ตอนที่ 40 การวางบันไดเป็นเรื่องของเทคนิค

ตอนที่ 40 การวางบันไดเป็นเรื่องของเทคนิค

ลู่เจ๋อควบคุมอย่างตามใจชอบ

เหล่าศิษย์กลับรู้สึกว่าตาลาย แม้แต่การควบคุมหลายอย่างก็ดูไม่เข้าใจเลย

“ศิษย์น้องลู่! การป้องกันทางเดินล่างพังแล้ว!!”

“ไม่ถูก เห็ดพ่นใหญ่ที่อยู่ข้างหน้าสุดดูเหมือนจะถูกศิษย์น้องลู่ถอนเอง?”

“แย่แล้ว ซอมบี้บันไดบุกเข้าไปแล้ว!!”

“ในเวลาแบบนี้ทำไมยังต้องใส่หมวกฟักทองให้ปืนกลยิงคู่กับนักขว้างแตงโม? บันไดวางลงไปก็จบเห่แล้ว!”

“เอ๊ะ? ศิษย์น้องลู่ใส่กระเทียมทำไม?”

“แย่แล้ว บันไดนี้ยิ่งวางยิ่งเยอะ...”

“ศิษย์น้องลู่เหม่อลอยอยู่หรือ? รีบถอนหมวกฟักทองแล้วเปลี่ยนใหม่สิ!!”

...

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนที่ตื่นเต้นของเหล่าศิษย์ข้างนอก มุมปากของลู่เจ๋อก็ยิ้มเล็กน้อย

การวางบันได สำหรับมือใหม่เหล่านี้แล้ว มันล้ำหน้าเกินไป

เดิมทีเขาไม่ได้ตั้งใจจะวางบันได

แต่เวลาเกิดของซอมบี้บันไดกลุ่มที่สองดีเกินไป ก็เลยทำไปโดยปริยาย

การวางบันไดเป็นเรื่องของเทคนิค

เมื่อวางดีแล้ว ซอมบี้ที่บุกเข้ามาในแนวหลังในช่วงกลางเกม ก็จะเหยียบบันไดปีนข้ามไปโดยตรง

การใช้คุณสมบัติการปีนบันไดของซอมบี้ กลับเป็นการป้องกันที่ดีที่สุดสำหรับแนวหลัง

ลู่เจ๋อไม่สนใจว่าพวกเขาจะเห็นหรือไม่ อย่างไรก็ตามเห็นแล้วก็อาจจะเรียนรู้ไม่ได้

เวลาผ่านไปทีละวินาที

รูปแบบของลู่เจ๋อก็เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว

นี่คือรูปแบบ “97 ไม่มีปืนใหญ่” ที่ค่อนข้างปกติ

ทางเดินสองข้างบนล่างล้วนเป็นปืนกลยิงถั่ว 4 กระบอก+คบเพลิง ทางเดินอื่น ๆ คือนักขว้างแตงโมน้ำแข็ง+เห็ดเศร้า กลางสระน้ำวางตำแหน่งของเห็ดน้ำแข็งไว้สองตำแหน่ง

มองดูแวบแรกก็ไม่มีอะไรพิเศษ พลังโจมตีก็อยู่ในระดับกลาง ๆ อยู่ที่ขอบของการผ่านด่านอย่างหวุดหวิด เมื่อเผชิญหน้ากับซอมบี้สำคัญอย่างตาแดง ตัวตลก ก็ต้องอาศัยการควบคุมด้วยมือเป็นอย่างมาก

รูปแบบเช่นนี้ ลู่เจ๋อก็ไม่ได้กังวลว่าเหล่าศิษย์จะเรียนรู้ไปแล้วจะผ่านด่านได้โดยไม่ต้องใช้สมอง

อย่างน้อยก็ไม่เหมือนกับรูปแบบปืนใหญ่แปดกระบอกสุดคลาสสิก ที่นำออกมาก็ผ่านด่าน

จำนวนด่านก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่นานก็มาถึงด่านที่ 20

ด่านที่ 20 เป็นจุดเปลี่ยน และยังเป็นด่านที่ยากที่สุดที่เหล่าศิษย์นิกายหลิงเซียวเคยเห็นมา

เพราะตั้งแต่ด่านนี้เป็นต้นไป จำนวนซอมบี้จะเพิ่มขึ้นอย่างน่าทึ่ง

ด่านของโหมดไม่มีที่สิ้นสุด ซอมบี้ที่เกิดใหม่จะสุ่ม

ตอนเริ่มต้นของทุกด่าน หมอกบนค่ายซอมบี้จะสลายไป ให้ผู้เล่นเห็นประเภทของซอมบี้ที่จะต้องเผชิญหน้าอย่างชัดเจน

เมื่อเห็นว่าด่านที่ 20 มีทั้งซอมบี้คนเถื่อนและซอมบี้รถน้ำแข็งปรากฏขึ้นพร้อมกัน ศิษย์ข้างล่างก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาอีกครั้ง

“แย่แล้ว คนเถื่อนมาแล้ว ความแข็งแกร่งของรูปแบบของศิษย์น้องลู่จะไหวไหม?”

