บทที่ 21 ค้าขายเป็นเหมือนกันนะเนี่ย

บทที่ 21 ค้าขายเป็นเหมือนกันนะเนี่ย

ในห้องหนังสือของตระกูล สุยอวิ๋นกำลังรายงานสถานการณ์ในช่วงเวลานี้ให้เย่สุยเฟิงฟัง

ปิดด่านไปสองเดือน ในตระกูลไม่ได้เกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้น คลื่นอสูรที่ชายแดนโดยพื้นฐานแล้วก็สงบลงแล้ว กำลังหลักส่วนใหญ่ก็ถอนตัวกลับมาแล้ว

เหลือเพียงคนรุ่นเยาว์ ที่กำลังจัดการกับซากอสูร และปฏิบัติตามคำสั่งของเย่สุยเฟิง สร้างความสัมพันธ์อันดีกับผู้บ่มเพาะทั่วไป

เนื่องจากไม่เคยมีใครทำเช่นนี้มาก่อน ผลลัพธ์จึงชัดเจนอย่างยิ่ง รวมแล้วไม่ถึงสามเดือน เมืองต่างๆ ในเขตปกครองของตระกูลเย่ การประเมินที่มีต่อตระกูลเย่ก็สูงขึ้นหลายระดับ บางแห่งถึงกับนับถือตระกูลเย่เป็นดั่งเทพเจ้า

"เทพเจ้ารึ ?"

"ข้าไม่อยากจะให้ตระกูลเย่กลายเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์อะไรหรอกนะ" เย่สุยเฟิงเบ้ปาก เป้าหมายของเขาคือการสร้างกองกำลังที่แข็งแกร่งพอ ชื่อเสียงอะไรนั่นเป็นเรื่องรอง

"มีผู้บ่มเพาะที่เลือกจะมาสวามิภักดิ์ต่อตระกูลเย่บ้างไหม ? ความแข็งแกร่งเป็นอย่างไร ? พรสวรรค์ล่ะ ?" เย่สุยเฟิงถาม

"เยอะมากเลยขอรับ!"

สุยอวิ๋นยิ้มแล้วพูดว่า "ตอนนี้มีผู้บ่มเพาะกว่าร้อยคน เดินทางมาที่เมืองเมฆาทะยานด้วยตัวเอง ก็เพื่อที่จะเข้าร่วมกับตระกูล ส่วนใหญ่อยู่ในระดับบ่มเพาะปราณ ส่วนพรสวรรค์นั้น ก็มีทั้งดีและไม่ดีปะปนกันไป"

เย่สุยเฟิงโบกมือ "ไม่ดีก็ไม่เป็นไร เราไม่ใช่นิกาย ที่จะต้องมาดูพรสวรรค์อะไรนั่น"

"โลกใบนี้ก็ต้องการผู้ที่อ่อนแอเช่นกัน เพื่อไปรับผิดชอบภารกิจธรรมดาๆ บางอย่าง"

"เจ้าไปแบ่งหน้าที่ให้พวกเขาให้ดี พยายามให้ทุกคนได้อยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสมกับตนเอง"

สุยอวิ๋นขมวดคิ้ว "พี่ใหญ่ ท่านหมายความว่า จะเอาทั้งหมดเลยรึขอรับ ?"

"แน่นอนว่าต้องเอาทั้งหมด" เย่สุยเฟิงกล่าว "จัดหาสภาพแวดล้อมการบ่มเพาะที่ดีให้พวกเขา ด้านทรัพยากรก็อย่าได้ตระหนี่ เปิดหัวให้ดี เรื่องราวหลังจากนี้ถึงจะราบรื่นยิ่งขึ้น"

สุยอวิ๋นแสดงว่าเข้าใจ แล้วก็ยิ้มกล่าว "งั้นข้าคาดว่าในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า ประชากรโดยรวมของตระกูลคงจะเพิ่มขึ้นหลายเท่าตัว ตามที่ข้ารู้ ลูกหลานรุ่นเยาว์บางคนก็ทำได้ดีมาก รวบรวมผู้ติดตามให้ตัวเองได้ไม่น้อยเลย"

"ลูกหลานบางคนรึ ?" เย่สุยเฟิงยิ้ม "เจ้ากำลังพูดถึงเจ้าหนูบ้านเจ้าอยู่สินะ"

