บทที่ 28 แพ็กเกจจักรพรรดิ

บทที่ 28 แพ็กเกจจักรพรรดิ

คุณชายซาโกรธมาก

เดิมทีคิดว่าให้เจียงหยงนำทีมไป ไม่นานก็จะจับตัวไป๋รั่วชูผู้หญิงคนนั้นและแหล่งน้ำของเธอมาได้

ไม่คิดว่า อีกฝ่ายจะเด็ดขาดขนาดนี้ กลับตัดสะพานทิ้งไปก่อนแล้ว!

หรือว่าพวกเขาคิดจะขังตัวเองอยู่ในซอกเล็กๆ นั่นไปตลอดชีวิต?

หรือว่าแค่ดื่มน้ำก็อยู่ได้ทั้งชีวิต? แล้วพวกเขาจะกินอะไร เล่นอะไร ใช้อะไร?

ผลก็คือ ซาเหวินเฉิงที่โกรธจัด ก็ได้รู้ความลับอีกอย่างจากปากของป้าอู๋ที่เกือบจะถูกเล่นจนพัง:

พวกเขายังมีทางลับที่ทะลุไปยังทะเลหมิงไห่ได้อีก!

แต่ที่น่าโมโหที่สุดคือ ตอนที่เจียงหยงพาลูกน้องฝีมือดีหกคนออกไปข้างนอก ไม่รู้ว่าคนทรยศคนไหนขายข่าว กลับทำให้ผมเหลืองกับจมูกแดงบุกเข้ามาโจมตี!

ไอ้หมาป่าพวกนี้!

ตัวเองระวังตัวมากแล้ว ไม่คิดว่าแค่คนหายไปเจ็ดคน ปืนสิบสี่กระบอก พวกมันก็กล้ามาบุกค่ายของตัวเอง!

แต่โชคดีที่ ซาเหวินเฉิงไม่ใช่คนโง่ที่คิดแต่เรื่องใต้สะดือ หลังจากสูญเสียกำลังคนไปกว่าครึ่ง ก่อนที่จมูกแดงจะลากปืนกลหนักออกมา เอกสารฉบับหนึ่งของเขาก็วางอยู่บนโต๊ะของผมเหลืองแล้ว

“แลกบ่อน้ำกับทางผ่าน!”

ใช้การถอยทัพของตัวเอง ยกค่ายให้ผมเหลืองเป็นเดิมพัน เพื่อถอนตัวจากการต่อสู้ครั้งนี้

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาซาเหวินเฉิงอาจจะตัดสินใจแบบนี้เหมือนกัน แต่เป็นการนั่งรอส้มหล่น ไม่ใช่ยอมทิ้งค่ายของตัวเองไปจริงๆ แบบนี้!

หลังจากยิงหัวคนสนิทที่ต้องสงสัยว่าเป็นคนปล่อยข่าวไปหนึ่งนัด ซาเหวินเฉิงก็รู้สึกว่าการขลุกอยู่ที่นี่สู้กับผมเหลืองและจมูกแดงมันไร้สาระ

แค่บ่อน้ำสกปรกบ่อหนึ่งเท่านั้นเอง

เขากำลังจะได้เป็นเจ้าของน้ำทิพย์ที่ใช้ไม่มีวันหมด!

แค่แย่งแหล่งน้ำนั้นมาได้ ทรัพยากรแบบไหนที่เขาจะแลกมาไม่ได้?

กลับยังโง่เฝ้าค่ายพังๆ นี่อยู่ พยายามทุกวิถีทางที่จะส่งเจียงหยงและพวกออกไปอย่างลับๆ หวังว่าจะได้ประโยชน์ทั้งสองทาง ผลก็คือสูญเสียกำลังคนไปกว่าครึ่งเปล่าๆ!

โง่!

โง่จริงๆ!

ซาเหวินเฉิงที่คิดได้ ก็มอบเสบียงและคนไร้ประโยชน์ในมือให้ผมเหลืองทันที แลกกับระเบิดจำนวนมาก ซึ่งนี่ก็เป็นทุนที่ผมเหลืองสามารถร่วมมือกับจมูกแดงได้

แต่เจ้าโง่นั่นไม่รู้อะไรเลย ยังคิดว่าตัวเองได้กำไร

เหอะๆ!

