ตอนที่ 8 : เธอกับพี่หินคนนี้เป็น.....

เวลาผ่านไป วันที่ 3 กันยายน วันสุดท้ายของการลงทะเบียน

ในเวลาเดียวกัน เป็นวันแรกของการเรียน

ชิเล่ย หลิงยูโม่ และลิไค ทั้งสามคนอยู่คลาส 3 ปี 06 จากภาควิชาคอมพิวเตอร์

 

สำหรับมู่ชวงเธออยู่ในภาควิชาบริหารธุรกิจในคลาส 2 ปี 06

 

ห้องเรียนภาควิชาคอมพิวเตอร์คลาส 3 ปี 06 มันค่อนข้างห่างไกลจากหอพัก ต้องใช้เวลาประมาณ 10 นาทีในการเดินไปห้องเรียน

 

เช้าวันรุ่งขึ้น เวลา 8.00น. ลิไคกำลังเคาะประตูห้องของชิเล่ยอย่างเบามือ

 

"พี่หิน พี่หิน รีบตื่นได้แล้ว!"

 

"วันนี้จะมีการประชุมชั้นเรียนเพื่อเลือกตัวแทนชั้นเรียน!"

 

ชิเล่ย เปิดประตูของเขาอย่างเฉื่อยชา "ตัวแทนชั้นเรียน?"

 

"นี่มันเกมอะไร?"

 

ตาทั้งสองข้างของลิไคแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเมื่อวานนี้เขานอนไม่หลับ

 

"ตัวแทนชั้นเรียนจะกลายเป็นสมาชิกคณะกรรมการ!"

 

ชิเล่ยกระเดาะลิ้นของเขา "พลัมน้อย ฉันไม่ได้คาดหวังว่านายจะเป็นแฟนตัวแทนชั้นเรียน?"

 

ลิไคเถียงกลับ "พี่หิน อย่าเรียกฉันว่าพลัมน้อย!"

 

"ทำไมล่ะ?" ชิเล่ยจงใจถามเพื่อพยายามล้อเลียนลิไค

 

"พลัมน้อยคืออะไร? พี่หิน พี่ไม่คิดว่ามันฟังดูคุ้นๆ หรือเปล่า?"

 

ลิไคหงิดขบฟันของเขาที่กำลังมองชิเล่ยที่งงงวย "พลัมน้อยเป็นชื่อของขันที แต่ฉันก็ไม่ใช่ผู้ชายที่ดี่!"

[ประมาณว่าไร้สมรรถภาพทางเพศ]

 

ชิเล่ย 'ก็เข้าใจได้ทันที'!

 

"อ่า นี่เป็นชื่อของขันที!"

 

"พลัมน้อย อย่าบอกนะว่ามันเป็นเรื่องจริง?"

 

ลิไคพูดเสียงเศร้าว่า "พี่หิน ฉันจะสู้ตายกับพี่!"

 

ชิเล่ยยิ้มแปลกๆ "พลัมน้อย นายแน่ใจนะ?"

 

"อะ... .ฮ่าฮ่า ... ..พี่หิน ฉันแค่ล้อเล่นแค่ล้อเล่น!"

 

ลิไคพ่ายแพ้อย่างสมบูรณ์โดยไม่ต้องต่อสู้

 

ขณะที่ชายสองคนพร้อมที่จะออกจากห้องพัก ด้านนอกประตูก็มีสาวสวยสองคนที่เพิ่งออกมาจากห้องเหมือนกัน

 

ชิเล่ยดันแว่นตาของเขา ใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของเขาแสดงออกอย่างร่าเริง "สาวสวยทั้งสอง พวกเราใจตรงกันจริงๆ!"

 

หลิงยูโม่หันไปมองอย่างรวดเร็วไปที่ชิเล่ย

 

"พิสดารหิน ทำไมพวกนายช้าจัง?"

 

ชิเล่ยชี้ไปที่ลิไคว่า "ทั้งหมดนี้เป็นเพราะพลัมน้อย เขาเป็นชายร่างใหญ่อีกด้วยแต่ยังต้องการที่จะใช้ครีมกับผงอะไรนั่นอีก!

 

ลิไคไอสำลักออกมา

 

"พี่นั่นแหล่ะ ... ที่เป็น... เบบี้ครีม!"