“ศิษย์น้องลู่ยังเหลือพลังวิญญาณอีกหมื่นแต้มยังไม่ได้ใช้! ทำไมไม่เปลี่ยนรูปแบบ??”

“คนเถื่อนเยอะขนาดนี้ ยังไม่เปลี่ยนเป็นปืนใหญ่ข้าวโพดอีกเหรอ?”

“ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องพกเห็ดเศร้าเยอะขนาดนี้ ถึงด่านที่ 20 แล้วยังไม่เปลี่ยน”

“ใช่! ถ้าเปลี่ยนเห็ดเศร้าเป็นปืนกลยิงถั่วกับคบเพลิง พลังโจมตีน่าจะพอใช้”

“พกเห็ดเศร้าก็ไม่เป็นไร ประเด็นคือทำไมข้างหน้าไม่วางถั่วสูงไว้ป้องกันมัน!”

“ไม่ต้องพูดถึงถั่วสูงแล้ว พืชวิญญาณ 4 ต้นที่อยู่แถวหน้าบนบก แม้แต่หมวกฟักทองก็ยังไม่มี...”

“ศิษย์น้องลู่ ดูเหมือนจะมั่นใจเกินไปหน่อย?”

“ยังเหลือพลังวิญญาณอีกหมื่นแต้ม ทำไมไม่เปลี่ยนดอกทานตะวันเป็นหญ้าหางแมว? สู้กับบอลลูนดีออก!”

“สองแถวบนบก ทำไมไม่ปลูกให้เต็ม? ข้างหน้าวางหนามหินไม่ดีเหรอ?”

“ไม่มีหนามหินแทงรถกับต้านคนเถื่อน ศิษย์น้องลู่ตานี้ยากแล้ว...”

...

แม้ว่าเหล่าศิษย์จะชื่นชมไหวพริบของลู่เจ๋อ และตกตะลึงกับความคิดในการสะสมพลังวิญญาณในช่วงแรกของลู่เจ๋อ

แต่ในตอนนี้ ทุกคนก็ไม่เชื่อมั่นในรูปแบบของลู่เจ๋อ

รูปแบบนี้ดูแล้ว ก็ไม่ต่างจากที่พวกเขาสร้างขึ้นเอง

ทุกคนคิดว่า ตัวเองเล่นไม่ถึงหลายด่านขนาดนี้ เป็นเพราะช่วงแรกสะสมพลังวิญญาณไม่พอ รูปแบบสร้างช้าเกินไป

หากเรียนรู้เทคนิคการสะสมพลังวิญญาณให้ถึงขีดสุดในช่วงแรกของลู่เจ๋อ 20 ด่านก็ไม่ใช่ปัญหา

รูปแบบในอุดมคติของพวกเขา แข็งแกร่งกว่าของลู่เจ๋อมาก

เมื่อเผชิญหน้ากับคำวิจารณ์ของทุกคน ลู่เจ๋อก็ยิ้ม

ปัญหาของเพื่อนร่วมสำนักเหล่านี้ เหมือนกับที่เขาเคยดูวิดีโอรูปแบบการเล่น คำถามของมือใหม่ในคอมเมนต์

ทำไมถึงพกเห็ดเศร้าเยอะขนาดนี้?

AOE 360 องศาไม่มีมุมอับ คนที่รู้ก็รู้

ทำไมไม่ใส่หมวกฟักทองให้แถวหน้า?

เพราะเมื่อใส่หมวกฟักทองแล้ว ปริมาตรการชนจะเพิ่มขึ้น จะถูกรถน้ำแข็งทับแบนก่อน

ทำไมไม่พกหนาม?

ช่องการ์ดสองช่อง และต้องถูกกลุ่มยักษ์ฆ่าตายทันที เสียช่องเปล่า ๆ

ทำไมแถวหน้าไม่ปลูกให้เต็ม?

ยักษ์กับตัวตลกมาอีกสองสามรอบก็จะเข้าใจ...

...

แน่นอนว่า ลู่เจ๋อจะไม่บอกเหตุผลให้ทุกคนฟัง

ก็รอให้พวกเขาค่อย ๆ ค้นพบด้วยตัวเอง

ตอนนี้เขาถ่ายทอดสดผ่านด่านไม่ได้เพื่อทำสอน แต่เพื่อส่งสวินหมิงชางไปสัมผัสชีวิตที่หุบเขาสำนึกผิด

เขาทำเกมก็ไม่ใช่เพื่อให้ผู้เล่นสนุก แต่เพื่อให้พวกเขาถูกทรมาน...

[จบแล้ว]