ตอนที่ 10 : ความเสียใจในอดีตของเขาในที่สุดเขาก็แก้ไขมันได้ในชีวิตนี้!

ทะเลสาบดวงจันทร์

[เข้าใจละ จะใช้อันนี้ละกัน มันเป็นสถานที่หนึ่ง เหมือนสวนสาธารณะตอนกลางคืนไว้...กัน ผมได้กลับไปแก้ตอนก่อนหน้านี้ละ จุ๊บๆ]

 

ชิเล่ยที่กำลังถือกล้องวิดีโอเดินเข้ามา

 

เจียงปันตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาที่เย็นชาของเขาจ้องมองไปที่ชิเล่ย

 

"แกเป็นใคร?"

 

อย่างแรกชิเล่ยมองหลี่เซี่ยหยูว่า "อาจารย์หลี่ คุณไม่เป็นไรนะ?"

 

หลี่เซี่ยหยูรีบส่ายหัวและเตือนทันทีว่า "ชิเล่ย ในขวดนั้นเป็นกรดซัลฟิวริค เธอกำลังป่วยอยู่ ระวังตัวด้วย! "

 

เจียงปันพูดอย่างเย็นชา

 

"ป่วยอยู่แท้ๆ ยังอยากทำตัวเป็นฮีโร่?"

 

"ไอ้อมโรคไปตายซะ!"

 

ขณะที่เจียงปันถือซัลฟิวริคด้วยมือซ้ายและกำหมัดขวาพุ่งไปที่ชิเล่ย

 

หลี่เซี่ยหยูอุทานว่า "ชิเล่ย ระวัง!"

 

"ก่อนหน้านี้เจียงปันไปเรียนเทควันโดมา!"

 

จากคำแนะนำภายใต้การจ้องมองอย่างดูถูกของชิเล่ย

 

เทควันโด?

 

นี่มันแสดงศิลปะการเต้นรำ?!

 

เมื่อเทียบกับการฝึกพิเศษที่เขาเคยเข้ารับการฝึกในองค์กรลึกลับแล้วนี่เป็นเพียงการละเล่นของเด็ก

 

เมื่อเจียงปันกำลังเข้ามาใกล้มากขึ้น ชิเล่ยก็ก้าวเท้าหลีกเลี่ยงและหลบหมัดที่ต่อยเข้ามาจากเจียงปัน แล้วโจมตีด้วยเคาน์เตอร์ขณะที่เขาหลบไปด้วย ต่อยหมัดขวาไปที่หน้าอกซ้ายของเจียงปัน

 

ความเจ็บปวดสุดขีดบนหน้าอกของเขาทำให้เจียงปันล้มลงเหมือนเขาเป็นร่างที่ไร้วิญญาณนอนอยู่บนพื้น

 

เผชิญหน้ากับเจียงปันที่ซึ่งได้ทำลายชีวิตของหลี่เซี่ยหยู ในใจของชิเล่ยเต็มไปด้วยความโกรธ

 

ด้วยการเหยียบลงไปบนหน้าอกของเจียงปันซึ่งไม่มีการป้องกันใดๆ อาการปวดอย่างรุนแรงทำให้หน้าผากของเจียงปันผุดเหงื่อเย็นออกมา

 

"F * ck มารดาแกเถอะเจียงปัน! ฉันคิดว่าแกจะทำได้มากกว่านี้ซะอีก? "

 

"อย่าได้ฝันที่จะทำร้าย เซี่ยหยูได้!"

 

"แกมันไอ้ปัญญาอ่อน!"

 

อีกครั้งชิเล่ยกระทืบลงบนหน้าอกของเจียงปัน การกระนี้ทำให้ร่างกายเจียงปันสั่นสะท้านเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

 

หลี่เซี่ยหยูพยายามจะหยุดเขาทันที "ชิเล่ย ลืมมันไปซะ!"

 

"อย่าทำร้ายเขาเกินกว่าเหตุ! นายจะมีปัญหาเอาได้นะ!"

 

เมื่อมองไปที่ใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของเจียงปัน ชิเล่ยเขาไปตบทีนึงซึ่งทำให้เจียงปัน ค่อยๆดีขึ้นทันที

 

เขาเดินตรงไปยังหลี่เซี่ยหยู มือขวาของเขายกขึ้นลูบใบหน้าที่สวยงามของหลี่เซี่ยหยูโดยไม่รู้ตัว

 

"เซี่ยหยู เธอไม่เป็นไรนะ?"

