บทที่ 1 เกมเสมือนจริงสมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์

“หลินเฟิง, แค่ก ๆ..., ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป, แค่ก ๆ..., เจ้าคือหัวหน้าเผ่าคนใหม่! ต่อไป, เผ่าก็มอบให้เจ้าแล้ว!”

“หวังว่าเจ้าจะสามารถพาเด็กน้อยเหล่านั้น ใช้ชีวิตต่อไปอย่างทรหด หากอยู่ไม่ไหวจริง ๆ ก็จงไปพึ่งพิงเผ่าไมขาว”

หัวหน้าเผ่าคนเก่าไออย่างรุนแรง เมื่อกล่าวคำสั่งเสียสุดท้ายจบ ก็สิ้นลมหายใจไป

หลินเฟิงมองดูร่างไร้วิญญาณของหัวหน้าเผ่าคนเก่า แล้วหันไปมองเด็กน้อยทั้งห้าที่น้ำตาคลอเบ้า เอาแต่จ้องมองมาที่ตนอย่างน่าสงสาร ก่อนจะถอนหายใจยาว

เขาเดินทางข้ามมิติมายังโลกที่เรียกว่าทวีปแดนเถื่อนแห่งนี้ เป็นเวลาสามปีแล้ว

ทวีปแดนเถื่อน เต็มไปด้วยหมื่นเผ่าพันธุ์ ผู้อ่อนแอเป็นเหยื่อของผู้แข็งแกร่ง ในโลกใบนี้เผ่ามนุษย์ซึ่งไม่มีพรสวรรค์ของเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งใด ๆ จัดอยู่ในระดับต่ำสุดของห่วงโซ่อาหาร

เผ่ามนุษย์ที่กระจายอยู่ทั่วทวีป หากไม่กลายเป็นข้ารับใช้หรือทาสของเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งเพื่ออาศัยอยู่ภายใต้การคุ้มครอง ก็ต้องหลบซ่อนตัวอยู่ในมุมที่รกร้างเพื่อเอาชีวิตรอดไปวัน ๆ

หลินเฟิงโชคดีที่ไม่ได้ข้ามมิติมายังดินแดนของเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่ง แต่กลับมาอยู่บนเกาะแห่งหนึ่งในทะเลตะวันออกของทวีปแดนเถื่อน

นี่คือเกาะขนาดยักษ์

ตามที่หัวหน้าเผ่าคนเก่าบอก เกาะนี้มีชื่อว่าเกาะฟางจ้าง

เผ่าตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของเกาะฟางจ้าง ตลอดสามปีที่ผ่านมา แม้ชีวิตจะยากลำบาก แต่ก็ไม่เคยประสบกับเหตุการณ์ร้ายแรงใด ๆ

หลินเฟิงออกไปล่าสัตว์เพื่อยังชีพพร้อมกับชายฉกรรจ์ในเผ่าทุกวัน ผ่านไปสามปีอย่างสงบสุข จนกระทั่งเมื่อวันก่อน เผ่าถูกโจมตีโดยฝูงมนุษย์หมาป่า

ทางตะวันออกของเกาะไม่เคยมีร่องรอยของมนุษย์หมาป่ามาก่อน หลินเฟิงคาดว่าพวกมันน่าจะอพยพมาจากทางเหนือหรือทางใต้ของเกาะ

เผ่ามีคนรวมกันทั้งชายหญิงและเด็กชราเพียงสามสิบกว่าคน เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีของมนุษย์หมาป่าหลายสิบตัว จึงไม่มีพลังพอที่จะต่อต้านได้เลย

คนในเผ่าต่อสู้สุดชีวิตเพื่อสกัดกั้นการไล่ล่าของมนุษย์หมาป่า จึงทำให้หัวหน้าเผ่าคนเก่าและหลินเฟิงสามารถพาเด็กห้าคนหนีมายังหุบเขารูปน้ำเต้านี้ได้

หัวหน้าเผ่าคนเก่าได้รับบาดเจ็บสาหัสระหว่างทางหลบหนี หลังจากหนีเข้ามาในหุบเขา เขาก็ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายสั่งเสียสองสามประโยคก่อนจะจากไป

