ในสายตาของหลินเฟย

ซอมบี้หลายร้อยตัวมารวมกันที่ทางเดินยาวกว่า 100 เมตรและกว้างสามเมตรด้านหน้าของเขา.

ไม่แปลกใจเลยที่ฉันจะเข้ามาได้อย่างเงียบๆ ซอมบี้ทั้งหมดอยู่ที่นี่.

เกิดเสียงดังอย่างมาก มันดึงดูดความสนใจของซอมบี้ ขณะที่ประตูถูกฟาดกระเด็นออก ซอมบี้สามตัวก็พุ่งเข้าหลินเฟยทันที

"กลับไปซะ!"

หลินเฟยยกมือขึ้นและตบลงไป.

ตูม!

ซอมบี้ทั้งสามตัวระเบิดและกลายเป็นฝุ่นผงก่อนที่จะหายไปกลางอากาศ.

เด็กที่กำลังจะตายตรงมุมได้เห็นฉากนี้ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างมากขึ้น.

เหลืออีกเพียงประมาณ 50 วินาที.

หลินเฟยเดินไปด้านหน้าอย่างมั่นคง แต่ทุกก้าวของเขา เขาจะพบกับซอมบี้ที่เข้าหาเขาอย่างไม่หยุดไม่หย่อน.

แต่มันก็ไม่อาจทำอะไรเขาได้

เขาเพียงแค่โบกมือและซอมบี้ที่วิ่งเข้ามาก็ระเบิดทันทีและบางตัวอาจจะกระเด็นไปจนชนกำแพงก่อนที่ร่างครึ่งนึงของมันจะแหลกเหลวจนมันตายจนไม่อาจจะตายได้อีก.

เหลืออีกเพียง 30 วินาที.

หลินเฟยเดินไปกว่าครึ่งทางของอุโมงค์ที่ยาวกว่า 100 เมตรที่เต็มไปด้วยซอมบี้หลายร้อยตัว.

ด้านหลังของเขาเต็มไปด้วยกองเลือดกองเนื้อของซอมบี้มากมายและมีบางส่วนที่อยู่ตามกำแพงและเพดาน.

"มอออ!"

กระทิงตัวหนึ่งวิ่งออกมาจากความมืด แต่หลินเฟยเพียงแค่ยกมือขึ้น.

ตูมม!

เกิดรูบนกำแพงขณะที่ทางเดินรอบๆสั่นไปหมด.

เด็กชายเห็นได้อย่างชัดเจนว่ากระทิงที่ทรงพลังตัวนี้ถูกหลินเฟยสะบัดใส่เพียงครั้งเดียว!

แม้ว่ามันจะวิ่งมาจากที่ไกลๆกว่า 30 เมตร แต่หลินเฟยก็ไม่แม้แต่จะถอยหลัง.

หลินเฟยเดินไปก่อนที่จะพุ่งตัว.

ซอมบี้เหล่านี้ต่างถอยหลังไปก้าวใหญ่ๆ!

ไม่อาจทนได้...ไม่อาจทนได้อีกแล้ว!

"ตายยย."

หลินเฟยพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่แยแสและเห็นว่าขาของม่านหนิวถูกเหวี่ยงไปด้วยมือขวาของเขา.

ตูมม!

ร่างกายขนาดใหญ่ของม่านหนิวกระแทกกำแพงข้างๆอย่างรุนแรงและเกิดรอยดอกไม้สีแดงขนาดใหญ่บานจากความลึกกว่า 2 เมตร.

ศพของกระทิงถูกฝังไว้ในหลุมที่พื้นก่อนที่มันจะหลุดลง!

วินาทีสุดท้าย.

หลินเฟยก็เดินมาจนสุดท้ายและเบื้องหน้าของเขาคือซอมบี้สวมหมวก ขณะที่มันกรีดร้องมันได้ก็ดึงดูดซอมบี้เข้ามา ดูเหมือนว่าตัวมันเองนั้นจะสามารถควบคุมซอมบี้ตัวอื่นๆได้!

