ตอนที่ 24 : ตำรวจคนสวย

ชิเล่ยเอนตัวลงบนเก้าอี้ด้วยขาทั้งสองพาดอยู่บนโต๊ะไม่ได้ตั้งใจที่จะทำในท่าทางที่เหมาะสมนี้

 

นอกร้าน ผู้หญิงสวมชุดกีฬาสีฟ้าขมวดคิ้วของเธอมองไปที่ชิเล่ย

 

ผู้หญิงคนนี้มีตาสีน้ำตาลอ่อนมีผิวที่บอกถึงสุขภาพที่ดี ส่วนความสูงของเธอเท่าๆได้กับมู่ชวง ถ้ากะความสูงของเธอจะอยู่ที่ประมาณ 1.7 เมตรเลยที่เดียวและตอนนี้เธอกำลังสวมรองเท้าแตะอยู่!

 

เมื่อเห็นว่าชิเล่ยไม่ได้ตอบสนอง เสี่ยวหลิวก็เลยออกไปทักทายแทน "สวัสดีครับ ให้ช่วยอะไรครับ?"

 

"สวัสดีค่ะ พวกคุณสามารถจัดการกับภาพได้ไหมค่ะ?"

 

เสี่ยวหลิวพยักหน้าอย่างรวดเร็ว "ใช่ครับ เราให้บริการการประมวลผลภาพอย่างมืออาชีพครับ!"

 

"เข้ามานั่งก่อนสิครับ ผมจะเอาน้ำมาให้!"

 

ผู้หญิงโบกมือให้ "ไม่เป็นไร ฉัน………"

 

เธอยังพูดไม่จบประโยค เสี่ยวหลิวก็ไปเอาน้ำมาให้แล้ว

 

ในดวงตาของผู้หญิงคนนี้แสดงให้เห็นอย่างช่วยไม่ได้ ถึงแม้ว่าผิวของเธอจะไม่ขาวเนียนหรือเสียงที่นุ่มนวล แต่ผิวสีข้าวสาลีกับใบหน้าของเธอก็ยังน่าสนใจมากเลยทีเดียว!

 

เห็นได้ชัดว่าเสี่ยวหลิวกำลังเคลิบเคลิ้มสิ่งนี้และเขากำลังทำอย่างดีที่สุดเพื่อสร้างความประทับใจให้กับเธอ

 

ชื่อของผู้หญิงคือ โอวหยางชาง และเธอเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจ

 

เดิมโอวหยางชางจะพักที่บ้านกับแม่ของเธอในวันชาติ แต่เนื่องจากสถานการณ์ฉุกเฉิน เจ้าหน้าที่ตำรวจทุกคนต้องหยุดยกเลิกวันหยุดทันทีและกลับไปที่สถานีตำรวจในโหมดสแตนด์บาย

 

โอวหยางชางได้รับมอบหมายให้ไปหาผู้เชี่ยวชาญด้านคอมพิวเตอร์ส่วนตัวและช่วยตำรวจตรวจสอบตัวตนของคนร้ายต่อไป

 

เสี่ยวหลิวนำแก้วน้ำมาวางไว้อย่างระมัดระวังที่ด้านหน้าของโอวหยางชาง

 

"สวัสดีครับ คุณต้องการความช่วยเหลือแบบไหน?"

 

โอวหยางชางอธิบายว่า "ฉันมีภาพจากวิดีโอฉันหวังว่าพวกคุณจะล้างออกมาให้ฉันได้"

 

"พวกคุณสามารถทำแบบนั้นได้ไหม?"

 

เสี่ยวหลิวแสร้งทำเป็นคิด ในความเป็นจริงเขาไม่ได้รู้เกี่ยวกับเรื่องนี้เลย!

 

หลังจากแกล้งทำเป็นครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเสียงของเสี่ยวหลิวก็ออกมาว่า "โปรดรอสักครู่ ให้ผมปรึกษาเจ้าหน้าที่ด้านเทคนิคของเราก่อน!"

 

เสี่ยวหลิวเดินทางไปที่ชิเล่ยและกระซิบ "พี่ชิโตะ!"