เหลือเพียงหลินเฟิงกับเด็กอีกห้าคน

คนโตสุดอายุสิบสองปี คนเล็กสุดอายุเพียงห้าปี

“พี่ใหญ่หลินเฟิง พวกเราจะทำอย่างไรกันดีหรือ”

เด็กทั้งห้าคนมองเขาด้วยน้ำตานองหน้า ในยามนี้ เขาคือที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวของเด็ก ๆ

หลินเฟิงเกาศีรษะ การต้องพาเด็กห้าคนเอาชีวิตรอดบนเกาะที่เต็มไปด้วยภยันตรายเช่นนี้ สำหรับเขาแล้วแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

หนทางที่ดีที่สุดคือไปพึ่งพิงเผ่าไมขาว

แม้ว่าเขาจะไม่ชอบหัวหน้าเผ่าไมขาวอย่างมากก็ตาม

ชายผู้นั้นคือปีศาจดูดเลือดโดยแท้!

แต่ในยามนี้ เผ่าไมขาวคือที่เดียวที่สามารถให้ความคุ้มครองแก่พวกเขาได้

ขณะที่เขากำลังจะตัดสินใจบอกเด็กทั้งห้าเรื่องการเดินทางไปยังเผ่าไมขาว เสียง “ติ๊ง” ก็ดังขึ้นในหัวของเขา

“ขอแสดงความยินดีที่โฮสต์ได้ขึ้นเป็นหัวหน้าเผ่า ระบบ ‘การผงาดของเผ่ามนุษย์’ เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ!”

หลินเฟิงตกใจในตอนแรก ก่อนจะดีใจอย่างบ้าคลั่งในทันที

ตลอดสามปีมานี้ เขาบ่นอยู่ไม่รู้กี่ครั้งว่าตนเองเป็นผู้ข้ามมิติ เหตุใดจึงไม่มีสิทธิพิเศษของผู้ข้ามมิติอย่างระบบเลยเล่า

ต่อให้ไม่มีระบบ มีนิ้วทองคำอย่างอื่นก็ยังดี!

มาตอนนี้ดูเหมือนว่า ตนเองไม่ใช่ไม่มีระบบ แต่ต้องรอให้ได้เป็นหัวหน้าเผ่าก่อนระบบถึงจะเปิดใช้งาน

นี่มันจะไม่แกล้งกันเกินไปหน่อยหรือ!

หากไม่ใช่เพราะครั้งนี้เผ่าถูกมนุษย์หมาป่าโจมตี ทำให้ตนต้องมารับตำแหน่งในยามวิกฤต ตำแหน่งหัวหน้าเผ่านี้ต่อให้รออีกร้อยปีก็คงไม่ถึงตาเขาเป็นแน่!

“พี่ใหญ่หลินเฟิง”

เด็ก ๆ เห็นหลินเฟิงเงียบไปนาน จึงเรียกเขาอีกครั้ง

“พวกเจ้าอย่าเพิ่งร้อนใจ ให้ข้าคิดดูก่อน”

หลินเฟิงแสร้งทำเป็นครุ่นคิด แต่จิตใจของเขาได้เข้าไปในระบบแล้ว

ครู่ต่อมา หลังจากที่เขาทำความเข้าใจการทำงานของระบบเสร็จสิ้น ก็ตื่นเต้นจนกำหมัดแน่น

ระบบนี้ มันยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!

หน้าที่หลักของระบบนี้คือการเชื่อมต่อกับต่างโลก และสร้างเกมเสมือนจริงขึ้นในโลกนั้น

มนุษย์ในต่างโลกสามารถเข้ามาในโลกนี้ในฐานะผู้เล่น ผ่านเกมนี้ เพื่อช่วยเขาพัฒนาเผ่าให้เติบใหญ่และแข็งแกร่งขึ้น!

“ต้องการเชื่อมต่อกับต่างโลกหรือไม่”

เสียงของระบบดังก้องอยู่ในหัว

“เชื่อมต่อ เชื่อมต่อ เชื่อมต่อ!”