 

เสียงของชิเล่ยเต็มไปด้วยความห่วงใยอย่างมาก ถายใต้การจ้องมองของเขาเต็มไปด้วยความกังวลไม่มีแม้แต่ความคิดที่สกปรก นี่ทำให้หัวใจของ หลี่เซี่ยหยูเต้นไม่เป็นจังหวะ

 

รู้สึกได้ถึงอุณหภูมิของฝ่ามือของชิเล่ย  ในที่สุดหลี่เซี่ยหยูก็ดันมือชิเล่ยออกไป

 

"ฉัน ... ฉันสบายดี"

 

ขณะที่พูดหลี่เซี่ยหยูก้มศีรษะลง

 

ชิเล่ย ขอโทษพร้อมส่ายหัว "ขอโทษสำหรับการกระทำที่หยาบคายของฉันตอนนี้"

 

หลี่เซี่ยหยู ส่ายหัวของเธอเล็กน้อยเพื่อเป็นสัญญาณว่าไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้ "ชิเล่ย ทำไมนายถึงมาที่นี่ได้?"

 

ชิเล่ย เงียบอยู่ครู่นึง แล้วเริ่มอธิบายด้วยเสียงนุ่มลึกและจริงจัง

 

"เซี่ยหยู เธอเชื่อในการเกิดใหม่?"

 

หลี่เซี่ยหยูมองอย่างงุนงงไปที่ชิเล่ย

 

ชิเล่ย กล่าวต่อว่า "เซี่ยหยู ถ้าฉันจะบอกเธอว่าฉันรู้จักเธอในชีวิตที่ผ่านมาเธอจะเชื่อฉันไหม?"

 

"ช่วงเวลาที่ฉันมองเธอ มีความรู้สึกภายในใจของฉัน นอกจากนี้ยังมีภาพที่ไม่คุ้นเคยก็โผล่ขึ้นมา"

 

"ในท่ามกลางภาพพวกนั้น หนึ่งที่ที่โผล่มามากที่สุดคือที่นี่ ทะเลสาบดวงจันทร์"

 

"เพื่อที่จะให้คิดออกว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันเช่ากล้องวิดีโอเพื่อบันทึกภาพทิวทัศน์ของทะเลสาบดวงจันทร์"

 

"จากนั้น ผ่านคอมพิวเตอร์ ฉันสามารถเรียกคืนความจำภาพที่ฉันมีในใจของฉันขณะดูวิดีโอนี้อีกครั้ง"

 

"นั่นแหละ ฉันไม่คิดว่าจริงๆแล้ววันนี้ฉันจะต้องช่วยเธอ เซี่ยหยู"

 

"บางทีสิ่งเหล่านี้ได้กำหนดไว้ตามพระหัตถ์ของสวรรค์!"

 

หลี่เซี่ยหยูมองไปที่ชิเล่ยด้วยท่าทางที่น่าสงสัย เธอไม่รู้ว่าจะเชื่อคำอธิบายของชิเล่ย หรือไม่เชื่อดี

 

จากทุกสิ่งทุกอย่างที่ชิเล่ยเล่ามามันเป็นเรื่องแปลกประหลาดเกินไป สำหรับคนที่เชื่อว่าไม่มีพระเจ้าอยู่ในยุคปัจจุบัน มันส่งผลกระทบมากเกินไป

 

ชิเล่ย เข้าใจชัดเจนถึงท่างทางของหลี่เซี่ยหยู ถ้าเพียงแค่นี้และไม่มีหลักฐานที่เป็นรูปธรรมใดๆ เธอจะไม่เชื่อเขาอย่างแน่นอน

 

"เซี่ยหยู ฉันรู้ว่าเธอไม่เชื่อฉัน"

 

หลี่เซี่ยหยูไม่เห็นด้วยหรือไม่ปฏิเสธเรื่องนี้ เธอปล่อยให้ชิเล่ยพูดต่อ

 

"เซี่ยหยู เธอเกิดวันที่ 20 มีนาคม ค.ศ. 1980 ใช่มั้ย?"

 

"นายรู้ได้ไง?"

 

หลี่เซี่ยหยูประหลาดใจ

 

ชิเล่ย เริ่มอธิบายของเขาต่อว่า "เซี่ยหยู บางทีการที่จะรู้วันเกิดของเธอมันอาจไม่ได้เป็นเรื่องที่ยากลำบากมากนัก"

 

"ไฟล์โรงเรียนมีข้อมูลบัตรประชาชนของเธออยู่"

 

หลี่เซี่ยหยูพยักหน้า "สิ่งที่นายพูดมันเป็นความจริง"

 

เขาพูดต่อด้วยรูปลักษณ์ที่ดูเป็นธรรมชาติ "คุณเกิดมาในช่วง zi chi (ซึ ชี) ใช่มั้ย?"