 

ชิเล่ยยังจมอยู่กับความคิดของเขาว่าเขาจะออกแบบอะไรดี

 

"พี่ชิโตะ!"

 

เสียงของเสี่ยวหลิวก็ดังกว่ามะกี้นี้

 

โอวหยางชางประหลาดใจเล็กน้อยขณะที่เธอมองไปที่ชิเล่ยและเสี่ยวหลิว จากใบหน้าของพวกเขามันเป็นเรื่องง่ายที่จะบอกได้ว่าเสี่ยวหลิวแก่กว่าชิเล่ย

 

แต่เสี่ยวหลิวเรียกชิเล่ยว่าพี่ เรื่องนี้ทำให้โอวหยางชางมึนงงเล็กน้อยจริงๆ

 

“อะ?”

 

ชิเล่ยตกใจร่างของเขาเกือบตกเก้าอี้

 

"อะไรเสี่ยวหลิว?"

 

เสี่ยวหลิวรีบขอโทษ "พี่ชิโตะ ขอโทษขอโทษครับ!"

 

ชิเล่ยไม่ได้สนใจและถามว่า "นายต้องการอะไร?"

 

เสี่ยวหลิวชี้ไปที่โอวหยางชางว่า "พี่ชิโตะ สาวสวยคนนั้นต้องการให้เราจัดการกับภาพบางอย่าง"

 

ชิเล่ยสแกนโอวหยางชางจากบนลงล่าง ผิวสีข้าวสาลีบวกกับพลังกล้ามเนื้อที่ดีจากการออกกำลังกายในระยะยาวและขาที่เรียวสวย

 

"เฮ้ ผู้หญิงตรงนั้นหน่ะ คุณต้องการกู้ภาพอะไร?"

 

โอวหยางชางขมวดคิ้ว ตั้งแต่เธอกลายเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ไม่มีใครกล้าที่จะพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงที่ไม่ให้เกียรติเธอแบบนี้

 

แม้กระทั่งคนที่มีสถานะสูงกว่าเธอที่กรมตำรวจก็กลัวทักษะการต่อสู้ของเธอ!

 

"คุณเป็นช่างเทคนิคที่จัดการเกี่บวกับภาพ?" โอวหยางชางถามกลับขณะที่เธอกำลังมีความไม่พอใจ

 

ชิเล่ยพยักหน้า "ถ้าไม่ใช่ผม แล้วจะใครล่ะ?"

 

เสี่ยวหลิวแอบยกหัวแม่มือขึ้น!

 

พี่ชิโตะแมนสุดๆไปเลย

 

เผชิญหน้ากับผู้หญิงที่สวยอย่างนี้ เขายังรักษาความเยือกเย็นไว้ได้

 

"คุณต้องการกู้อะไร เอามาผมดู!"

 

แม้ว่าตอนนี้โอวหยางชางกำลังโกรธอยู่ในใจของเธอ เมื่อคิดถึงงานของเธอ เธอก็โยนเพนไดร์ออกไปและพูดออกมาว่า "ภาพอยู่ข้างใน ฉันต้องการล้างภาพพวกนี้!"

 

ชิเล่ยยกมือขึ้นและคว้าจับเพนไดร์แล้วยืนขึ้นเดินไปที่โต๊ะซ่อม

 

"เสี่ยวหลิว เอาน้ำให้ผมแก้วหนึ่ง!"

 

เมื่อใส่เพนไดร์ลงในพอร์ต USB ชิเล่ยก็เปิดขึ้นมา

 

เสี่ยวหลิวมองโอวหยางชางอย่างอายๆก่อนที่เขาจะไปเอาน้ำมา

 

ในเพนไดร์ มีเพียงภาพเดียว ชื่อไฟล์ '1.jpg' แค่นี้เท่านั้น

 

ชิเล่ยเปิดภาพและพบว่าภาพนี้เบลอเต็มไปหมด นอกจากนี้แสงสว่างก็แทบไม่มีมืดไปหมด จนเห็นไดัชัดว่าภาพนี้ถ่ายในตอนกลางคืน!

 

โอวหยางชางเดินไปข้างหลังชิเล่ยและเสียงที่สดใสก็ออกมาจากปากของเธอ

 

"มันเป็นยังไงบ้าง? คุณทำให้มันชัดขึ้นได้ไหม?"