ก็ให้มันสู้กับจมูกแดงไปช้าๆ เถอะ เขาไม่เล่นด้วยแล้ว

ซาเหวินเฉิงที่ถอนตัวจากการต่อสู้ พากำลังอาวุธที่เหลืออยู่ของตัวเอง หลังจากจ่ายค่าผ่านทางจำนวนมากให้กับเจ้าคนโลภคนหนึ่ง ในที่สุดก็มาถึงทะเลหมิงไห่ได้อย่างที่หวัง

แต่ก็เพราะเหตุนี้ การเดินทางที่เบาบางและใช้ทางลัดของพวกเขา ถึงได้มาถึงป่าหินแห่งนี้ได้ในเวลาเพียงไม่กี่วัน

และคนที่ไป๋รั่วชูได้กลิ่น ก็คือซาเหวินเฉิงและพวกเขานั่นเอง!

“ก็...ก็ที่นี่แหละ ลูกชายฉัน...เคยบอกว่า ตอนที่เขาไปล่าสัตว์กับนังไป๋รั่วชูคนนั้น ก็มาถึงที่นี่!”

“ไม่เชื่อ คุณชายซาลองดูแผนที่ที่ลูกชายฉันทิ้งไว้ก็ได้!”

ป้าอู๋คุกเข่าอยู่แทบเท้าของซาเหวินเฉิงอย่างสั่นเทา ดวงตาเต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ในไม่ช้าเธอก็จะได้แก้แค้นให้ตัวเองและลูกชายที่น่าสงสารของเธอแล้ว!

ด้วยคนและปืนมากมายของคุณชายซา นังไป๋กับเจ้าเด็กโง่นั่นคราวนี้ตายแน่!

ซาเหวินเฉิงมองดูม้วนหนังสัตว์ที่หยาบๆ ในมือ หัวเราะฮ่าๆ แล้วให้คนโยนขนมปังแห้งชิ้นเล็กๆ ให้ป้าอู๋

“ไม่คิดว่าที่นี่ก็มีแหล่งน้ำ แต่เสียดาย สี่ด้านไม่มีที่กำบัง ง่ายต่อการถูกล้อม ไม่ใช่ที่ตั้งค่ายที่ดี”

“คงต้องรอให้มีคนพอแล้ว ค่อยดูว่าจะยึดที่นี่ได้ไหม”

เก็บแผนที่ ซาเหวินเฉิงให้คนส่วนหนึ่งเฝ้ารถและเสบียงอยู่นอกป่าหิน ส่วนตัวเองก็พาคนครึ่งหนึ่งเข้าไปในป่าหิน

เขาอยากจะเห็นกับตาว่าสระน้ำที่จะต้องเป็นของเขาในอนาคตนี้ หน้าตาเป็นอย่างไร

“นี่...นี่มันอะไร?”

ตามแผนที่ ซาเหวินเฉิงพาคนยี่สิบกว่าคนเดินวนไปวนมาในที่สุดก็มาถึงหน้าสระน้ำ แต่กลับต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า

เกิดอะไรขึ้นที่นี่?

งานเลี้ยงสับศพเหรอ?

ทำไมมีแต่เศษเนื้อเต็มพื้น?

ขมวดคิ้วให้คนไปตรวจสอบอย่างละเอียดว่าเกิดอะไรขึ้น มีอันตรายหรือไม่ แต่กลับได้รับรายงานจากลูกน้องว่าที่นี่มีคนอยู่

มองดูกองไฟที่ยังอุ่นๆ อยู่บนพื้น ซาเหวินเฉิงก็โบกมือ:

“ค้นให้ทั่ว!”

...

หลินกุยเหยาและไป๋รั่วชูหลบอยู่หลังเสาหินต้นหนึ่ง อาศัยจมูกของไป๋รั่วชู พวกเขาสามารถหลีกเลี่ยงทิศทางที่มีคนเยอะได้อย่างง่ายดาย และนี่ก็เป็นเหตุผลที่พวกเขากล้าที่จะอยู่ในป่าหินต่อไป

ตราบใดที่ไม่ได้อยู่ในที่โล่ง อาศัยการกำบังของป่าหินที่กว้างใหญ่นี้ บวกกับการเตือนล่วงหน้าของไป๋รั่วชู พวกเขาก็เหมือนกับเปิดแผนที่ อีกฝ่ายอยากจะมาลอบฆ่าพวกเขาด้วยคนเพียงยี่สิบกว่าคนนั้น ยากมาก

เห็นชายสองคนที่สะพายมีดพร้า ถือปืนไรเฟิลค่อยๆ คืบคลานมาทางนี้ หลินกุยเหยาก็ถอนหายใจ ตบไหล่ไป๋รั่วชู ทำท่าเป็นสัญญาณว่าพวกเขาควรจะย้ายที่แล้ว