 

(TL: zi chi หมายถึงเวลา 23.00 - 01.00น. ระบบแบ่งเวลาสองชั่วโมงที่ใช้ในสมัยก่อน)

 

"ในวันนั้นมันเป็นวันพระจันทร์เต็มดวง"

 

"นี่เป็นที่มาของชื่อเธอใช่มั้ย?"

 

"ในตอนแรกเธอควรจะชื่อว่าหลี่ซิหยู แต่แม่ของเธอยืนยันที่จะตั้งชื่อเธอว่าหลี่เซี่ยหยู"

 

หลี่เซี่ยหยู ตาของเธอเบิกกว้าง แล้วจ้องเขม็งไปที่ชิเล่ยด้วยความรู้สึกทึ่ง

 

ถ้าชิเล่ยรู้เกี่ยวกับวันเกิดของเธอก็ยังสามารถทำได้โดยการตรวจสอบไฟล์โรงเรียน

 

แต่สิ่งที่เขาพูดตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่ระบุไว้ในไฟล์!

 

ไม่ต้องพูดถึงไฟล์เลย คนที่รู้เรื่องนี้คือตัวเธอเองและพ่อกับแม่เท่านั้น!

 

หลี่เซี่ยหยูมั่นใจมากว่าพ่อแม่ของเธอไม่ได้บอกเรื่องนี้กับชิเล่ย

 

เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องส่วนตัว เว้นแต่ว่าชิเล่ยจะเป็นแฟนของเธอและอยู่ในขั้นตอนของการกล่าวสุนทรพจน์ในงานแต่งงาน ไม่อย่างนั้นเขาจะไม่มีวันรู้เรื่องนี้แน่นอน

 

"ชิเล่ย... . นายรู้ได้อย่างไร?"

 

ตอนนี้ใบหน้าของชิเล่ยแสดงรอยยิ้มลึกลับ

 

"เซี่ยหยู ฉันได้พูดไปแล้วว่า เรารู้จักกันและกันในชีวิตก่อนหน้านี้ นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันรู้เรื่องนี้ "

 

ใบหน้าของหลี่เซี่ยหยูแดงขึ้นในตอนนี้ "ชีวิตที่แล้ว .... "

 

"ในชีวิตที่แล้ว ความสัมพันธ์ของเราเป็นอะไรกัน?"

 

ชิเล่ยก้าวไปสองก้าว ลดศีรษะริมฝีปากของเขาแนบกับหูของหลี่เซี่ยหยู

 

"เซี่ยหยู เธออยากรู้จริงๆ?"

 

ลมหายใจอันอบอุ่นพ่นไปที่หูของหลี่เซี่ยหยู ทำให้เลือดรมสูบฉีดในหูของเธอ

 

หลี่เซี่ยหยูส่งเสียงครางออกมา

 

[อย่าไปหลงกลมันนะลูก]

 

[ แค่นี้ก็ครางแล้วดูเหมือนว่าจะอ่อนไหวง่าย]

 

ชิเล่ยก้าวถอยหลังออกมาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม "ในตอนนี้ ฉันจะยังไม่บอกเธอ"

 

จากนั้นชิเล่ยชี้ไปที่เจียงปันที่ยังไม่ได้สติบนพื้น "เซี่ยหยู เราจะจัดการกับเขายังไงดี?"

 

หลี่เซี่ยหยูลังเลอยู่ครู่หนึ่งในที่สุดความรู้สึกผิดชอบชั่วดีของเธอได้ทำสงครามกับสมองของเธอ "ปล่อยให้เขาไป!"

 

"หลังจากได้บทเรียนนี้แล้ว ฉันคิดว่าเขาต้องสำนึกและกลับตัวใหม่ได้!"

 

ตามที่คาดการณ์ไว้ชิเล่ยส่ายหัว

 

"ไม่เพียงแต่เขาจะไม่คิดที่จะสำนึก ฉันกลัวว่าเขาจะก้าวร้าวมากขึ้น เห็นด้วยไหม?"

 

"เซี่ยหยู เธอเข้าใจชัดเจนถึงเรื่องนี้อยู่แล้ว ทำไมเธอถึงโกหกตัวเองอยู่ล่ะ?"

 

"เหตุผลที่เธอไม่ชอบเจียงปันก็คือ แม้ว่าภายนอกของเขาดูดี แต่หัวใจของเขามันดำมืดมากใช่มั้ย?"

 

หลี่เซี่ยหยูมองไปที่ชิเล่ยอีกครั้งด้วยความรู้สึกตกใจ

 

"นาย....นายก็รู้เรื่องนี้ด้วย?"

