ตอนที่ 30 : ทำไมจะไม่กล้า

ในหอประชุมชั้นแรก ชิเล่ยและเฉินหมิง เหมือนเข็มปลายแหลมกับข้าวสาลี ที่เข้ากันไม่ได้

[บรรทัดแรก นี่ไม่เข้าใจจริงๆ ถ้ามีคนรู้กรุณาแจ้งมาด้วยนะครับ]

"ชิเล่ย คณะวิทยาศาสตร์คอมพิวเตอร์ของเรากำลังจัดการแข่งขันประกวดออกแบบซอฟต์แวร์ในมหาวิทยาลัย นายกล้าลงแข่งไหม?"

ชิเล่ยพยักหน้าอย่างดูถูกและพูดว่า "ทำไมจะกล้าละ?"

เฉินหมิงยิ้มที่มุมปากแสดงออกถึงการล้อเลียน "ชิเล่ย นายกล้ามาเทียบกับฉัน นายจะได้อันดับที่เท่าไหร่ในการประกวดซอฟต์แวร์มหาลัยกัน?"

"เพื่อเป็นการแสดงให้เห็นว่าฉันไม่ได้รังแกนาย ถ้าฉันไม่ได้เป็นที่หนึ่งนายก็ชนะไปเลย"

"หรือตราบใดที่นายติดสามอันดับแรกนายก็ชนะ!"

"ถ้านายแพ้ หลิงอยู่โย่จะเป็นของฉัน! จากนั้นนายต้องอยู่ห่างเธอให้ไกลที่สุด!"

ชิเล่ยแกล้งทำตัวสั่นแล้วหันไปมองหลิงยูโม่ "เสี่ยวโม่ ฉันกลัวมากๆเลย!"

หลิงยูโม่หัวเราะฮึฮึแล้วยิ้ม

ชิเล่ยมองอย่างไม่แยแสไปที่เฉินหมิงที่ได้พูดออกมาเต็มไปด้วยความชอบธรรม "เฉินหมิง ถึงแม้ว่านายจะเป็นหัวหน้าชั้น แต่ก็อย่าหยิ่งให้มันมากนะ!"

"ประการแรก เสี่ยวโม่ไม่ได้เป็นสิ่งของที่เอาไว้ใช้เดิมพัน! เฉพาะจุดนี้นายก็มีคุณสมบัติไม่เหมาะสมกับเสี่ยวโม่แล้ว!"

"ประการที่สอง แล้วก็นายมีแค่ไอ้เทคนิคกากๆ แต่ก็ยังต้องการมาเดิมพันกับพี่ชิโตะอีก?"

"ระวังตัวไว้เถอะ พี่ชิโตะคนนี้จะขยี้นายจนพ่อนายจำนายไม่ได้เลย!"

เฉินหมิงยิ้มออกมาที่เต็มไปด้วยความโกรธ "ดี ดี ดีมาก! ฉันละอยากเห็นจังเลย ว่านายจะขยี้ฉันยังไง?"

ชิเล่ยแกล้งทำเป็นประหลาดใจ "หัวหน้าห้องเฉินหมิง นายเป็นมาโซคิส?"

"ฉันบอกว่าจะขยี้นาย แต่นายก็ยังปรบมือ?"

เฉินหมิงพูดอย่างเย็นชา "ชิเล่ยไม่ต้องพยายามมาเล่นสำบัดสำนวนกับฉันหรอก ฉันวางแผนไว้แล้วฉันจะได้ที่หนึ่งในการประกวดซอฟต์แวร์มหาลัยครั้งนี้!"

ชิเล่ยหัวเราะหึๆ "หัวหน้าชั้นเฉินหมิง เราจะเดิมพันอะไรกันดี?"

ลึกเข้าไปในดวงตาของเฉินหมิงเปิดเผยความปีติยินดีออกมา

'ชิเล่ย อ่า ชิเล่ย สวรรค์ นายเพิ่งเหยียบเข้าไปในประตูนรก นายยังไม่รู้ตัวว่าตัวเองได้ตายไปแล้ว!'

ผลของการแข่งประกวดซอฟต์แวร์มหาลัยได้ถูกล็อคไว้แล้ว แต่มันก็แค่ยังไม่ได้ประกาศออกมาว่าเฉินหมิงได้ที่หนึ่ง

เฉินหมิงกำลังยับยั้งความสุขในใจของเขาให้สงบลงแล้วพูดว่า "ชิเล่ย นายต้องการเดิมพันอะไร?"