 

หลิงยูโม่และมู่ชวงหัวเราะกับคำตอบที่ได้ยิน

 

ชิเล่ยมองพวกเธออย่างโง่งม

 

ด้วยรูปลักษณ์ดอกไม้ทั้งสองที่แตกต่างยืนอยู่ด้วยกัน ภาพตรงหน้าจึงกลายเป็นสิ่งที่น่าหลงไหลและมีเสน่ห์!

 

ในสายตาของหลิงยูโม่มีความรู้สึกภาคภูมิใจ เปิดปากของเธอ "พิสดารหิน รีบเรียกวิญญาณเข้าร่างเร็วเข้า นำทางได้แล้ว!"

 

ชิเล่ยตอบว่า "โอ้" และเดินนำหน้าพวกเขา

 

ขณะเดินบนถนนชิเล่ยหันกลับและมองไปที่มู่ชวง "มู่ชวง เธอรู้ห้องเรียนของเธออยู่ไหนใช่ไหม?"

 

มู่ชวงพยักหน้าและตอบกลับอย่างเฉยชา "ฉันรู้"

 

สัมผัสเหมือนโดนตอกตะปูเบาๆ ชิเล่ยไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ แต่เขาก็หัวเราะออกมาว่า "ตั้งแต่ที่เธอรู้แล้ว ฉันก็ไม่จำเป็นต้องส่งเธอ!"

 

"ในการเจรจาธุรกิจให้ใช้สายตาหมาป่าของเธอเพื่อฆ่าได้เลย!!"

 

พวกเขาแยกทางกัน ชิเล่ยนำกลุ่มสามคน มู่ชวงเดินคนเดียวไปยังห้องเรียนของเธอ

 

ภาควิชาคอมพิวเตอร์คลาส 3 ปี 06 อยู่ที่ อาคาร C ชั้น 2

 

หลิงยูโม่เดินขึ้นไปข้างหน้าและเข้าห้องเรียนก่อน

 

ห้องเรียนที่มีเสียงดังตอนแรกจู่ๆก็เงียบกริบ พวกผู้ชายต่างพากันหันมาสนใจหลิงยูโม่

 

หลิงยูโม่รู้สึกหงุดหงิด รีบหาที่นั่งที่ยังไม่มีใครครอบครองให้ตัวเอง

 

ชิเล่ยก็เดินตามเข้ามา ภายใต้การเฝ้ามองของชายหนุ่มทุกคนในชั้นเรียน เขาก็เดินไปนั่งอยู่ข้างๆหลิงยูโม่

 

ส่วนพรัมน้อย เขาถูกทิ้งโดยชิเล่ยไปเรียบร้อยแล้ว

 

ลิไคตัดสินใจนั่งลงที่ด้านชิเล่ยและหลิงยูโม่ สำหรับเขามันอาจจะถือได้ว่าเป็นการปลอบใจตัวเอง

 

เวลาเก้าโมงเช้า เสียงระฆังไฟฟ้าดังขึ้น

 

จากนั้นเสียงรองเท้าส้นสูงและเสียงกระทบกับพื้นจากที่ไกลออกไปกำลังใกล้เข้ามา

 

สักครู่ต่อมา ผู้หญิงผมยาวสวมชุดสูทสีดำและกางเกงขายาวสีดำพร้อมแว่นกันแดดขนาดใหญ่เดินเข้ามาในห้อง

 

ชิเล่ยเริ่มจ้องที่ผู้หญิงคนนี้ ไม่รู้ว่า ความคิดของเขากลับคืนสู่ชีวิตที่ผ่านมา

 

ในชีวิตที่ผ่านมาของเขา ในฐานะเด็กกำพร้า เป็นธรรมดาที่การดำเนินชีวิตของชิเล่ยเป็นไปด้วยความยากลำบาก

 

เขาเป็นคนที่น่าสงสารมาก!

 

ในชั้นเรียน นอกจากลิไคที่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา เขาก็ไม่มีเพื่อนคนอื่นเลย ไม่ต้องพูดถึงผู้หญิง

 

ไม่!

 

ยกเว้นผู้หญิงคนหนึ่ง!

 

ผู้หญิงที่กำลังยืนอยู่บนโพเดียมตอนนี้!