ก่อนที่ตระกูลจะประกาศนโยบายนี้ เย่เชียนก็มาหาเขาแล้ว แสดงความคิดเห็นที่เหมือนกัน เย่สุยเฟิงค่อนข้างจะมองหลานชายคนนี้ในแง่ดี

"ฮ่าๆๆ!" สุยอวิ๋นหัวเราะลั่น กล่าว "ไม่ใช่แค่เย่เชียนหรอก เย่หลง, เย่ฉินเหยา พวกเขา ก็เพราะความแข็งแกร่งที่โดดเด่น ก็ได้ผู้ติดตามมามากมายเหมือนกัน"

"อ้อ จริงสิ ยังมีเย่หวงอีก"

"เย่หวง, ฉินเหยา, เสี่ยวเสี่ยว, จื่อหาน, และเด็กสาวคนอื่นๆ ในตระกูล ได้ร่วมกันก่อตั้งองค์กรที่ชื่อว่า ตำหนักวิหคสวรรค์ ขึ้นมา ตอนนี้มีกองกำลังที่ใหญ่โตมาก มีชื่อเสียงโด่งดังในเขตชายแดน"

"ผู้นำของตำหนักวิหคสวรรค์ก็คือฉินเหยาและเย่หวง แต่ท่านก็รู้ว่า เย่ฉินเหยาเด็กคนนี้ นิสัยไม่สนใจชื่อเสียงลาภยศ ดังนั้นโดยพื้นฐานแล้วก็เป็นเย่หวงที่จัดการเป็นหลัก"

"พวกนางอาศัยความแข็งแกร่งที่โดดเด่น ได้รวบรวมผู้บ่มเพาะอิสระมาเป็นผู้ติดตามได้เป็นจำนวนมากแล้ว"

เย่สุยเฟิงประหลาดใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าเด็กสาวกลุ่มนี้ที่บ้าน จะมีความทะเยอทะยานเหมือนกันนะ

ลูกสาวของตนเองถึงกับได้เป็นผู้นำของพวกนาง คิดว่าสถานะก็เป็นส่วนหนึ่ง ความแข็งแกร่งของนางเอง ก็น่าจะมีความก้าวหน้าอย่างมาก

"พี่ใหญ่ ข้ายังอยากจะถามท่านอยู่เลยว่า เสี่ยวหวงทำไมจู่ๆ ถึงได้แข็งแกร่งขึ้นมากขนาดนั้น สองเดือนกว่าๆ ก็ทะลวงถึงระดับบ่มเพาะปราณขั้นสิบสองแล้ว น่ากลัวจริงๆ!"

"และพลังต่อสู้ของนางยิ่งไม่อาจดูแคลนได้ ได้ยินมาว่าแม้แต่เย่หลงก็ยังไม่มีความมั่นใจว่าจะเอาชนะได้ ดูท่าแล้วศึกชิงเมืองเมฆาทะยานในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ก็คงจะต้องพิจารณานางเข้าไปด้วย"

สุยอวิ๋นใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่น่าเชื่อ เพราะผลงานของเย่หวง มันช่างโดดเด่นเกินไปแล้ว

"ก็แค่ฉายแววช้าไปหน่อยเท่านั้นแหละ" เย่สุยเฟิงกล่าว

"จริงรึขอรับ ?" สุยอวิ๋นยิ้มแหะๆ ขยิบตาให้เย่สุยเฟิง "บางทีลูกหลานคนอื่นๆ ในตระกูล ก็อาจจะมีศักยภาพที่จะฉายแววช้าเหมือนกันนะขอรับ ข้าว่าท่านน่าจะดูแลพวกเขาเป็นพิเศษหน่อย"

เห็นได้ชัดว่า เขาไม่ได้เชื่อคำพูดของเย่สุยเฟิงทั้งหมด ก็ใช่ การเปลี่ยนแปลงของเย่หวงมันชัดเจนเกินไป หากบอกว่าไม่มีเย่สุยเฟิงอยู่เบื้องหลัง ใครก็ไม่เชื่อ

"ดูท่าทางเจ้าสิ เหมือนลิงเลย" เย่สุยเฟิงส่ายหน้า "รอให้การฝึกฝนจบลงก่อนแล้วกัน พอดีจะได้ดูว่าใครมีค่าพอที่จะบ่มเพาะ ถึงตอนนั้นข้าย่อมจะดูแลเป็นพิเศษอยู่แล้ว"