 

ชิเล่ยยกนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

 

"ทำได้!"

 

ใบหน้าที่ซีเรียสของโอวหยางชางเริ่มเผยรอยยิ้มเล็กน้อยแล้วเพิ่มความน่าหลงไหลของเธอขึ้นนิดนึง อย่างน้อยเสี่ยวหลิวก็ตะลึงกับฉากนี้

 

"จริงๆ?"

 

ชิเล่ยพยักหน้าอย่างเฉื่อยชา

 

"อืม มันไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้!"

 

"แต่การกู้ภาพนี้ ต้องใช้ความพยายามอย่างมาก ดังนั้นค่าใช้จ่ายอาจจะสูงสักหน่อย!"

 

โอวหยางชางลังเลสักครู่ "เท่าไหร่?"

 

ในกรมตำรวจ การขาดเงินทุนเป็นปัญหาที่ไม่จบไม่สิ้น โอวหยางชางเองก็ไม่ได้มีเงินมากนัก

 

ชิเล่ยหันที่นั่งกลับมาและสแกนโอวหยางชางอีกครั้งหนึ่ง มือขวาจับไปที่คาง เขาตอบว่า "ผมจะให้ส่วนลดสำหรับความงามของคุณ"

 

ถึงแม้ว่าโอวหยางชางไม่ชอบการกระทำของชิเล่ย มันไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกภูมิใจในใจของเธอเลย เพียงรูปลักษณ์ของเธอ เธอก็ได้รับส่วนลดพิเศษ นี่คือการยืนยันความงามของเธอ!

 

"ขอบคุณ!"

 

ชิเล่ยพยักหน้าขณะที่เขาเผยรอยยิ้มเล็กน้อย

 

"ฉะนั้นแล้ว ผมจะเก็บคุณแค่1,000 หยวน!"

 

ใบหน้ายิ้มของโอวหยางชางแข็งค้างทันที ดวงตาที่เด็ดเดี่ยวของเธอไม่ช่วยอะไรเลย แต่ตกใจเล็กน้อย

 

"เท่าไหร่นะ?"

 

ชิเล่ยตอบด้วยเสียงที่ซีเรียสว่า "1,000 หยวน!"

 

โอวหยางชางถอดเพนไดรฟ์ออกจากพอร์ต USB ทันทีและเดินออกไป การกระทำของเธอเด็ดขาดมากทำให้เธอไม่ลังเลใจแม้แต่นิดเดียว

 

เสี่ยวหลิวซึ่งอยู่ข้างๆได้รีบเข้าไปเกลี้ยกล่อมว่า "พี่ชิโตะนี่ ......... นี่ ...... "

 

"พี่ชิโตะ ครั้งก่อนเมื่อตอนที่พี่ช่วยหัวหน้าเฟงกู้ภาพ พี่คิดภาพละ 100 หยวนเองไม่ใช่หรอ?"

 

"ทำไมครั้งนี้ถึงคิดแพงล่ะ?"

 

ชิเล่ยเหลือบมองไปที่เสี่ยวหลิว "อะไร? นายสงสารสาวสวยคนนนั้?"

 

ใบหน้าของเสี่ยวหลิวเปลี่ยนเป็นสีแดง

 

“ผม ... ..ผม......”

 

"เอาล่ะเสี่ยวหลิว ไปทำงานของนายได้แล้ว" ชิเล่ยโบกมือไล่

 

ชิเล่ย เอาเพนไดรฟ์ของเขาออกมาและก็อปปี้ถาพไป จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นพูดว่า "เสี่ยวหลิว บอกพี่เฟิงด้วยว่าฉันมีเรื่องต้องไปทำข้างนอก ถ้าฉันยังไม่ได้กลับมาในตอนเย็น เซิร์ฟเวอร์สองเครื่องนั้นก็ให้มันอยู่นี่ไปก่อน!"

 

เสี่ยวหลิวพยักหน้า แต่ไม่ได้เดินไปส่งเขา ดูเหมือนว่ามันเป็นเพราะสาวสวยคนนั้น!

