EP.4 : อาเหิน มานี่

หลินซวนจือหลับตาลง หยาดน้ำตาที่ไหลรินจากหางตานั้นทั้งอบอุ่นและเย็นเยียบ

กระทั่งวาระสุดท้าย เยี่ยนเทียนเหินก็ไม่เคยเกลียดเขาเลย

เขาไม่ได้เกลียดตนเลยจริงๆ

เขากลับมาแล้ว

แม้ว่าจะกลับมาในช่วงเวลาที่ตกต่ำที่สุดในชีวิต เขาก็ไม่ได้คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่อะไรเลย

ตัวเขาในอดีตนั้นเลวทราม แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จวบจนสิ้นลมหายใจ เขาจะไม่มีวันทำให้เยี่ยนเทียนเหินต้องผิดหวังอีก

รถม้าโคลงเคลงไปตลอดทางจนถึงหน้าประตูจวนตระกูลหลิน

เยี่ยนเทียนเหินลงจากรถม้าและกำลังเตรียมจะจูงรถม้าเข้าไปด้านใน ทันใดนั้นยามเฝ้าประตูก็เดินเข้ามา เมื่อเขาเห็นว่าเป็นเยี่ยนเทียนเหิน ใบหน้าของเขาก็เผยสีหน้าดูถูกเหยียดหยามออกมาทันที

“ข้าขอบอกไว้ก่อนนะ มีเพียงแขกคนสำคัญและบุคคลสำคัญของตระกูลเราเท่านั้นที่สามารถผ่านประตูใหญ่ได้ พวกเจ้าไปใช้ประตูข้างซะ” น้ำเสียงของยามเฝ้าประตูเต็มไปด้วยความโอหัง

เยี่ยนเทียนเหินกัดริมฝีปากล่างแล้วกล่าวว่า : “เราต้องอ้อมไปไกลกว่าจะถึงประตูข้าง และทางนั้นก็เดินไม่สะดวก ตอนนี้พี่ใหญ่ของข้าอยู่บนรถม้า เขาบาดเจ็บอยู่ ต้องรีบกลับไปให้อาจารย์โอสถดูอาการ”

“เหอะ พี่ใหญ่ของเจ้ารึ?” ยามเฝ้าประตูมองหน้ากับยามอีกคนที่อยู่ตรงข้าม จากนั้นทั้งสองก็หัวเราะออกมาพร้อมกันและพูดอย่างโอหังว่า : “อย่าบอกนะว่าเป็นนายน้อยหลินซวนจือของตระกูลเรา? แต่ข้าจำได้ว่าเขาได้กลายเป็นไอ้ขยะไร้ประโยชน์ไปแล้วไม่ใช่รึ? ตระกูลหลินมีกฎของตระกูล ขยะไร้ประโยชน์และสุนัขห้ามผ่านเข้าประตูใหญ่”

“ใครที่พวกเจ้าเรียกว่าไอ้ขยะไร้ประโยชน์?!” เยี่ยนเทียนเหินเดือดดาลขึ้นมาทันที เขากำหมัดแน่นด้วยความคันไม้คันมืออยากจะซัดหน้าไอ้คนสองคนที่ชอบดูถูกคนอื่นนี่นัก

อย่างไรก็ตาม ท่าทีของเขาก็ไม่ได้ดูน่าเกรงขามนัก ทุกคนรู้ดีว่าเด็กที่หลินจ้านรับมาเลี้ยงเป็นขยะที่เดินยังเดินไม่ถนัด อย่างมากก็ทำได้แค่ส่งเสียงดังเท่านั้น

ยามเฝ้าประตูคนนั้นกล่าวว่า : “ก็เจ้าไง! และก็ไอ้ขยะตระกูลหลินที่อยู่ในรถม้านั่นด้วย!”

อีกคนหัวเราะขณะถามอย่างหยาบคายว่า : “ว่าแต่ เตียงของนายน้อยหลินซวนจือนอนสบายรึเปล่า? ขนาดสุนัขที่เขาเลี้ยงยังรู้จักส่ายหางขอความสงสารต่อหน้าคนอื่นเลย แล้วไยเจ้าถึงยังดื้อด้านติดตามเขานัก?  ดูท่าทางเรื่องบนเตียงของเขาคงจะดีไม่น้อยสินะ”

ความโกรธของเยี่ยนเทียนเหินยิ่งปะทุขึ้นไปอีก จะดูถูกเขาก็ได้ แต่เขาไม่อาจทนให้คนอื่นมาพูดจาไม่ดีเกี่ยวกับหลินซวนจือได้

เยี่ยนเทียนเหินเงื้อหมัดขึ้นและกำลังจะพุ่งเข้าใส่ยามเฝ้าประตู

การที่จะได้เป็นยามเฝ้าประตูของตระกูลหลิน มาตรฐานย่อมไม่ต่ำเกินไปนัก หวังอู่ไม่ใส่ใจท่าทีเกรี้ยวกราดของเยี่ยนเทียนเหินแม้แต่น้อย มุมปากของเขาโค้งขึ้นอย่างเย็นชาและเขาได้โคจรพลังปราณเตรียมพร้อมที่จะใช้ฝ่ามือซัดเข้าที่หน้าอกของเจ้าคนอัปลักษณ์ที่ไม่กลัวตายผู้นี้

“ตู้ม—!”

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว หวังอู่ที่กำลังจะซัดฝ่ามือใส่หน้าอกของเยี่ยนเทียนเหินกลับถูกวัตถุหนักบางอย่างฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างเหี้ยมโหดจนร่างของเขากระเด็นไปด้านหลัง

ศีรษะของหวังอู่ระเบิดออก เลือดและเศษสมองกระจายเกลื่อนพื้น ย้อมพื้นจนกลายเป็นสีแดงคล้ำ มีทั้งสีขาวและสีแดงปนเปกันเป็นหย่อมใหญ่ ผู้คนที่มองดูอยู่ต่างก็มีสีหน้าหวาดผวา

บรรยากาศพลันเย็นเยียบลงในทันที ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมีคนกล้าลงมือฆ่าคนถึงหน้าประตูจวนตระกูลหลิน

ทุกคนในที่นั้นหันไปมองรถม้าเก่าๆ ที่จอดอยู่ตรงทางเข้า

พวกเขาเห็นเพียงมืองามดุจหยกข้างหนึ่งเลิกม่านขึ้นแล้วยื่นออกมาจากในรถม้า

มือนั้นทำท่ากวักนิ้วเรียก จากนั้นเสียงที่ใสดุจแก้วก็ดังขึ้น : “อาเหิน มานี่”

เยี่ยนเทียนเหินพยักหน้า จ้องมองยามเฝ้าประตูอีกคนอย่างดุร้าย แล้วจึงเดินกะเผลกขึ้นไปบนรถม้า

เยี่ยนเทียนเหินอยากจะเปิดม่านเพื่อดู แต่ทว่ามือนั้นได้ถูกดึงกลับเข้าไปแล้ว

เยี่ยนเทียนเหินลูบจมูกตัวเอง แล้วจึงละสายตาออกมาอย่างเสียดาย