หลินเฟิงตอบโดยไม่ลังเล

รอระบบมาตั้งนาน คนโง่เท่านั้นที่จะไม่เชื่อมต่อ

“กำลังสุ่มเชื่อมต่อกับต่างโลก กรุณารอสักครู่...”

“เชื่อมต่อสำเร็จ!”

เมื่อเชื่อมต่อสำเร็จ ข้อมูลของต่างโลกก็ปรากฏขึ้นในหัวของหลินเฟิง

นี่เป็นโลกที่คล้ายคลึงกับโลกเดิมของเขา ผู้คนอาศัยอยู่บนดาวเคราะห์ที่ชื่อว่าดาวหลานซิง ระดับเทคโนโลยีเทียบเท่ากับโลกในปี 2020...

“สร้างเกมสำเร็จแล้ว กรุณาตั้งชื่อเกม”

“การผงาดของเผ่ามนุษย์!”

หลินเฟิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น

“ตั้งชื่อเกมสำเร็จ สร้างเว็บไซต์ทางการสำเร็จ ท่านสามารถรับสมัครผู้เล่นผ่านเว็บไซต์ทางการได้”

“ระบบมอบโอกาสในการโปรโมตผ่านป๊อปอัปหนึ่งครั้ง กรุณาเลือกประเทศที่จะโปรโมต”

รายชื่อประเทศน้อยใหญ่กว่าสองร้อยประเทศบนดาวหลานซิงปรากฏขึ้นต่อหน้าหลินเฟิง

“ประเทศเซี่ย!”

หลินเฟิงตัดสินใจเลือกโดยไม่ลังเล

เหตุผลที่เลือกประเทศเซี่ยมีสองประการ

หนึ่ง ประเทศเซี่ยเป็นประเทศที่มีประชากรมากที่สุดบนดาวหลานซิง

สอง อารยธรรมของประเทศเซี่ยใกล้เคียงกับอารยธรรมฮวาเซี่ยบนโลกมาก ทำให้สื่อสารกันได้ง่าย

...

ดาวหลานซิง ประเทศเซี่ย

ภายในวิลล่าหลังเดี่ยว เฉินชิ่งกำลังซดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปพลาง ค้นหาเกมในเว็บไซต์ใหญ่ไปพลาง

เขาเป็นผู้เล่นเกมออนไลน์ตัวยง เกมออนไลน์ชื่อดังในตลาดล้วนมีร่องรอยของเขาอยู่ทั้งสิ้น

ในทุกเกม ไอดีของเขาคือ “ต้าชิ่ง”

ในเกม เขาใช้จ่ายอย่างฟุ่มเฟือย หากเจอเกมที่ถูกใจ การเติมเงินหลายแสนเป็นเรื่องปกติ ยิ่งบวกกับเวลาที่เขามีอย่างเหลือเฟือ เรียกได้ว่าเป็นตัวแทนของสายฟาร์มหนักและสายเติมเงินตัวจริง

ไอดี “ต้าชิ่ง” นี้ ถือว่ามีชื่อเสียงพอสมควรในวงการเกมออนไลน์

“เกมใหม่ ๆ ช่วงนี้มันอะไรกันนักหนา จำเจไปหมด ไม่มีอะไรสร้างสรรค์เลยสักนิด!”

เมื่อมองดูเกมที่เพิ่งเปิดตัวล่าสุดบนเว็บไซต์ เขาก็อดไม่ได้ที่จะบ่นออกมา

เกมพวกนี้ไม่ต้องเล่น แค่คลิกเข้าไปดูในเว็บไซต์ทางการ เขาก็สามารถคาดเดาเนื้อหาและรูปแบบการเล่นได้เจ็ดแปดส่วนแล้ว ทำให้เขาไม่รู้สึกอยากจะดาวน์โหลดมาเล่นเลยแม้แต่น้อย

ขณะที่เขากำลังจะปิดหน้าเว็บด้วยความเบื่อหน่าย โฆษณาป๊อปอัปเกมอันหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่มุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์

เขาเลื่อนเมาส์ไปยังเครื่องหมายกากบาทของป๊อปอัปโฆษณานั้นโดยไม่รู้ตัว เพื่อเตรียมที่จะปิดมัน

โฆษณาเกมพวกนี้ส่วนใหญ่มักเป็นเกมบนเว็บ ภาพหยาบ รูปแบบการเล่นเรียบง่าย กิจกรรมเติมเงินเต็มหน้าจอ ทำให้เขาไม่สนใจเลยแม้แต่น้อย

ขณะที่เขากำลังจะปิดป๊อปอัป ตัวอักษรสองสามคำที่กระพริบบนป๊อปอัปกลับทำให้เขาหยุดชะงัก

“การผงาดของเผ่ามนุษย์!”

