ตอนที่ 6 : ลิไค? เดาน้องสาวแกสิ!

ในตอนเย็น ชิเล่ยนำจดหมายยกเว้นการเข้าฝึกทหารมาและหลบเข้าไปในหอพักปริญญาเอก

 

ห้อง 501 ชายหนุ่มที่ร่าเริงสดใสและมีผิวอ่อนโยนกำลังใช้ความพยายามในการถูพื้น

 

เขาลากผ้าถูพื้นในขณะที่ขยับปากร้องเพลง

 

"วันนี้ฉันภูมิใจ วันนี้ฉันภูมิใจ!"

 

ด้วยระดับการขยับปากของเขาก็ไม่ยากที่จะคาดเดาว่าตอนนี้เขาอารมณ์ดีมาก!

 

ประตูห้อง 501 ไม่ได้ปิด บางทีอาจเป็นเพราะห้อง 502 ฝั่งตรงข้าม

 

ชิเล่ยเดินเข้ามาและเห็นชายคนหนึ่งกำลังถูพื้น บนหน้าของเขาแขวนไว้ด้วยรอยยิ้มโดยอัตโนมัติ

 

"ลิไคหน๋อลิไค เด็กคนนี้ชั่งขยันซะจริงๆ!"

 

"สวัสดี!"

 

เมื่อมองไปที่ชิเล่ย ลิไคเผยรอยยิ้มที่สดใสออกมา หน้าอ้วนๆของเขา ยิ่งดูมากเท่าไหร่คุณจะยิ่งรู้สึกว่าเขาเป็นเหมือนกับเด็กน้อยที่น่ารักมาก!

 

"สวัสดี นายเป็นเพื่อนร่วมห้องของฉัน?"

 

ชิเล่ยพยักหน้า

 

ลิไค หัวเราะอย่างมีความสุขพร้อมกล่าวแนะนำตัวเอง "ฉันชื่อลิไค สี่ปีในมหาวิทยาลัยนี้ เราจะเป็นเพื่อนร่วมห้องกัน!"

 

ชิเล่ยแกล้งทำเป็นงงใบหน้าของเขาแสดงสับสนออกมา "ให้ฉันเดา?"

 

(TL = ชื่อเด็กอ้วนคือ Li Cai ซึ่ง cai หมายถึงเดา แล้ว guess ก็หมายถึงเดา ทายเช่นกัน)

 

"อ่า ~" ลิไครู้สึกอายมากๆ : "ชื่อของฉันคือลิไค!"

 

ชิเล่ยยังคงแกล้งต่อไป "นายขอให้ฉันเดา?"

 

"เป็นสิ่งที่ดีเกี่ยวกับการคาดเดาชื่ออืม?"

 

"เดาน้องสาวแกสิ!"

 

ใบหน้าของลิไคที่เหมือนเด็กอ้วนน่ารักเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง เขารีบอธิบายอย่างรวดเร็วว่า "ครอบครัวของฉันชื่อ ลิ นามสกุล ไคที่เหมือนกับเดา"

 

ชิเล่ยก็แสดงให้เห็นว่าเขาเข้าใจแล้ว

 

"โอ้ งั้นนายก็ชื่อชื่อลิไคจริงๆ!"

 

"ฉันชื่อชิเล่ย คำว่าชิหมายถึงหิน เล่ยก็มาจากคำว่าหิน นายสามารถเรียกฉันพี่หินได้!"

 

ลิไคประท้วงด้วยเสียงอ่อนๆของเขา "ทำไม?"

 

"บางทีฉันอาจจะแก่กว่านาย!"

 

"ฉันควรจะเป็นพี่ใหญ่แทน!"

 

ชิเล่ยแสดงท่าทางดูถูก "จากการสังเกตอย่างผู้เชี่ยวชาญของฉัน เด็กน้อย นายมีเล็กกว่าฉันแน่นอน!"

 

หลังจากที่จบประโยคแล้วชิเล่ยจงใจพูดกับตัวเองด้วยเสียงที่ลิไคได้ยินชัดเจน

 

"เจ้าเด็กลิไคคนนี้ ด้วยรูปลักษณ์แบบนี้บางทีเขาอาจจะยังไม่ได้เข้าสู่วัยผู้ใหญ่!"

 

ลิไคกรอกตาของเขาว่า "เฮ้ ฉันจะบอกนายให้ว่าฉันเป็นผู้ใหญ่แล้ว โอเค๊!"

 

"สองเดือนก่อน ฉันเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวอย่างเป็นทางการแล้ว!"