 

คลาส 3 ปี 56 จบการศึกษาระดับปริญญาเอกจากมหาวิทยาลัยชวนกิ่ง หลี่เซี่ยหยูที่พักยู่ในมหาลัยและมีส่วนร่วมในการสอนรุ่นน้อง

 

หลี่เซี่ยหยูเป็นผู้หญิงที่สวยมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับความงามในด้านทางปัญญาของเธอ ทำให้หลี่เซี่ยหยูน่าสนใจมากยิ่งขึ้น

 

อย่างไรก็ตาม คนที่ไล่ตามจีบหลี่เซี่ยหยู ทั้งหมดจัดอยู่ในประเภทโรคจิต

 

ในอดีตที่ผ่านมา พวกโรคจิตเหล่านี้ เนื่องจากไม่สามารถตามจีบหลี่เซี่ยหยูสำเร็จ จากความรักจึงกลายเป็นความเกลียดชัง ในระหว่างการฝึกทหารสำหรับนักเรียนใหม่ หนึ่งในพวกมันใช้น้ำกรดซัลฟิวริกเพื่อทำให้หลี่เซี่ยหยูเสียโฉม !

 

แม้หลังจากที่ถูกทำให้เสียโฉมหลี่เซี่ยหยูยังคงไม่ยอมแพ้ในฐานะอาจารย์ผู้รับผิดชอบชั้นเรียนนี้และตัดสินใจที่จะอยู่ต่อ

 

หลี่เซี่ยหยูที่เสียโฉม เธอกลายเป็นคนอ่อนไหวง่าย

 

ผู้ชายทุกคนในชั้นเรียน รวมทั้งลิไค ตลอดเวลาโดยไม่รู้ตัวในสายตาพวกเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจมองใบหน้าที่ถูกทำให้เสียโฉมโดยกรดซัลฟิวริค

 

เฉพาะชิเล่ยคนเดียวที่เป็นข้อยกเว้น!

 

ชิเล่ยไม่ได้เกลียดหลี่เซี่ยหยูที่เสียโฉม เขากลายเป็นเพื่อนกับเธอ

 

ในช่วงสี่ปีในมหาวิทยาลัย หลี่เซี่ยหยูได้ช่วยเหลือชิเล่ยไว้หลายครั้ง!

 

ระหว่างพวกเขาทั้งสองพวกเขาไม่ได้เป็นเพียงแค่เพื่อน แต่เหมือนจิตวิญญาณของกันและกัน!

 

หลังจากที่กลับมามีชีวิตอีกครั้ง เหตุผลที่ชิเล่ยต้องการหลีกเลี่ยงการฝึกทหารเป็นเพราะหลี่เซี่ยหยูนั่นเอง!

 

โศกนาฏกรรมครั้งนี้เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว!

 

ชีวิตนี้ชิเล่ยไม่มีทางจะปล่อยให้เกิดโศกนาฏกรรมดังกล่าวซ้ำกับเธออีกครั้ง!

 

ชิเล่ยเริ่มจ้องมองไปที่หลี่เซี่ยหยู จะไม่สามารถดึงดูดความสนใจของเธอได้อย่างไร?

 

เมื่อหลี่เซี่ยหยูหันไปมองชิเล่ย เธอขมวดคิ้วทั้งคู่ ในสายตาของชิเล่ยเป็นที่ชัดเจนว่าไม่มีความปรารถนาหรือความคิดอกุศล แต่มันเต็มไปด้วยความสงสารและความสุขของการกลับมาเจอกันหลังจากไม่ได้เจอกันเป็นเวลานาน

 

หลี่เซี่ยหยูไม่รู้ว่าเธอสามารถเข้าใจถึงสายตาของชิเล่ยได้อย่างไร แต่เธอรู้ว่าตัวเธอเองไม่ได้เกลียดสายตาแบบนั้น!

 

ถัดจากชิเล่ย หลิงยูโม่ถามด้วยน้ำเสียงบึ้งตึง "อาจารย์ประจำชั้นของเรา เธอสวยมากเลยใช่ไหม?"

 

“อืม!”

 

หลิงยูโม่ กำหมัดทั้งคู่แน่นเล็กน้อย

 

"สวยกว่าฉันสินะ!"

 

“อืม!”

 

ชิเล่ยตอบโดยไม่รู้ตัว

 

หลิงยูโม่หงุดหงิด

 

ลิไคซึ่งนั่งอยู่ในด้านหน้า เขาแอบพึมพำในใจ “พี่หิน หนอ พี่หิน คุณช่างเป็นบุรุษในตำนานที่ลึกลับจริงๆ!”

 

"กล้าที่จะพูดต่อหน้าผู้หญิงคนหนึ่งว่าเธอไม่สวยเท่าผู้หญิงคนอื่น!"