ชิเล่ยหลอกทำเป็นคิด

'ดี! เฉินหมิงยังไม่รู้ว่า ฉันรู้แล้วว่าการประกวดซอฟต์แวร์ภายในมหาลัยจัดขึ้นโดยครอบครัวนาย'

'ตั้งแต่ที่นายกล้ามายุ่งวุ่นวายกับพี่ชิโตะแล้วละก็ นายเตรียมตัวรับการแก้แค้นจากฉันได้เลย!'

ชิเล่ยเงยหน้าขึ้นยิ้มมองไปที่เฉินหมิง "หัวหน้าชั้น ฉันคิดว่าฉันมีข้อเสนอดีๆละ!"

เฉินหมิงบอกออกมาด้วยความภาคภูมิใจ "ลองบอกฉันมาสิ!"

"พวกราเป็นนักศึกษากันใช่ไหม พนันกันด้วยเงินมันเป็นสิ่งไม่ดีเท่าไหร่ ฉันว่าใครแพ้ต้องไปที่สถานีกระจายและประกาศว่าตัวเอง เกย์!"

"ยังไม่พอต้องเข้าไปในฟอรั่มของมหาลัย ต้องโพสชื่อจริงนามสกุลจริง และบอกว่าต้องเองเป็น เกย์ด้วย! เป็นไงวิธีนี้?"

เพื่อนร่วมห้องที่อยู่รอบๆ กำลังแอบฟังอย่างลับๆ ถึงกับต้องละบายลมหายใจเย็นเฉียบออกมา

การเคลื่อนไหวครั้งนี้ของชิเล่ยน่ากลัวจริงๆ

หากบังเอิญแพ้ขึ้นมาจริงๆ ต้องไปสถานีกระจายเสียงบอกเพื่อนทั้งมหาลัยว่าตัวเองเป็นเกย์ นี่มันเริ่มไม่สนุกแล้ว!

อย่างไรก็ตามเฉินหมิงไม่เพียงแต่ไม่กลัว แต่ยังเห็นด้วยอีกด้วย

"ไม่มีปัญหา! ชิเล่ย นี่นายเป็นคนพูดออกมาเองนะ เมื่อถึงตอนนั้นแล้วอย่าลืมสัญญาละ!"

ชิเล่ยหัวเราะออกมาเสียงดัง "เพื่อนรวมห้องทั้งหมดสามารถเป็นพยานได้! ฉันหวังว่าเพื่อนร่วนชั้นจะช่วยเตือนคนแพ้ไม่ให้ลืมสัญญามันจะดีมาก!"

ตอนนี้เฉินหมิงอยากจะตะโกนออกมามากๆ เพราะว่าการแข่งขันประกวดซอฟต์แวร์มหาลัย ถูกตัดสินใจไว้แต่แรกแล้วว่าเฉินหมิงจะได้ที่หนึ่งแต่ก็แค่ยังไม่ได้ประกาศออกมา ในที่สุดมันก็ต้องตกเป็นของเขาอยู่ดี

"หัวหน้าชั้น ฉันยังมีเงื่อนไขอีกอย่าง!" จู่ๆชิเล่ยก็พูดขึ้นมา

เฉินหมิงทำเป็นใจกว้าง "มีเงื่อนไขอะไรอีก? พูดมาสิ! เผื่อตอนนายแพ้นายจะได้ไม่ต้องอ้าง"

ชิเล่ยหรี่ตาลงเล็กน้อยอ "หัวหน้าชั้น ผลการแข่งของเรา จะไม่ให้คณะกรรมเป็นคนตัดสิน!"

เฉินหมิงรีบแย้งขึ้นมาทันทีและพูดอย่างเหยียดหยามว่า "ไม่ให้กรรมตัดสิน? แล้วจะให้ใครตัดสิน นายกลัวแพ้ก็บอกมาสิ!"

ชิเล่ยยิ้มแล้วพูดว่า "หัวหน้าชั้น ฉันกลัวว่าใครบางคนจะโกง!"

"เมื่อมหาลัยตัดสินการแข่งขันซอฟต์แวร์ ฉันจะเชิญผู้ผลิตที่มีชื่อเสียง ให้เขามาเข้าร่วมในฐานะคณะกรรมการการประเมิน"

"ผลการตัดสินของเรา จะได้รับความเห็นจากผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียง นายคิดว่าไง?"