 

ชิเล่ยหัวเราะออกมาเสียงดัง

 

"แน่นอนเห็นได้ชัดว่าตอนนี้นายเป็นผู้ใหญ่แล้ว!"

 

"แต่ พี่ชายคนนี้ถึงสิบเก้าแล้ว!"

 

"เสี่ยวไค ต่อจากนี้นายต้องเรียกฉันว่าพี่หิน!"

 

"ภายในมหาวิทยาลัยชวนกิ่งนี้ พี่หินคนนี้จะปกป้องนายเอง!"

 

ลิไคกรอกตาของเขาอีกครั้งและวินาทีต่อมา เขาเปลี่ยนท่าทีที่แสดงออก "ชิเล่ย ฉันมีข่าวดีจะบอกกับนาย!"

 

ชิเล่ยไม่ได้ให้ความสนใจมากเท่าไหร่ "ข่าวดีอะไร?"

 

ลิไคชี้ไปที่ห้อง 502 ฝั่งตรงข้าม ตอนนี้ดวงตาทั้งสองข้างของเขากำลังส่องประกาย "ชิเล่ย นายรู้หรือเปล่าว่ามีสวยสวยสองคนพักอยู่ตรงข้ามกับเรา!"

 

"จากมุมมองของผู้เชี่ยวชาญแบบฉันแล้ว ความงามพวกเธอจัดอยู่ในระดับมหาวิทลัยของเรา!"

 

"ชิเล่ย ถ้านายไปเคาะประตูตอนของพวกเธอตอนนี้และจัดการที่จะตีสนิทได้ละก็ ต่อจากนี้ไปฉันจะเรียกนายว่าพี่ชาย!"

 

ชิเล่ยเปิดเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขาออกมา "จริงเหรอ?"

 

ลิไคยกศีรษะขึ้นมา แสดงท่าทางของชายคนหนึ่งที่จะรักษาสัญญาของเขา

 

"แน่นอนมันเป็นความจริง!"

 

"ไปเลยสิ!"

 

"ฉันขอให้นายโชคดี!"

 

ชิเล่ยยกนิ้วขึ้นและดันแว่นตาขึ้นไปบนจมูกของเขา จากนั้นเขาก็ตรงไปที่ห้อง 502

 

ลิไคผู้อยู่เบื้องหลังชิเล่ยไขว้หัวแม่มือของเขาและพูดกระซิบเบาๆ กับตัวเอง "เพียงแค่รอให้นายโดนด่ากลับมาเท่านั้น!"

 

"กอก กอก กอก!"

 

ชิเล่ยยืนอยู่หน้าประตูห้อง 502 แล้วเคาะ

 

จากในห้องก็มีเสียงที่เย็นชาลอดออก

 

"ฉันขอเตือนคุณว่าถ้าคุณรบกวนเราอีกครั้งเราจะเรียกโทรตำรวจ!"

 

ชิเล่ยตกใจแปปนึง!

 

สถานการณ์ที่เขากำลังเจออยู่ตอนนี้นี่มันอะไร?

 

ชิเล่ยหันกลับไปเห็นลิไคกำลังยิ้มอย่างชั่วร้าย ชิเล่ยรู้ได้ทันทีว่าเขาถูกหลอก!

 

เห็นสาวสวยพักอยู่ที่ห้องตรงข้าม เขาคาดเดาได้ว่าเจ้าเด็กลิไคนี่ไปล่วงเกินพวกเธอก่อนหน้านี้

 

ชิเล่ยเคาะประตูอีกครั้ง หลังจากที่จ้องลิไค

 

"กอก กอก กอก!"

 

เสียงเย็นชาดียวกันนั้นลอดซ้ำออกมาอีกครั้ง

 

"คุณเลิกยุ่งกับเราได้ไหม?"

 

"อย่าคิดว่าฉันไม่กล้าเรียกตำรวจ!"

 

"ฮืม!"

 

"คิดให้รอบคอบเกี่ยวกับผลที่ตามมาจากการโทรเรียกตำรวจ ระวังละเธอจะถูกดรอปโดยมหาวิทยาลัย!"

 

ด้วยท่าทางที่ไม่แยแสของเขา ชิเล่ยยังคงเคาะประตูต่อไป

 

ราวกับกำลังมองฮีโร่ตัวจริง ปากของลิไคพึมพำว่า "นี่เป็นพรสวรรค์! นี่คือความกล้าหาญ! แบบอย่างของเรา!"

 

จู่ๆประตูห้อง 502 เปิดออก!

 

ผู้หญิงสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางเกงขายาวจ้องมองชิเล่ย ด้วยความโกรธ

 

แม้ในขณะที่ผู้หญิงคนนี้เต็มไปด้วยความโกรธ แต่เธอยังก็สวยเหมือนเดิม!