สุยอวิ๋นยิ้มแหะๆ ไม่หยุด ตกลงก็พอแล้ว อย่างไรเสีย เย่หลงลูกชายคนโตของเขา จะต้องได้โควต้าหนึ่งคนแน่นอน

"จริงสิ ข้าปิดด่านไปสองเดือน ไม่ได้ให้หินวิญญาณประจำเดือนแก่เจ้า มีปัญหาอะไรรึเปล่า ?" เย่สุยเฟิงถาม

"เอ่อ...ไม่มี ไม่มีขอรับ"

สุยอวิ๋นกล่าว "ตอนนั้นท่านให้มาทั้งหมดหนึ่งหมื่นแปดพันสองร้อยล้านหินวิญญาณแน่ะ โชคดีที่ท่านปิดด่าน ไม่อย่างนั้นภายในหนึ่งเดือน ข้าคงจะใช้หินวิญญาณมากมายขนาดนั้นไม่หมดจริงๆ"

ตอนนั้นเย่สุยเฟิงมอบภารกิจให้เขา คือให้ใช้หินวิญญาณเหล่านั้นให้หมดภายในเดือนนี้ ทำเอาสุยอวิ๋นกลุ้มจนหัวแทบระเบิด

ไม่มีที่ให้ใช้จริงๆ!

"ดูเจ้าสิ ช่างไม่มีความสามารถเอาเสียเลย" เย่สุยเฟิงก็ไม่คิดจะบังคับเขาอีก ค่อยเป็นค่อยไปก็พอ

แต่เรื่องนี้ก็ทำให้เขาสังเกตเห็นปัญหาอย่างหนึ่ง หากจู่ๆ ตนเองปิดด่านอีกครั้ง และปิดด่านเป็นเวลานาน งบประมาณของตระกูลจะต้องเกิดปัญหาอย่างแน่นอน อย่างน้อยก็คงจะไม่สามารถพัฒนาไปตามความคิดของตนเองได้

คิดอยู่ครู่หนึ่ง เย่สุยเฟิงก็ยื่นถุงเก็บของให้สุยอวิ๋นใบหนึ่ง

"นี่คือหินวิญญาณขั้นสูงหนึ่งพันล้านก้อน เจ้ารับไปให้ดี ต่อไปก็จัดการเองได้เลย"

"ข้ามีข้อเรียกร้องเพียงข้อเดียว คือต้องอยู่ในขอบเขตที่สมเหตุสมผล พยายามจัดหาสภาพแวดล้อมการบ่มเพาะที่ยอดเยี่ยมให้ตระกูลให้ได้มากที่สุด"

"การบ่มเพาะ, การขยายอิทธิพล, จะเป็นหัวข้อหลักของเราไปอีกนาน เจ้าต้องควบคุมให้ดี" เย่สุยเฟิงกล่าวอย่างจริงจัง

สุยอวิ๋นมือสั่นเทา รับถุงเก็บของมา หินวิญญาณขั้นสูงหนึ่งพันล้านก้อน ก็คือหินวิญญาณหนึ่งแสนล้านก้อน! เขาโตมาจนป่านนี้ ไม่เคยเห็นทรัพย์สมบัติมากมายมหาศาลขนาดนี้มาก่อนจริงๆ

"วางใจเถอะขอรับพี่ใหญ่ ข้าจะใช้มันให้เกิดประโยชน์สูงสุดอย่างแน่นอน!" สุยอวิ๋นกล่าวอย่างเคร่งขรึม

เขาเข้าใจดีว่า หินวิญญาณในถุงเก็บของใบนี้ ไม่ได้เป็นเพียงแค่ทรัพย์สิน แต่ยังเป็นความไว้วางใจที่เย่สุยเฟิงมีต่อเขา และความรับผิดชอบอันหนักอึ้งอีกด้วย

เย่สุยเฟิงพยักหน้าเบาๆ

"จริงสิ คนนั้นของหอหมื่นสมบัติ กู่ว่านซิน ช่วงนี้ได้มาหาเจ้าบ้างไหม ?" เย่สุยเฟิงถาม

ก่อนหน้านี้พวกเขาตกลงกันว่า ทุกๆ ครึ่งเดือนจะนำสินค้ามาส่งให้ล็อตหนึ่ง แต่เพิ่งจะตกลงกันเสร็จ เขาก็ปิดด่านไปเสียแล้ว

"มาขอรับ"