แต่ตอนนี้ ไม่ว่าจะร้องอย่างไง มันก็ไม่มีซอมบี้เหลืออีกแล้ว

"แกนี่มันน่าหนวกหูจริงๆ."

หลินเฟยทุบไปที่หัวของซอมบี้และมันก็ยู่ไปตามแรงมือของเขาก่อนจะยุบไปถึงท้องของมัน.

มันกลายเป็นศพทื่อๆทันทีขณะที่มันล้มลง.

หลินเฟยยืนอยู่ที่นั่นสักครู่ เลือดเจิ่งนองที่ด้านหลังของเขา แต่ไม่มีใครเห็นและคนที่เห็นคนเดียวก็หลับตาลงไปตลอดกาล....

หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็หันหลังและเดินกลับไปยังบริเวณทางเข้าโกดัง เขากระทืบพื้นจนเกิดหลุมก่อนที่จะนำศพทั้งสามฝังไว้ในนั้นและกลับออกไป.

"มันกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว ทำไมยังไม่ได้ยินเสียงกรีดร้อง?"

ในร้านอาหารด้านตรงข้ามกับร้านขายเสื้อผ้า มีกลุ่มคนชะเง้อมองที่หน้าต่างแบบแปลกๆ.

Modifier Chapter 14

"กลุ่มคนเมื่อวานอยู่ได้ไม่ถึงสามนาที ทำไมยังไม่มีอะไรเกิดขึ้นหลังจากที่เขาเข้าไปกว่าครึ่งชั่วโมง?"

บางทีเขาอาจจะตายไปแล้วก็ได้"มีบางคนพูดขึ้นมา"มันอาจจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะกรีดร้อง"

"มันต้องเป็นแบบนั้นแน่ๆ"มีคนเห็นด้วยกับความคิดนี้ทันที.

เพราะว่ามันไม่มีใครเลยที่จะออกจากร้านขายเสื้อผ้าได้ทั้งๆที่มีชีวิต.

แต่ขณะที่เสียงของพวกเขาเงียบลง ดวงตาของเขาก็เบิดกว้างเพราะพวกเขาได้เห็นหลินเฟยออกมาจากประตูนั่นอีกครั้ง!

"เขายังไม่ตาย?"

"ไม่เพียงแค่เขายังไม่ตาย แต่เสื้อผ้าของเขาก็ไม่ย่ำแย่ราวกับว่ามันไม่มีอะไรเกิดขึ้น!"

"นี่มันเป็นไปไม่ได้!"

คนกลุ่มตกตะลึงเมื่อเห็นมีคนออกมาจากร้านขายเสื้อผ้า นี่คือสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน!

"เป็นไปได้ไหมที่ซอมบี้ข้างในมันอิ่มแล้วมันเลยไม่จัดการเขา?"

พวกเขาพยายามทำใจเชื่อและไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นภายในนั้น

"เราไม่อาจพูดได้ว่ามันอิ่มเป็น"

ชายผู้เป็นหัวหน้ากระซิบ"ความเป็นไปได้เพียงอย่างเดียวคือซอมบี้ที่อยู่ข้างในหายไป"

ชื่อของเขาคือ เฉินเฮ่า เขาเป็นหัวหน้าของกลุ่มผู้รอดชีวิตเหล่านี้ เมื่อเขาเห็นหลินเฟยออกจากมาจากร้านขายเสื้อผ้า ความคิดที่กล้าหาญก็แว่บเข้ามาในใจของเขา.

เขาพูดออกไปอย่างไม่ลังเล"ลงไปดูกัน!"

ถ้าซอมบี้ที่อยู่ด้านในหายไป พวกเขาก็จะสามารถสำรวจร้านขายเสื้อผ้าได้อย่างมั่นใจ แม้ว่าตอนนี้เสื้อผ้าจะไร้ค่า แต่ก็ไม่มีใครอยากจะใส่ชุดเดิมตลอดทั้งวัน.