 

ความงามของเธอเสมือนดวงจันทร์ ดวงตาที่ลุกวาวของเธอก็เหมือนดวงดาวและใบหน้าของเธอเหมือนหยกสีชมพูที่คู่กับจมูกสูง จะสังเกตเห็นว่าริมฝีปากที่ชุ่มชื้นของเธอถูกยกขึ้น เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เธออารมณ์เสียมาก!

 

ผู้หญิงคนนี้ดูจากรูปร่างแล้วความสูงของเธอน่าจะประมาณ 1.7 เมตร การปรากฏตัวของเธอทำให้ชิเล่ยรู้สึกกดดัน

 

"หยุดรบกวน ... ฮือ?"

 

"คุณคือใคร?"

 

ตอนแรกผู้หญิงคิดว่าเป็นลิไค มันแย่มากตอนที่เธอเปิดประตูออกมากลับเป็นชิเล่ยแทน สถานการณ์นี้ทำให้เธอรู้สึกอายและอึดอัด

 

แต่เธอก็ยังไม่แสดงอาการผ่อนคลาย

 

ด้านหลังแว่นตาที่ซ่อนดวงตาของเขา ชิเล่ยกำลังสังเกตขาที่เรียวยาวของผู้หญิงคนนี้ ถ้าเขาทำให้การเคลื่อนไหวแปลกๆ อาจจะนำบางสิ่งบางอย่างที่ทักทายเขาจะเป็นขายาวของเธอโดยไม่ต้องสงสัย !

 

ชิเล่ยเกาศีรษะด้วยมือขวาของเขาแล้วแสดงสีหน้าโง่ๆออกมา

 

"นี่... . ฉันกำลังมองหา ... .. โอ้ใช่ เธอเป็นใคร?"

 

แม้ว่าชิเล่ยจะรู้ว่าผู้หญิงที่อยู่ด้านหน้าเขาเป็นดอกไม้ของคณะบริหารธุรกิจและความงามของมหายลัยเป็นที่รู้จักกันในนามของมู่ชวงบัวหิมะ นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาพูดกันใช่มั้ย?

 

มูชวงขมวดคิ้วเล็กน้อยและกระเดาะของเธอ

 

"คุณเป็นเพื่อนร่วมห้องของผู้ชายคนนั้นใช่มั้ย?"

 

มู่ชวงชี้ไปที่ลิไคและพูดต่อว่า "ดูจากหน้าตาของเขาแล้วอย่างกับหนูกวาง แน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องดีเลยทีเดียว"

[ลองเสิร์ชคำว่า Deer mice นี่แหละคือหนูกวาง]

 

"ฉันเกรงว่าคุณก็คงไม่ใช่คนดีด้วยเช่นกัน!"

 

ลิไคแทบอยากจะร้องไห้เธอหมายถึงอะไร ฉันดูเหมือนหนูกวาง?

 

เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนอ้วนอบอุ่นใจดี!

 

วิสัยทัศน์นี่มันอะไร!

 

ชิเล่นพูดออกมาว่า "ยินดีที่ได้รู้จัก ฉันชิเล่ยข คำว่าชิหมายถึงหินและเล่ยก็มาจากคำว่าหิน เธอสามารถเรียกฉันว่าพี่หินได้!"

 

มู่ชวงมึนงงอยู่ครู่หนึ่ง

 

"ใครอยากจะเรียกคุณว่าพี่ชายหินกัน?"

 

ชิเล่ยยิ้มและตอบว่า "เธอกำลังเรียกฉัน?"

 

มู่ชวงโอดครวญและหันหลังกลับ เธอพร้อมที่จะปิดประตู

 

ชิเล่ยรีบขวางไว้ "เดี๋ยว!"

 

"คุณต้องการอะไรอีก?" การแสดงออกทางสีหน้าของมู่ชวงกลายเป็นเย็นชาและมีน้ำแข็งปกคลุม

 

"ฉันกำลังหาเสี่ยวโม่เพื่อเอาของ ช่วยเรียกเธอออกมาหาฉันที!"

 

"เสี่ยวโม่?"

 

มู่ชวงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจู่ๆ ก็เข้าใจบางอย่าง

 

"ยูโม่ ใช่มั้ย?"

 

ในเวลานั้นหลิงยูโม่บังเอิญเดินผ่านประตูแล้วสังเกตเห็นชิเล่ย เธอฉีกยิ้มกว้างบนหน้าของเธอออกมา

 

"รุ่นพี่ คุณมาแล้ว!"