 

ชิเล่ยยิ้มไม่หยุด "เซี่ยหยู ฉันก็บอกไว้แล้วว่าเราสองคนรู้จักกันในชีวิตที่ผ่านมาของเรา"

 

หลังจากพูดจบ ชิเล่ยเอาโทรศัพท์มือถือออกมาและโทรหาตำรวจ

 

"สวัสดีครับ ผมเป็นนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยชวนกิ่ง ผมต้องการแจ้งความครับ"

 

ด้วยสายที่โทรเข้ามา ตำรวจเริ่มบันทึกทันที

 

"เอาละนักศึกษา จะแจ้งความว่าอะไร?"

 

"ที่ทะเลสาบดวงจันทร์ไกล้มหาวิทยาลัยชวนกิ่ง มีผู้ชายคนหนึ่งกำลังพยายามจะทำให้เสียโฉมผู้หญิง โชคดีที่ผมหยุดมันได้ทันเวลา ผมหวังว่าตำรวจจะมาที่นี่โดยเร็วที่สุดเพื่อจัดการกับสถานการณ์ในตอนนี้"

 

ชิเล่ยกล่าวด้วยท่าทางสง่างาม

 

"ขอบคุณมากนักศึกษาที่โทรมาแจ้งตำรวจ เราจะรีบไปและจัดการกับมันทันที"

 

ในเวลาไม่ถึงห้านาทีรถตำรวจหยุดอยู่นอกทะเลสาบดวงจันทร์

 

ตำรวจสามนายเดินเข้ามาทะเลสาบดวงจันทร์อย่างรวดเร็ว หนึ่งในตำรวจที่เป็นผู้นำทีมโทรหาชิเล่ยขณะนำทาง

 

"สวัสดี? ยินดีที่ได้รู้จักนักศึกษา ฉันเฉินกวงเหลียงจากสำนักงานตำรวจแห่งเมืองชวงฮู"

 

"ตอนนี้คุณอยู่ตรงไหน?"

 

"สวัสดีครับ เจ้าหน้าที่เฉิน เราอยู่ไกล้กับทะเลสาบดวงจันทร์ เพียงแค่เดินไปตามทางเดินหิน คุณก็จะเห็นเราเอง"

 

หนึ่งนาทีต่อมาตำรวจสามคนก็ปรากฏตัวขึ้นที่ด้านข้างของชิเล่ย

 

ชิเล่ยชี้ไปที่เจียงปัน ที่ไม่ได้สติบนพื้นและเริ่มอธิบายเหตุการณ์อีกครั้ง

 

ด้วยการที่ไม่ชอบมาพากลเฉินกวงเหลียงเหลือบมองไปที่ชิเล่ยและหลี่เซี่ยหยู

 

ทำไมชิเล่ยจะไม่เข้าใจการจ้องมองของเขาได้อย่างไร?

 

เป็นไปได้มากที่เฉินกวงเหลียงจะสงสัยชิเล่ยและหลี่เซี่ยหยูว่าทั้งสองคนร่วมมือกันเพื่อวางกับดักเจียงปัน!

 

ชิเล่ย หยิบกล้องวิดีโอของเขาออกมา "เจ้าหน้าที่เฉิน ผมบังเอิญถ่ายติดอาชญากรในขณะที่ผมกำลังพยายามถ่ายภาพทิวทัศน์ที่นี่"

 

ดวงตาของเฉินกวงเหลียงสว่างวาบ "นี่มันดีมาก!"

 

"ตราบเท่าที่มีวิดีโอเป็นหลักฐาน ก็ปิดคดีนี้ได้แน่นอนและเขาอาจถูกจำคุกตั้งแต่ 5 ถึง 10 ปีได้เลย!"

 

"นักศึกษาทั้งสองคน โปรดตามเรากลับไปที่สถานีตำรวจ เราต้องบันทึกคำให้การณ์ของพวกคุณ"

 

ชิเล่ยพยักหน้าและแย้งว่า "ผมเป็นนักศึกษาแต่เธอเป็นอาจารย์ประจำชั้นของผม อาจารย์หลี่"

 

เฉินกวงเหลียงยิ้มแก้เขิน

 

"เสี่ยวเต่า เสี่ยวฮัว ใส่กุญแจมือนายเจียงปันและพาเขากลับไปที่สถานีตำรวจ!"