เฉินหมิงตอนแรกประหลาดใจเล็กน้อย ผู้ผลิตที่มีชื่อเสียง?

ผู้ผลิตที่มีชื่อเสียงจะมาเข้าร่วมการแข่งขันประกวดซอฟต์แวร์เล็กๆแบบนี้?

'เป็นไปได้หรือไม่ที่ชิเล่ยจะมีอีกสถานะหนึ่ง?'

เฉินหมิงมองชิเล่ยขึ้นลง ดูการแต่งตัวเหมือนคนจน ทำให้รู้สึกโล่งใจขึ้นมาทันที

"ชิเล่ย อย่ามาโม้หน่อยเลย ผู้ผลิตที่มีชื่อเสียงที่นายจะเชิญมาคือใคร?"

ชิเล่ยทำท่าทางลึกลับและพูดว่า "ความลับ! ความลับ!"

เฉินหมิงหัวเราะ "ดี! เอาเป็นว่าตกลงตามนี้! ชิเล่ยแต่ถ้านายเชิญผู้ผลิตที่เป็นที่รู้จักมาไม่ได้"

"ผลการแข่งขันของเราจะให้คณะกรรมการการของมหาลัยการประกวดเป็นคนตัดสิน ตกลงไหม?"

ชิเล่ยพยักหน้าและยิ้ม "ไม่มีปัญหา หัวหน้าชั้นนายได้ลงนรกจริงๆแน่คราวนี้ เอาละตอนนี้ก็อย่ามารบกวนฉันและแฟนฉัน!"

ในตาเฉินหมิงรู้สึกอับอายและไม่พอใจ พ่นลมหายใจเต็มไปด้วยความโกรธออกมาและเปลี่ยนตำแหน่งที่นั่งใหม่

ตอนบ่ายมีแค่สองวิชาเท่านั้น

หลังจากที่ชิเล่ยและหลิงยูโม่กลับไปที่หอพักนักศึกษาปริญญาเอกแล้วชิเล่ยก็รีบกลับไปที่จินหยากาเด้น

กลับมาที่ห้องนอนในจินหยากาเด้น อยากแรกที่เขากลับมาก็คือตรวจสอบประตูห้องนอนและไม่พบความผิดปกติใดๆ ก่อนที่จะเปิดประตู

หลังจากเข้าห้องนอน ชิเล่ยก็เปิดเวิร์กสเตชั่นกราฟิกขึ้นมาเพื่อตรวจสอบกล้องความละเอียดสูงที่กำลังบันทึกวิดีโออยู่

กล้องความละเอียดสูงของเวิร์คสเตชั่นกราฟฟิกหันหน้าไปทางประตูห้องนอน

ถ้ามีคนเข้ามาต้องถูกบันทึกไว้อย่างแน่นอน

ชิเล่ยป้อนคำสั่งอย่างรวดเร็ว เรียกดูวิดีโอที่บันทึกไว้อย่างรวดเร็ว หลังจากไม่เจออะไรเขาก็ลบวิดีโอ

เปิดซอฟต์แวร์การเขียนโปรแกรม ชิเล่ยยังคงพิมพ์โค้ดที่ยังไม่เสร็จ

ชิเล่ยกำลังเตรียมความพร้อมไปเข้าร่วมการประกวดซอฟต์แวร์ในมหาลัย

ในขั้นต้นชิเล่ยวางแผนจะเขียนซอฟต์แวร์เพิ่มประสิทธิภาพภาพซึ่งคล้ายกับ Photoshop  แต่จะใช้ง่ายกว่า Photoshop

หากภายใต้สถานการณ์ปกติ ซอฟต์แวร์ดังกล่าวน่าจะพอในการประกวดซอฟต์แวร์ของมหาลัยต้องได้ที่หนึ่งแน่นอน

แต่การแข่งขันซอฟต์แวร์ในมหาลัยถือเป็นข้ออ้างเท่านั้น

สำหรับอันดับหนึ่งได้ถูกกำหนดไว้แล้ว!

เว้นแต่ว่าชิเล่ยออกแบบซอฟแวร์แบบเต็มสูบออกมาละก็ ฝ่ายตรงข้ามไม่มีใครมาสู้ได้แน่นอน

ช่วงบ่ายวันนี้ ชิเล่ยที่ได้คุยโม้ไว้ กำลังจะเชิญผู้ผลิตที่มีชื่อเสียงให้มาเข้าร่วมการแข่งขันซอฟต์แวร์มหาลัยและให้เป็นคณะกรรมการประเมิน

หากเขาเชิญมาไม่ได้ เขาต้องแพ้แน่นอน!