 

ชิเล่ย พูดอย่างตรงไปตรงมา "เสี่ยวโม่ ที่จริงแล้วฉันไม่ใช่รุ่นพี่!"

 

ชิเล่ยแสดงท่าทางน่ารักแล้วอธิบายทุกอย่างตั้งแต่เริ่มต้นยกเว้นรายละเอียดที่เขาแฮ็คเซิร์ฟเวอร์ของมหาลัย

 

"อย่างไรก็ตามฉันยังอายุมากกว่าเธอ เธอสามารถเรียกฉันว่าพี่หิน! "ชิเล่ยพูดอย่างเคร่งขรึม

 

หลิง ยูโม่ กลอกตาและหัวเราะออกมาดัง ๆ

 

"ดี นายโกหกฉัน!"

 

"พิสดารหิน!"

 

"งั้น นายเป็นพิสดารหิน!"

 

"จากนี้ไปฉันจะเรียกนายว่าพิสดารหิน!"

 

ชิเล่ยพูดอย่างหมดหนทาง "ก็ได้ ก็ได้ เธอเรียกฉันอะไรก็ได้ตามที่เธอต้องการ! "

 

"เสี่ยวโม่ กระเป๋าของฉันยังอยู่ในห้องของเธอใช่ไหม?"

 

หลิงยูโม่พยักหน้า "อือ มันอยู่ในห้องของฉัน!"

 

ชิเล่ยไม่สงวนท่าทีใดๆ เริ่มที่จะก้าวเข้าไปในห้อง

 

มู่ชวงบังทางของเขาทันที

 

"คุณพยายามจะทำอะไร?"

 

ชิเล่ย ตอบเสียงดังว่า "แน่นอนว่าจะเอากระเป๋าของฉัน!"

 

มู่ชวงหันกลับมามองหลิงยูโม่ว่า "ยูโม่ นี่เป็นห้องของผู้หญิง เธอจะปล่อยให้ผู้ชายคนหนึ่งเข้ามาได้อย่างไร?"

 

หลิงยูโม่ แลบลิ้นของเธอแล้วพูดว่า "ฉันขอโทษพี่มู่ชวง!"

 

"พิสดารหิน ฉันโทษนาย!"

 

หลิงยูโม่จ้องที่ชิเล่ยแปปนึงแล้วรีบวิ่งเข้าไปในห้องของเธอเพื่อเอากระเป๋าออกมา

 

"อะนี่พิสดารหิน นี่กระเป๋าของนาย!"

 

หัวใจของเขารู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถใช้โอกาสนี้ในการเข้าไปในบ้านของสาวสวยได้ แต่ชิเล่ยก็ไม่ยืนกรานที่จะเข้าไป

 

การที่รีบร้อนเกินไปจะทำให้คุณเจอหายนะ!

 

ด้วยเหตุผลดังกล่าว เขาเป็นคนที่ชัดเจนมากเกี่ยวกับเรื่องนี้!

 

"ขอบใจ เสี่ยวโม่!"

 

หลิงยูโม่ เชิดคางเล็กๆ ของเธอ "ยังดีที่คุณยังรู้วิธีที่จะขอบคุณฉัน!"

 

ชิเล่ยถามอย่างหน้าไม่อายว่า "เสี่ยวโม ทำไมไม่ให้ฉันเลี้ยงอาหารค่ำเธอคืนนี้ล่ะ?"

 

"เรื่องนี้ ... " แม้ว่าหลิงยูโม่ค่อนข้างประทับใจกับชิเล่ยแต่การกินข้าวด้วยกันสองต่อสองกลัวทำตัวเองขายหน้าแล้วก็ยังกังวลในเวลาเดียวกัน

 

หลิงยูโม่หันกลับไปและมองไปที่มู่ชวง "พี่สาวมู่ชวง ทำไมคุณไม่มากับฉันด้วยละ?"

 

มู่ชวงตรวจสอบชิเล่ยโดยการสแกนเขาขึ้นและลงก่อนที่จะมองไปที่เขาด้วยสายตาแปลกๆ

 

"นาย ฉันไม่คิดเลยว่าเด็กอย่างนายจะคิดเรื่องอย่างว่าเร็วขนาดนี้!"

 

ชิเล่ยทำท่าไร้เดียงสาอีกครั้ง แล้วเกาด้านหลังศีรษะของเขา "อะไรหรอ!"

 

การแสดงออกที่เย็นชาของมู่ชวงทำให้ชิเล่ยไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้

 

"เพื่อที่จะป้องกันไม่ให้นายคมเหงรักแกน้องสาวยูโม่ ฉันจะต้องเสียสละตัวเองและไปทานอาหารกับคุณทั้งสองคนด้วย!"