 

ออกจากตึกเบนาว ชิเล่ยพร้อมที่จะเช่าบ้านแล้ว

 

ในมหาลัยแม้ว่าเขาจะพักอยู่ในหอพักปริญญาเอกและมีห้องพักของตัวเอง ในกรณีที่อาจารย์เข้ามาตรวจ เขาขี้เกียจจะอธิบาย

 

นอกจากนี้เซิร์ฟเวอร์จะต้องทำงานตลอดเวลา 24 ชั่วโมงโดยไม่หยุดชะงัก มันจะเรียกความสนใจจากมหาลัยเพราะการใช้ไฟที่มหาศาลของเซิร์ฟเวอร์ทั้งสอง

 

เขตชิเกาเป็นหนึ่งในสถานที่หลักของเมืองชวนกิ่ง บวกกับการพัฒนาและมีความเจริญรุ่งเรือง แต่ก็เป็นสาเหตุทำให้การเช่าบ้านมีราคาที่แพงมากขึ้น

 

ชิเล่ยไปดูนายหน้าขายบ้านหลายแห่งเพื่อสำรวจราคา แม้ว่าเขาจะเช่าที่ห่างไกลมากขึ้นก็ตาม แต่ค่าเช่าก็มีอย่างน้อย 800 หยวน

 

รายได้เฉลี่ยในปี 2006 ได้ประมาณแค่ 1,000 หยวนเท่านั้น!

 

แม้ว่าชิเล่ยจะทำเงินได้ค่อนข้างมาก แต่เขาก็รู้สึกเจ็บปวดเมื่อต้องเผชิญกับค่าเช่าที่ราคาเท่านี้

 

"ลืมมันซะ กลับไปเช่าบ้านที่เขตชวนฮูก็ได้!"

 

"ไม่เพียงจะมหาลัยเท่านั้นแต่ราคาก็ยังถูกกว่า ที่สำคัญสุดคือฉันพาหญิงกลับบ้านได้!"

 

ชิเล่ยกระซิบกับตัวเองและจากนั้นก็กลับไปที่ตึกเบนาว

 

"โย่ พี่เฟง พี่กลับมาแล้ว?"

 

โดยไม่มีมารยาทชิเล่ยคว้าขวดน้ำแร่บนโต๊ะและเปิดให้ดื่ม

 

ในเดือนตุลาคม เมืองชวนกิ่ง อากาศร้อนพอที่จะฆ่าคนได้เลย!

 

เขาเพิ่งไปเที่ยวรอบๆมาและทำให้ชิเล่ยเหงื่อไหลไม่หยุด!

 

"ชิโตะมาดูนี่สิ!"

 

ชิเล่ยต่อสายเคเบิลหลายสายและเปิดเซิร์ฟเวอร์ทั้งสองเครื่อง มองดูสเปคและเปิดฝาครอบดูอย่างรายละเอียด เขาถามว่า "พี่เฟิง เท่าไหร่ครับ?"

 

"ไม่แพงๆ แค่ 48,000 หยวน เท่านั้น!" ซันเฟิงตอบ

 

ชิเล่ยพยักหน้า "พี่เฟิงเงิน 60,000 หยวน พี่คืนผมมาแค่ 10,000 หยวนก็พอ!"

 

"อีก 2,000 หยวน ผมให้พี่"

 

"แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!"

 

เซิร์ฟเวอร์ทั้งสองนี้ เป็นราคาที่ถูกที่สุดที่หาได้ในราคา 48,000 หยวน บางทีซันเฟิงไม่ได้รับเงินสักหยวน

 

ชิเล่ยเป็นธรรมดาที่จะไม่ปล่อยให้ซันเฟิงทำงานหนักโดยไม่ได้รับอะไรเลย

 

ดังคำพูดที่ว่า เสียสละแล้วจะนำไปสู่ความโชคดี!

 

ถ้าเขายังให้ซันเฟิงทำงานให้เขาโดยไม่ได้อะไร มันก็จะจบลงด้วยการที่เขาสูญเสียเพื่อนที่ดีไป

 

"นี่ ... .ชิโตะ นี่มันไม่มากเกินไปหรอ?"