ดังนั้นซอฟต์แวร์ที่ชิเล่ยเขียนออกมาต้องทำให้ผู้มีอำนาจดึงดูดผู้ผลิตที่มีชื่อเสียงในการแข่งนี้ให้ได้

19:00 น. โอวหยางชาง ตะโกนอยู่ด้านนอกประตู "ชิเล่ย กินข้าว!"

ชิเล่ยล็อคการลิงค์เวิร์กสเตชั่นกราฟิกไว้แล้วเปิดประตูเดินออกไป "ฮ่า ฮ่า ฮ่า ในที่สุดก็ได้กินข้าวซะที โอวหยาง ผมรักคุณ!"

หน้าของโอวหยางชางกลายเป็นรังเกียจขึ้นมาทันที "นายมันเด็กขี้เกียจที่มีแต่ขนขึ้นเต็มตัว"

ชิเลยยิ้มอย่างชั่วร้ายออกมา "โอวหยาง เธอ....เธอรู้ได้ไงว่าฉันมีขนขึ้นตรงไหน? อ่า เธอมาแอบดูของฉันตอนนอน!"

"บ้า!" โอวหยางชางขมวดคิ้ว "กินข้าวที่อร่อยพวกนี้ซะ! แล้วหุบปากของนายได้แล้ว!"

ชิเล่ยรีบกินข้าวในถ้วยอย่างกับหมาป่า "โอวหยาง ตักข้าวให้พี่อีกหนึ่งถ้วยซิ!"

หลักการของโอวหยางชางมาใช้กับชิเล่ยไม่ได้

ชิเล่ยเกาหัวของเขาอย่างงุ่มง่ามซึ่งเขาจำได้ว่าตอนนี้โอวหยางชางไม่มีอะไรมาขอร้องให้เขาช่วย มันก็แค่เติมข้าวให้เขาหนึ่งถ้วย แค่เรื่องเล็กน้อยเท่านั้น!

บรรพบุรุษกล่าวไว้ว่า ปัจจัยในกาใช้ชีวิตคือข้าวกับอาหาร!

หลังจากกินข้าวอีกถ้วยแล้ว ชิเล่ยก็เดินฮัมเพลงกลับเข้าไปในห้องนอน

พักผ่อนสักแปปนึงแล้วจัดการความคิด เขาก็กลับมาเคาะแป้นพิมพ์ต่อ

เพื่อดึงดูดผู้ผลิตที่มีชื่อเสียง มันไม่ได้เป็นเรื่องง่ายเลย!

จนถึงเวลา 1:00 น. ดึกแล้ว ความเหน็ดเหนื่อยที่สะสมมาทำให้ชิเล่ยพุ่งตัวลงเตียงนอนหลับไปทันที

เช้าวันรุ่งขึ้น ชิเล่ยถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์

"ฮัลโหล?" ชิเล่ยรับสายขณะที่กำลังสะลืมสะลืออยู่

ในโทรศัพท์ เสียงที่อ่อนนุ่มของหลิงยูโม่ก็ส่งผ่านมา

"พิสดารหิน คาบเช้านายจะไม่เข้าเรียน?"

ชิเล่ยดูเวลาที่โทรศัพท์ตอนนี้ 8 โมงครึ่งแล้ว

"เสี่ยวโม่ ตอนเช้าเรามีเรียนอะไร อ่า?"

หลิงยูโม่ตอบอย่างรวดเร็ว "มีทฤษฎีคอมพิวเตอร์ บทเรียนแรกของคอมพิวเตอร์และเรียนประวัติความเป็นมาของอินเทอร์เน็ต เข้าใจไหม?"

หลังจากฟังแล้วชิเล่ยก็ตัดสินใจข้ามคาบนี้ไป

อาจารย์ที่สอนวิชาทฤษฎีคอมพิวเตอร์นี้เป็นยัยแม่มดที่มีชื่อเสียงมาก!

"เสี่ยวโม่คาบเช้าฉันจะไม่เข้านะ!"

หลิงยูโม่โอดครวญออกมาทันที

"พิสดารหิน นายจะโดดเรียนงั้นหรอ!"