 

ตาทั้งสองข้างของลิไคจ้องมองอย่างไม่พอใจ

 

ปากของเขาพึมพำออกมาเงียบ ๆ "f*ck! ฉันสามารถทำอย่างนั้นบ้างได้ไหม"

 

"เฮ้พี่หิน พาฉันไปกับทานอาหารกับคุณด้วยสิ!"

 

ด้วยการแสดงออกอย่างร่าเริงแบบเด็กอ้วนของลิไค เขาพยายามชักจูงชิเล่ย ด้วยอาวุธนี้

 

ชิเล่ยยิ้มและให้สัญญา

 

"ฉันจะรวมนายเข้าไปด้วย ฉันจะอนุโลมให้เพราะนายเป็นเพื่อนร่วมห้องของฉัน!"

 

ลิไคเริ่มประจบชิเล่ย "พี่หินน่านับถือมาก!"

 

ชิเล่ยมองขึ้นไปด้านบนท้องฟ้าข้างนอกที่ห่างไกลออกไปก่อนที่จะพูดออกมาว่า "ฉันรู้จักร้านหม้อไฟที่นึงนอกมหาวิทยาลัยของเรา มันเป็นหม้อไฟต้นตำหรับของแท้แน่นอน!"

 

"ทำไมไม่ไปที่นั่นคืนนี้กันเลยละ?"

 

หลิงยูโม่มาจากเมืองชวนกิ่ง เป็นธรรมดาที่เธอจะไม่กลัวหม้อไฟรสเผ็ด

 

สำหรับมู่ชวงเธอมาจากเมืองเชินจิง ชิเล่ยไม่แน่ใจว่าเธอสามารถทานอาหารรสเผ็ดได้หรือไม่ ดังนั้นเขาจึงต้องถามล่วงหน้าก่อน

 

สำหรับลิไค มนุษย์ช้างคนนี้ เขาถูกชิเล่ยละเลยไปแล้ว

 

"มู่ชวงเธอกินอาหารรสเผ็ดได้ไหม?" ชิเล่ยถาม

 

การแสดงออกที่เต็มไปด้วยความกระตือรือร้นปรากฏตัวขึ้นบนหน้ามู่ชวง "หม้อไฟ? เป็นที่นิยมมากที่สุดของเมืองชวนกิ่ง!"

 

"ฉันได้ยินชื่อเสียงของหม้อไฟที่นี่มาตั้งนานแล้ว แต่หม้อไฟที่เชินจิงมันไม่เผ็ดเลย! "

 

ชิเล่ยหัวเราะและพูดต่อว่า "หม้อไฟที่เชินของเธอเพื่อตอบสนองรสนิยมของคนที่นั่น พวกเขาได้ปรับเปลี่ยนสูตรบางอย่าง!"

 

"ไปกันเถอะ พี่ชายหินคนนี้จะพาทุกคนไปเพลิดเพลินกับหม้อไฟต้นตำหรับของเมืองชวนกิ่ง!"

 

อำเภอชวงฮูมีมหาวิทยาลัยจำนวนมากและที่นี่มีนักศึกษามากกว่า 500,000 คน!

 

เช่นจำนวนของผู้บริโภคที่มากมายเป็นธรรมดาที่จะมีร้านอาหาร ที่พักและสถานบันเทิงจำนวนมาก

 

เมื่อคุณก้าวออกจากประตูด้านหลังของมหาวิทยาลัยชวนกิ่ง จะมีร้านอาหารข้างทางเต็มไปหมด

 

ในชีวิตที่ผ่านมา ชิเล่ยคุ้นเคยกับร้านอาหารข้างทางแห่งนี้เป็นอย่างมาก

 

ที่หนึ่งมีอาหารที่ดี ที่หนึ่งมีสิ่งที่พิเศษ ชิเล่ยแจ่มแจ้งมากกว่าพวกเขา

 

ออกมาจากหอพักปริญญาเอก ชิเล่ยกำลังเดินอยู่ทางด้านขวาเป็นหลิงยูโม ด้านซ้ายของหลิงยูโม่ ไม่ใช่ใครนอกจากมู่ชวง

 

ลิไคที่น่ารักและเด็กน่ากลัวได้ถูกลืมไปแล้วในขณะที่กำลังเดินตามหลังพวกเขา

 

ชิเล่ยขณะเดินปากของเขายังคงโอ้อวดเกี่ยวกับตัวเองว่า "ทำตามพี่หินคนนี้และคุณจะได้รับการกินและดื่ม ... "