 

ชิเล่ยยืนกราน "พี่เฟิง ผมมักจะมารบกวนพี่เสมอ ถ้าพี่ไม่ยอมรับมัน เวลาผมมีปัญหาผมจะไม่มาหาพี่อีกแล้ว!"

 

ซันเฟิงจึงพยักหน้าอย่างไม่เต็มใจ ขณะที่เขาเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อทำธุรกรรมออนไลน์

 

"ชิโตะ ฉันจะโอนเงินเข้าบัญชีธนาคารของนายละกัน ตกลงไหม?"

 

"มันคงไม่เหมาะที่ต้องพกเงินเป็นหมื่นเดินไปไหนมาไหน"

 

ชิเล่ยพยักหน้า

 

"พี่เฟิงเอาตามนั้นละกัน เราคงไม่เจอกันในเร็วๆนี้ เอาละตอนนี้ผมจะกลับมหาลัยแล้ว!"

 

ซันเฟิงรีบพูดอย่างรวดเร็วออกมาว่า "เสี่ยวหลิวไปส่งชิโตะหน่อย!"

 

เสี่ยวหลิวตอบกลับอย่างไม่เต็มใจว่า "ได้ครับบอส!"

 

ชิเล่ยเหลือบมองที่เสี่ยวหลิวและหัวเราะออกมาว่า "ไม่ต้องยุ่งยากเสี่ยวหลิวหรอก เพราะร้านกำลังยุ่งกันอยู่"

 

เมื่อจบประโยคของเขา ชิเล่ยยกเซิร์ฟเวอร์ทั้งสองไว้และลงไปชั้นล่าง

 

อีกครั้งหนึ่ง ที่นั่งรถแท็กซี่สุดหรูกลับไปที่มหาลัย หัวใจของชิเล่ยถูกหั่นให้กลายเป็นชิ้นเล็กๆอีกครั้งกับค่าแท็กซี่ 120 หยวน มันบินได้หรือไง!

 

แบกเซิร์ฟเวอร์ทั้งสองของเขามุ่งหน้ากลับไปที่หอพัก ชิเล่ยยังไม่ได้ตั้งค่าเซิร์ฟเวอร์ เพราะเขาไม่ได้ใช้ในหอพัก ดังนั้นการตั้งค่าพวกมันอาจทำให้เขาเสียเวลา

 

หลังจากกินข้าวในโรงอาหารของมหาลัยแล้ว ชิเล่ยก็กลับไปที่ห้องของเขาและเข้าไปดูฟอรั่มของมหาวิทยาลัยเคจิ

 

ฟอรั่มนี้ได้รับการกู้คืนจากผู้ดูแลระบบแล้ว

 

ฟอรั่มมีการโพสต์ปักหมุดไว้เพื่อให้นักศึกษามีความมุ่งมั่นในการรายงานหากมีความผิดปกติเกิดขึ้นกับอินเทอร์เซอร์วิส

 

เมื่อวานนี้ ชิเล่ยทำให้มหาวิทยาลัยเคจิสูญเสียเงินไปมากกว่า 5,000,000 หยวน!

 

คณบดีฮวงชุนหลิงยังคงพยายามที่จะจัดการกับภัยพิบัติครั้งนี้แม้ว่าตัวเขาเองจะรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่ไร้ประโยชน์ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

 

ชิเล่ยคลิกที่โพสต์และพบว่าส่วนใหญ่ของคอมเม้นเป็นเรื่องตลกทั้งหมด ทำให้เขาปิดมันทันที

 

จากนั้น เขาก็รู้สึกเบื่อจึงเปิดฟอรั่มของมหาลัยชวนกิ่ง ก่อนที่จะพยายามแชทกับหลิงยูโม่ใน QQ แต่มันก็ไแย่มากเพราะเธอไม่ได้ออนไลน์อยู่ตอนนี้

 

เมื่อไม่มีอะไรทำ ชิเล่ยก็เปิดเพลงเพื่อผ่อนคลายขณะที่เขานอนลงบนเตียง คิดถึงการเตรียมการเช่าบ้านในวันพรุ่งนี้

 

"บ้าน บ้าน เมื่อฉันเข้าไปอยู่ จะต้องมีแต่สาวๆเข้ามา!"