และอาจมีอาหารอยู่ในนั้น!

คนหลายสิบคนจึงลงไปชั้นล่างและเดินไปในร้านขายเสื้อผ้า.

"เงียบจัง"

เมื่อพวกเขาเดินเข้ามาในร้ายขายเสื้อผ้า พวกเขาก็รู้ว่ามันเงียบอย่างน่ากลัว.

"มันดูเหมือนว่าจะไม่มีซอมบี้จริงๆ"เฉินเฮ่าพูด"เหลือสองคนเฝ้าหน้าประตู ส่งสัญญาณหากว่ามีอะไรและคนอื่นๆไปกับฉันเพื่อหาสักอย่าง"

"นายสองคนไปชั้นใต้ดิน"เขาชี้ไปที่ชายทั้งสองคน

เพียงไม่ถึงห้านาที กลุ่มคนเหล่านี้ก็แยกย้ายกันออกไป.

"อะไรน่ะ!"

มีเสียงอุทานมาจากทางห้องใต้ดิน.

การแสดงออกของคนด้านบนเปลี่ยนไปอย่างกระทันหัน เป็นไปได้ไหมว่าซอมบี้อยู่ชั้นใต้ดิน?

"เร็วๆ รีบลงมาดู!"จากนั้นก็มีอีกเสียงตะโกนขึ้นอีกครั้ง

ชายที่เป็นหัวหน้าเดินเข้าไปและพูด"นายอยากให้ฉันเห็นอะไรในโกดังของร้านขายเสื้อผ้า? มีอะไ....ไร"

เขาพูดได้เพียงครึ่งประโยคก่อนที่จะเงียบไป.

คำที่เหลือติดอยู่ในลำคอและมันก็บอกไม่ได้ว่าเขายังมีชีวิตหรือว่าตายไปแล้ว.

นั้นก็เพราะ เขาเห็นนรก.

ซอบบี้มากมายตายตรงนี้และมีเลือดไหลนองราวกับแม่น้ำ บางส่วนติดอยู่ตามผนังหรือไม่ก็กำแพง...

"ข้างในหลุม....มันเป็นกระทิง!"

คนที่เห็นฉากเหล่านี้ตกในราวกับว่ามีมือมาบีบหัวใจของพวกเขาจนหายใจไม่ออก.

"ฉันว่ามันตายหมดแล้ว! หัวของพวกมันถูกทุบจนย่นไปถึงท้อง!"

คนกลุ่มหนึ่งอยู่นิ่งอยู่ที่นี่เป็นเวลานานและจากนั้นก็ค่อยๆได้สติเล็กน้อย

ในเวลานี้ ท้ายที่สุดพวกเขาก็เข้าใจว่าทำไมซอมบี้ด้านบนถึงหายไป.

เพราะว่าพวกมันตายที่นี่!

"มันต้องเป็นชายคนนั้น!"

พวกเขาพูดถึงหลินเฟย"ทั้งห้าคนตายอย่างอนาถเมื่อวานนี้ และวันนี้เขาก็ยังไม่เป็นอะไร มันต้องเป็นเพราะเขา!"

"ซอมบี้พวกนี้ถูกเขาจัดการทั้งหมด!"

"เขาน่ากลัวกว่าซอมบี้!"

เฉินเฮ่าเงียบไปครู่หนึ่งก่อนที่จะสูดลมหายใจเขาลึกๆและพูดอย่างจริงจัง"ไปเถอะ ออกไปหาเขาทันที หากพบเขา เรายังมีโอกาส!"

คนที่เหลือก็เก้ๆกังๆ ถ้าพวกเขาไม่รู้ถึงความแข็งแกร่งของหลินเฟยก็ไม่เป็นไร ตอนนี้พวกเขารู้แล้ว พวกเขาเข้าใจว่าระหว่างหลินเฟยกับพวกเขาไม่ได้อยู่ในโลกเดียวกันอีกต่อไป