ชิเล่ยหัวเราะแล้วยิ้ม "เสี่ยโม่ เมื่อวานนี้เธอก็ได้ยินแล้วนิ ว่าฉันกับหัวหน้าชั้นได้เดิมพันกัน!"

"ฉันจะทุ่มเวลาทุกวินาทีไปกับการเขียนโปรแกรม"

"ไม่งั้นแล้วถ้าฉันเกิดแพ้ขึ้นมา ฉันต้องไปสถานีกระจายเสียง แล้วพูดให้คนทั้งมหาลัยฟังว่าว่าฉันเป็นเกย์!"

"มันจะแย่มากสำหรับเรา......"

ชิเล่ยยังพูดไม่เสร็จหลิงยูโม่ก็ขัดจังหวะเขา

"ดีฉันรู้แล้ว! ฉันจะบอกอาจารย์ให้เองว่านายไม่สบาย!"

หลังจากวางสาย ชิเล่ยก็หลับตาลงนอนอยู่บนเตียงอยู่

มันเป็นเรื่องจริงอย่างที่สุด!

ถ้าเขาขโมยซูเปอร์คอมพิวเตอร์อันดับเก้าของโลกมาได้ จะได้เอามาเขียนโปรแกรมสำหรับการประกวดซอฟต์แวร์มหาลัย และยังช่วยปรับปรุงโปรแกรมจับพฤติกรรมแบบไดนามิกได้อีกด้วย

แต่ตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือการเขียนโปรแกรมส่งเข้าประกวดซอฟต์แวร์มหาลัย

สำหรับการขโมยซูเปอร์คอมพิวเตอร์ต้องพักเรื่องนี้ไว้ก่อน

ชิเล่ยยังไม่พร้อม!

หากเขาทำไม่สำเร็จ จะทำให้อีกฝ่ายหาข้อบกพร่องได้แน่นอน ชิเล่ยจะไม่มีโอกาสได้ขโมยซูเปอร์คอมพิวเตอร์อีกเลย

ส่วนโปรแกรมจับพฤติกรรมแบบไดนามิก ในปัจจุบันมันตอบสนองความต้องการของเขาได้แค่ชั่วคราว ถ้าต้องการให้มันสมบูรณ์ที่สุดต้องเลื่อนการทำงานนี้ออกไปก่อน

ชิเล่ยกำลังอยู่ในห้องนั่งเล่นกำลังหาของกินในตู้เย็น ที่โอวหยางชางเก็บไว้ เขาได้นมกับผลไม้ เอามากินเป็นอาหารเช้าเสร็จแล้ว เขาก็กลับไปห้องเพื่อเขียนโปรแกรมที่เอาไว้เข้าร่วมกระประกวดต่อ

โดยชิเล่ยเขียนโปรแกรมเป็นซอฟต์แวร์เกี่ยวกับการประมวลภาพ

ถ้าพูดให้ถูกมันควรเป็นซอฟต์แวร์ประมวลผลข้อมูลทันที

ใช้เวลามากกว่าสามชั่วโมง พอถึงเวลา 12:00 น. ชิเล่ยก็เคาะโค้ดตัวสุดท้ายของบรรทัดเสร็จในที่สุด

หลังจากดีบั๊กกิ้งเสร็จแล้วเปิดโปรแกรม ชิเล่ยก็รู้สึกโล่งใจทันที

ซอฟแวร์การประมวลผลภาพเรียลไทม์ของชิเล่ย สำหรับคนที่ได้กลับมาเกิดใหม่แบบเขาไม่ใช่เรื่องยากอะไรมากมายเท่าไหร่

อย่างไรก็ตามปัญหาก็คือวิธีการที่จะดึงผู้ผลิตที่มีชื่อเสียงเชิญมามหาวิทยาลัยชวนกิ่ง เพื่อให้เข้าร่วมในการประกวดซอฟต์แวร์มหาลัยขนาดเล็กๆแบบนี้

ต้องบอกว่าไว้เลยว่ามันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลย!

ซอฟต์แวร์ที่เขาพัฒนาขึ้นมา มันจะเป็นแรงดึงดูดผู้ผลิตที่จะได้รับเชิญมา มันจะเป็นการกระตุ้นพวกเขาอย่างมาก พวกเขาจะไม่ยอมแพ้เพื่อซึ่งให้ได้มาเทคโนโลยีที่โดดเด่น!

อย่างไรก็ตามชิเล่ยจึงมีความมั่นใจมาก!