“เกมเสมือนจริงที่สมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์!”

“ให้คุณได้มีชีวิตที่สอง!”

เมาส์หยุดนิ่ง

“เกมสมัยนี้ เวลาทำโฆษณามันต้องบ้าคลั่งขนาดนี้เลยหรือไง”

“สมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์ กล้าเขียนมาได้นะ!”

ด้วยความอยากรู้ เขาก็คลิกเบา ๆ ที่โฆษณาป๊อปอัป อยากจะดูเสียหน่อยว่าเกมนี้มันเป็นบ้าอะไรกันแน่

เว็บไซต์ทางการของเกมเด้งขึ้นมา ไม่มีปุ่มเริ่มเกม ไม่มีตัวเลือกให้ดาวน์โหลดไคลเอนต์ มีเพียงคำแนะนำเกี่ยวกับฉากหลังและรูปแบบการเล่นของเกมเท่านั้น

ฉากหลังของเกมคือทวีปแดนเถื่อนที่ซึ่งหมื่นเผ่าพันธุ์อยู่ร่วมกัน เผ่ามนุษย์อ่อนแอ ผู้เล่นต้องช่วยให้เผ่ามนุษย์ผงาดขึ้นมา

ดูแล้วก็ไม่เลวทีเดียว

บนเว็บไซต์ทางการมีภาพ CG ในเกมแปะอยู่สองสามภาพ เป็นภาพหุบเขาที่เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายดั้งเดิม ดูสมจริงอย่างมาก

“CG ทำออกมาได้ไม่เลว บริษัทเล็ก ๆ ที่ทำเกมบนเว็บจะมีเทคโนโลยีขนาดนี้เลยหรอ ไม่ใช่ว่าไปถ่ายทำในหุบเขาจริง ๆ แล้วเอามาหลอกกันหรอกนะ”

เฉินชิ่งคิดในใจ

เกมที่สินค้าไม่ตรงปกเขาเคยเห็นมาเยอะแล้ว วิดีโอโปรโมตกับรูปภาพเป็นอย่างหนึ่ง ตัวเกมเป็นอีกอย่างหนึ่ง มันน่าเหลือเชื่อจริง ๆ

เลื่อนลงมาดูต่อ

วิธีการควบคุม ต้องสวมหมวกเกมเพื่อเข้าสู่โลกเกมเสมือนจริงที่สมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์

???

ในหัวของเฉินชิ่งปรากฏเครื่องหมายคำถามขึ้นมาเป็นแถว

หมวกเกมหรือ

เข้าสู่โลกเกมเสมือนจริงที่สมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์หรือ

นี่มันเรื่องไร้สาระอะไร!

หมวกเกมเขายังพอเข้าใจได้ว่าเป็นแว่น VR แบบปิดสนิท แต่ต่อให้เป็นเทคโนโลยี VR ที่ล้ำสมัยที่สุด ก็ยังไม่กล้าพูดว่าสมจริงร้อยเปอร์เซ็นต์เลยมั่ง

การมองเห็นและการได้ยินพอจะจำลองได้ แต่การสัมผัส การรับรส การได้กลิ่นพวกนี้ล่ะ

เกม VR ที่ค่อนข้างโดดเด่นในตลาดเขาก็เคยลองเล่นมาหมดแล้ว พูดตามตรงว่าน่าผิดหวังเกินไป ไม่มีความรู้สึกที่เขาต้องการเลยแม้แต่น้อย

เหมือนเล่นขายของไม่มีผิด!

ด้านล่างสุดของเว็บไซต์ทางการ คือปุ่มลงทะเบียนล่วงหน้า

[จบบท]