 

บนโพเดียมหลี่เซี่ยหยูเขียนชื่อของเธอบนกระดานดำ

 

หลี่เซี่ยหยู ตัวอักษรจีนทั้งสามตัวที่สง่างาม เผยกลื่นอายของผู้ทรงปัญญา

 

"ฉันชื่อ หลี่เซี่ยหยู หากทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น สำหรับสี่ปีต่อไปนี้ ฉันจะใช้เวลาร่วมกับคุณทั้งหมด! "

 

"ฉันไม่ได้แก่กว่าพวกคุณทั้งหมดมากนะ ปีนี้ฉันเพิ่งจบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชวนกิ่งและได้จบรับปริญญา

เอก ถือว่าฉันเป็นรุ่นพี่ของพวกคุณก็ได้"

 

"ดังนั้นถ้าคุณมีคำถามใดๆ เพียงแค่ถามฉันอย่างเปิดเผย ไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับมัน"

 

ด้านล่างโพเดียม กลุ่ม เวรินวูฟ เริ่มแสดงให้เห็นถึงธาตุแท้ของพวกเขาออกมา

 

เด็กหนุ่มก็ถามว่า "อาจารย์หลี่ ถ้าเรามีปัญหาอะไรจะติดต่อคุณได้อย่างไร?"

 

"หรือไม่ก็ คุณช่วยบอกเบอร์โทรศัพท์หรือไอดี QQ ของคุณได้หรือเปล่า?" (TL: QQ เป็นแอพของจีนเหมือน line ในไทย)

 

หลี่เซี่ยหยูยิ้ม "เบอร์โทรศัพท์นั้นไม่จำเป็น!"

 

"สำหรับไอดี QQ สำหรับชั้นเรียนของเราก็จะมีกลุ่ม QQ ด้วย หากคุณมีคำถามใดๆ คุณสามารถติดต่อกันภายในกลุ่มได้"

 

กลุ่มหมาป่าถอนหายใจด้วยความเสียใจ

 

ความต้องการของพวกเขาไม่สามารถทำได้ นี้เป็นที่น่าผิดหวังมากเกินไป!

 

หลิงยูโม่กระซิบ "พิสดารหิน นายคงอยากได้เบอร์โทรศัพท์ของอาจารย์ใช่ไหม?"

 

ชิเล่ยที่ยังคงติดอยู่ในความทรงจำของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ ตอบว่า "เบอร์โทรของเซี่ยหยู ฉันรู้อยู่แล้ว!"

 

“เซี่ยหยู?”

 

หลิงยูโม่ โกรธมาก "การเรียกกันแบบสนิทสนมอย่างนี้ ฉันสงสัยว่านายกับเธอมีความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่?"

 

ชิเล่ยรู้สึกประหลาดใจอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเขาก็ตื่นขึ้นมาจากการนึกถึงความทรงจำของเขา

 

สังเกตเห็นท่าทางที่ไม่แฮปปี้ของหลิงยูโม่ ชิเล่ยยิ้มและรีบอธิบายอย่างรวดเร็ว

 

"เสี่ยวโม่ นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอคิด!"

 

หลิงยูโม่ ยังคงไม่ปล่อยเรื่องนี้ไป "แล้วมันอะไรละ?"

 

ชิเล่ยคิดคำพูดไม่ทัน

 

การที่โกหกทุกครั้งก็จะต้องโกหกมากขึ้น เพื่อสนับสนุนการโกหกนี้ ก็จะมีการใช้คำโกหกอีกเป็นเรื่องโกหกอื่นเพื่อให้มองข้ามมันไป!

 

เมื่อมองไปที่ชิเล่ยที่ตกอยู่ในความเงียบ เธอก็ช่วยชิเล่ยด้วยความเต็มใจ

 

"เอาล่ะพิสดารหิน ฉันเชื่อนาย!"

 

"มองดูนายแล้วไม่ใช่คนสำคัญอะร ก็ดูเหมือนว่านายคงไม่ได้มีความสัมพันธ์กับอาจารย์หลี่!"

 

ชิเล่ยเปิดปากแต่ในที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา

 

ในชีวิตระหว่างเขาและหลี่เซี่ยหยูไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาจริงๆ!

 

แม้ว่าพวกเขาจะชอบกันและกันในชีวิตที่ผ่านมาและกลายเป็นความสบายใจทางจิตวิญญาณของกันและกัน แต่ก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับในชีวิตนี้!