 

เสี่ยวเต่าและเสี่ยวฮัวเป็นตำรวจสองคนที่มาพร้อมเฉินกวงเหลียง ชื่อของพวกเขาคือ เต่าจุนและฮัวเฉิน

 

ทั้งหกคนเดินไปที่ริมทะเลสาบดวงจันทร์และจากนั้นก็เข้าไปนั่งในรถก่อนที่จะขับรถออกไป

 

ภายในสถานีตำรวจอำเภอชวนฮู ชิเล่ยไม่ได้ให้วิดีโอทั้งหมดให้ตำรวจ แต่เขาทำสำเนาของวิดีโอเก็บเอาไว้

 

หากมีปัญหาใดๆ อย่างน้อยก็ยังคงมีหลักฐานบางอย่างอยู่ในมือ

 

หลังจากถูกสอบปากคำเสร็จ เฉินกวงเหลียงขับรถไปส่งชิเล่ยและหลี่เซี่ยหยูกลับไปที่มหาลัยชวงกิ่ง ด้วยตัวเอง

 

ก่อนจะขับรถออกไปเฉินกวงเหลียงพูดกับชิเล่ยว่า "ชิเล่ย ทางตำรวจจะบอกถึงความกล้าหาญของคุณให้กับโรงเรียนทราบ"

 

"นี่คือนามบัตรของผม ตราบเท่าที่มันไม่ผิดกฎหมาย โทรหาผมเพื่อขอความช่วยเหลือได้"

 

ชิเล่ยมองไปที่นามบัตร แล้วเขาก็รู้ว่าเฉินกวงเหลียงเป็นผู้บัญชาการตำรวจที่นี่

 

"โอ้หัวหน้าเฉิน ต้องขอโทษสำหรับความไร้มารยาทที่ไม่เหมาะสมของผมแล้ว!"

 

เฉินกวงเหลียงยิ้มโดยไม่ตั้งใจ

 

"เอาละ ผมจะกลับไปที่สถานีตำรวจแล้ว!"

 

ชิเล่ยและหลี่เซี่ยหยูทั้งสองเดินอย่างเงียบๆ ภายในเขตของมหาลัย ขณะที่ทั้งสองคนไม่ได้พูดคุยกัน ทำให้บรรยากาศก็อึดอัดเล็กน้อย

 

"ชิเล่ย"

 

“เซี่ยหยู”

 

ทั้งสองพูดออกมาพร้อมกัน

 

หลี่เซี่ยหยูชำเลืองมองที่ชิเล่ยอย่างเร็ว "นายพูดก่อน"

 

ชิเล่ย เกาหัวของเขาแล้วพูดว่า "เซี่ยหยู ฉันจะเดินไปส่งเธอ"

 

หลี่เซี่ยหยูลังเล "ชิเล่ย ตอนอยู่ที่มหาลัย นายอย่าเรียกฉันเซี่ยหยูได้ไหม?"

 

"ทำไมละ?" ชิเล่ยแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ แต่ใบหน้าของเขาเผยรอยยิ้มออกมาแทน

 

หลี่เซี่ยหยูยกมือขึ้นมาและบิดไปที่เอวของชิเล่ย

 

“อ๊าก ~~~”

 

ชิเล่ยร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

 

หลี่เซี่ยหยูตอบด้วยท่าทางน่ารักว่า "ตอนนี้ นายรู้แล้วใช่ไหม?"

 

"เพราะว่าฉันเป็นอาจารย์ของนาย!"

 

แต่ชิเล่ยก็ยังเย้าแหย่เธอต่อ "เซี่ยหยู แล้วถ้าเราอยู่นอกมหาวิทยาลัยกันละ"

 

หลี่เซี่ยหยูก็ได้เงียบไป

 

แม้ว่าเธอจะไม่เกลียดชิเล่ย แต่ตอนนี้เธออายุยี่สิบหกแล้ว สำหรับชิเล่ยเขาอายุแค่สิบเก้าเท่านั้น

 

ช่องว่างของอายุไม่เหมาะกันอย่างแน่นอน

 

"เซี่ยหยูเป็นไรไป?"

 

หลี่เซี่ยหยู ฝืนยิ้มออกมา "ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ ส่งฉันกลับบ้าน! "

 

ชิเล่ย ยิ้มตอบ "ได้เลย!"

 

"เซี่ยหยู ฉันรู้อยู่แล้วว่าบ้านเธออยู่ไหน!"

 

หลี่เซี่ยหยู ร้องคร่ำครวญเดินเคียงข้างไปกับชิเล่ย พวกเขามุ่งหน้าไปยังที่พักอาจารย์

 

ขณะที่เดิน ชิเล่ยก็ฮัมเพลงไปด้วย

 

ความเสียใจในอดีตของเขาในที่สุดเขาก็แก้ไขมันได้ในชีวิตนี้!