สุยอวิ๋นหยิบแหวนออกมาสามวง กล่าวว่า "นางทิ้งของพวกนี้ไว้ บอกว่าให้ส่งต่อให้ท่าน ข้างบนมีค่ายกลผนึกไว้ ข้าเปิดไม่ได้"

เย่สุยเฟิงรับแหวนมา โบกมือลบผนึกข้างบนออก ข้างในเต็มไปด้วยสมบัติมากมาย และยังมีราคาที่สอดคล้องกันอีกด้วย

"ยินดีกับท่านผู้นำตระกูลเย่ที่ออกจากด่านด้วยนะค้า~"

ข้างในยังมีสัมผัสวิญญาณที่ขี้เล่นของนางอยู่อีกสายหนึ่ง

"น่าสนใจดีนี่" เย่สุยเฟิงมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

พวกเขาครั้งล่าสุดได้บรรลุข้อตกลง ให้กู่ว่านซินส่งทรัพยากรมาให้ทุกๆ ครึ่งเดือน ผลคือเขาปิดด่านไปโดยไม่คาดคิดเป็นเวลาสองเดือน ไม่คิดว่าผู้หญิงคนนี้จะยังคงทำตามสัญญา ส่งของมาให้ล่วงหน้า

ต้องรู้ว่านางเป็นเพียงเจ้าหอคนหนึ่ง ทรัพยากรมากมายขนาดนี้ ไม่สามารถเรียกเก็บหินวิญญาณคืนได้ตลอดเวลา แรงกดดันจากเบื้องบนจะต้องมากกว่าภูเขาแน่นอน

"ค้าขายเป็นเหมือนกันนะเนี่ย"

เย่สุยเฟิงดูรายการราคาข้างใน ยังคงลดให้หนึ่งส่วน รวมแล้วสี่แสนสามหมื่นกว่าล้านหินวิญญาณ

เขาเคลียร์แหวนเก็บของวงหนึ่งจนว่าง จากนั้นก็ใช้สัมผัสวิญญาณที่เหลืออยู่ของกู่ว่านซิน สร้างค่ายกลขึ้นมาใหม่ นี่คือผนึกที่มีเพียงนางเท่านั้นที่สามารถเปิดได้

จากนั้น เขาก็ยื่นแหวนให้สุยอวิ๋น

"สองวงนี้ข้างในเป็นทรัพยากร เจ้าจัดการเองได้เลย"

"แล้วก็จัดหาคน ไปที่หอหมื่นสมบัติหาตัวกู่ว่านซิน เอานี่ไปให้นาง"

สุยอวิ๋นพยักหน้า รับแหวนทั้งสามวงไป เมื่อเห็นทรัพยากรจำนวนมหาศาลข้างใน เขาไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ นี่ไม่ใช่ครั้งแรก ตอนนี้สภาพจิตใจของเขาดีมากแล้ว

หลังจากนั้น ทั้งสองคนก็พูดคุยเรื่องอื่นๆ อีกเล็กน้อย สุยอวิ๋นก็ลุกขึ้นเดินจากไป

แต่เพิ่งจะจากไปไม่นาน เขาก็เดินกลับมาอีกครั้ง

"เกือบลืมไป เดือนกว่าก่อน มีคนหนุ่มสาวสี่คนจู่ๆ ก็มาหาท่าน บอกว่าพวกท่านเคยเจอกันที่รอบนอกของขุนเขาสูงชิงกู่" สุยอวิ๋นกล่าว

"มีด้วยรึ ? อ้อ ใช่"

เย่สุยเฟิงนึกขึ้นได้ วันที่เขาข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์ ได้ช่วยชีวิตคนหนุ่มสาวไม่กี่คนที่เกือบจะถูกวัวตัวหนึ่งขวิดตายไป เพราะรู้สึกว่ามีวาสนาต่อกัน ก็เลยให้คำสัญญาแก่พวกเขา

"จัดการให้ดีๆ หน่อยแล้วกัน พวกเขาทุกคนก็ไม่เลว" เย่สุยเฟิงกล่าว

ทันใดนั้น ในหัวของเขาก็มีแสงสว่างวาบผ่านไป

"เดี๋ยวก่อน!"

เย่สุยเฟิงลูบคาง กล่าว "เจ้าให้พวกเขามาหาข้าพร้อมกันเลย"

เส้นทางการบ่มเพาะที่เพิ่งจะสร้างขึ้นมา ต้องมีคนมาลองดูผลลัพธ์ที่เป็นรูปธรรมก่อนสิ~