 

หลี่เซี่ยหยู ที่ยืนอยู่บนโพเดียมบางครั้งดวงตาของเธอก็กวาดมองผ่านไปที่นั่งของชิเล่ย เมื่อเธอสังเกตเห็นหลิงยูโม่ที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆชิเล่ย เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองแต่ในใจเธอรู้สึกอึดอัดไม่อาจอธิบายออกมาได้

 

หลังจากยิ้มถายในใจเธอก็หัวเราะออกมา หลี่เซี่ยหยูได้เปิดปากของเธอว่า "เอาละ พรุ่งนี้การฝึกทหารจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ!"

 

"เราจะเลือกตัวแทนชั้นเรียน จากนั้นก็จะนำเด็กผู้ชายทั้งหมดไปรับอุปกรณ์การฝึกทหาร!"

 

"ตอนนี้ จากแถวแรกด้านซ้ายแรกแนะนำตัวเอง!"

 

"ถ้าคุณต้องการที่จะเป็นตัวแทนชั้นเรียนแล้วลก็จงตั้งใจทำงานได้ดี!"

 

นักเรียนคนแรกที่แนะนำคือหญิงสาว หน้าตาของเธอดูธรรมดา ขณะที่เสียงของเธออ่อนนุ่ม เธอดูเหมือนจะขี้อาย

 

ชิเล่ยได้ยินเพียงว่าเธอเรียกตัวเอง หวางหยู

 

หลังจากนั้นไม่นาน ผู้ชายที่มีรูปร่างสูงใหญ่ ซึ่งมาจากตะวันออกเฉียงเหนือเริ่มแนะนำตัวเองว่า "เพื่อนร่วมชั้นทุกคนของฉัน ยินดีที่รู้จักทุกคน ฉันชื่อ ลินฮ่าว มาจากเมืองเฮจาง พร้อมที่จะรับหน้าที่ของคณะกรรมการกีฬา! "

 

"ฉันหวังว่าทุกคนจะสนับสนุนฉัน!"

 

หลังจากที่ลินฮ่าว ผู้ชายที่หล่อเหลาหนึ่งแต่งตัวดีๆก็ลุกขึ้นยืนด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจ

 

"สวัสดีอาจารย์หลี่และเพื่อนร่วมห้อง ฉันชื่อเฉินหมิง!"

 

"จากเมืองชวนกิ่ง!"

 

"เล็งไปที่ตำแหน่งคนคุมมอนิเตอร์!"

 

"ในระหว่างช่วงปิดเทอมฤดูร้อน ฉันทำงานในธุรกิจครอบครัวของฉันในฐานะหัวหน้าทีมเทคนิค เนื่องจากฉันมีประสบการณ์ในการจัดระเบียบงาน หวังว่าทุกคนจะสนับสนุนฉัน!"

 

เฉินหมิงแกล้งทำตัวต่ำต้อยและโค้งคำนับเล็กน้อยก่อนที่เขาจะนั่งลง

 

การแนะนำของเขาตอนนี้เป็นข้อมูลที่สำคัญมากเพราะมันคือ ธุรกิจครอบครัว!

 

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาเป็นเด็กหนุ่มที่ร่ำรวย

 

ในทางกลับกันสำหรับชิเล่ยที่แนะนำตัวเอง ชิเล่ยหัวเราะและพูดต่อ "ฉันชื่อชิเล่ย ชิหมายถึงหิน เล่ยก็มาจากคำว่าหิน"

 

"อะ เธอคนนี้ชื่อหลิงยูโม่!"

 

"เธอกับพี่หินคนนี้เป็น ... "

 

หลิงยูโม่ดึงแขนเสื้อชิเล่ยเป็นสัญญาณให้เขานั่งลง

 

ใบหน้าของชิเล่ยยังคงมีรอยยิ้มกว้าง ไม่มีร่องรอยของความอับอายอยู่บนหน้า

 

ด้วยใบหน้าที่แดงเป็นสีดอกกุหลาบของหลิงยูโม่ ลุกขึ้นยืนและแนะนำตัวเองว่า "ฉันชื่อ หลิงยูโม่!"

 

หลังจากจบประโยคนั้นเธอก็นั่งลงเงียบๆ

 

ช่วงเวลาหนึ่งในห้องเรียน สายตาพวกเขามองไปที่ชิเล่ยและหลิงยูโม่ การซุบซิบนินทาเริ่มแพร่กระจายออกไปได้

 

เฉพาะในดวงตาของเฉินหมิง ก็มีร่องรอยความไม่พอใจเผยออกมา!