แต่ไป๋รั่วชูที่ปกติจะทำอะไรเด็ดขาดเสมอ ครั้งนี้กลับชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงได้หันหลังเดินเข้าสู่ความมืด

หลินกุยเหยามองดูหมัดที่กำแน่นของเธอ ส่ายหัว

ถูกชาวบ้านที่ตัวเองใจดีปล่อยไปหักหลังอีกครั้ง ความรู้สึกนี้ใครเจอเข้าก็คงไม่ดี

แต่เรื่องนี้ก็คงต้องปล่อยให้เธอคิดได้เอง ซึ่งเขาก็เชื่อว่าจะใช้เวลาไม่นาน

คนของซาเหวินเฉิงค้นหาในป่าหินอยู่พักใหญ่ ก็ไม่พบร่องรอยของมนุษย์ กลับมีคนห้าคนหลงทางในป่าหิน

สุดท้ายพวกเขาก็ต้องจุดไฟเผาเสื้อผ้าของตัวเอง อาศัยแสงไฟถึงจะมีคนมาพบ

มองดู ลูกน้องโง่ๆ ห้าคนที่หนาวสั่นเล็กน้อย ซาเหวินเฉิงก็ขมวดคิ้ว โบกมือให้คนไปแจ้งเจียงหยงข้างนอก ให้ส่งรถคันหนึ่งขยายพื้นที่ค้นหาออกไปนอกป่าหิน ดูว่าจะเจอเจ้าหนูตัวเล็กนั่นไหม

เรื่องเล็กๆ แบบนี้ ไม่คุ้มที่จะเสียน้ำมันของเขามากเกินไป

“ตั้งค่ายที่นี่ กินอิ่มดื่มพอแล้วพักผ่อนให้เต็มที่ พรุ่งนี้เช้าออกเดินทาง!”

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ และไม่รู้ว่าคนที่หนีไปเป็นใคร แต่ซาเหวินเฉิงก็รู้สึกว่านี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร พวกเขามีคนเยอะขนาดนี้ ต่อให้มีฝูงสัตว์ป่ามาก็ไม่กลัว

อีกอย่างหลายวันนี้ ผ่านการต่อสู้ที่ดุเดือดแบบ 1 ต่อ 2 มาก่อน แล้วก็เป็นการเดินทางไกลอีก ลูกน้องของเขาแต่ละคนล้วนมีสีหน้าเหนื่อยล้า ระหว่างทางก็รู้สึกว่าสายตาของพวกเขาไม่ค่อยปกติ

ไม่มีค่ายที่มั่นคง วิ่งไปทั่วมั่วซั่วในทะเลหมิงไห่แบบนี้ ชีวิตแบบนี้ยังสู้พวกโจรปล้นสะดมที่เหมือนตั๊กแตนไม่ได้เลย อย่างน้อยพวกนั้นก็เป็นมืออาชีพ

ดังนั้น ลูกน้องเนื่องจากขาดความรู้สึกปลอดภัยจึงเกิดความคิดอกุศลขึ้นมาก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้

เข้าใจได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขายอมรับได้!

โชคดีที่ได้แผนที่มาจากนังแก่สกปรกนั่น รู้ว่าที่นี่มีแหล่งน้ำ แค่พักที่นี่คืนหนึ่ง พรุ่งนี้ค่อยไปยึดน้ำทิพย์นั่นมา

ถึงตอนนั้นให้พวกเขาอาบน้ำร้อนคนละครั้ง รับรองว่าจะจงรักภักดีทันที

ต้องรู้ว่า สวัสดิการอย่างการอาบน้ำนี้ ในระดับหนึ่ง ก็เหมือนกับตอนเลิกงานเจ้านายพลันเรียกคุณไว้ บอกว่าคืนนี้แพ็กเกจจักรพรรดิสองนาง 88888 เขาเป็นคนจ่ายให้ แถมยังมีทุกวัน!

ถามว่าคุณจะฟินไม่ฟิน!

จะยอมตายถวายชีวิตหรือไม่?!

แน่นอนว่า ลูกน้องของเขาก็ไม่โง่ สิ่งที่พวกเขามองเห็น คือความหมายที่แท้จริงที่น้ำทิพย์นี้เป็นตัวแทน...

นั่นก็คือ ความมั่งคั่ง!