อัจฉริยะข้ามยุทธภพออนไลน์ ตอนที่ 40 ดูถูก [อ่านฟรี]

ในตอนเช้าก่อนที่ดวงอาทิตย์จะตกเสียงนาฬิกาปลุกข้างๆหยูรู่ก็ดังขึ้นปลุกเธอขึ้นจากการหลับใหล

หลังจากตื่นนอนและจัดเตียงของเธอแล้วหยูรู่ก็เข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำอย่างรวดเร็วและล้างหน้าแปรงฟันก่อนที่จะไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารเช้า

เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว หยูรู่ก็ถือชามซุปที่เธอเพิ่งปรุงและใส่ของอื่นๆลงไป เดินไปที่ห้องขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยวที่ปลายสุดของห้องโถง

"พี่ตื่นแล้วหรอ"

หยูรู่เคาะประตูห้องก่อนจะเข้าไปในห้อง

"พี่ตื่นแล้ว"

หยวนพูด้วยเสียบแหบๆ

"ให้หนูแปรงฟันให้นะ"

หยูรู่ยกหยวนขึ้นสู่ท่านั่งก่อนที่จะแปรงฟันและเช็ดหน้าด้วยผ้าขนหนูอุ่นๆ

ไม่กี่นาทีต่อมาเธอก็เริ่มป้อนซุปที่เธอปรุงเองให้กับเขา

"อุณหภูมิเป็นยังไงบ้าง ร้อนไปไหมคะ?"

"สมบูรณ์แบบเลย"

หยูรู่สวมรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอขณะที่ป้อนอาหารให้เขาทีละช้อนต่อไป

"พี่ชายจะมีวันหยุดสี่วันจากโรงเรียนของหนู และจะหยุดในอีกสามวันข้างหน้า ดังนั้นในที่สุดหนูก็จะได้เล่นเกมกับพี่แล้ว"

หยูรู่พูดกับเขา

"เยี่ยมมาก...พี่อยากให้เธอเจอเพื่อนของพี่ในเกม เด็กคนนั้นทำให้พี่นึกถึงเธอมาก..."

หยวนพูดพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

"เธอ...?"

ใบหน้าของหยูรู่ขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเธอรู้ว่า หยวนมีเพื่อนผู้หญิงในเกมคนหนึ่ง

"เธอสวยไหม"

หยูรู่ตัดสินใจถามหยวน

"ใช่เธอน่ารักมาก พี่มั่นใจว่าพวกเธอทั้งสองคนจะเข้ากันได้ดี"

หยวนกล่าวโดยไม่ลังเล

คิ้วของหยูรู่สั่นระริกกับคำพูดของเขา

"เธอเป็นเหมือนน้องสาวคนที่สองของพี่อยู่แล้ว"

"น้องสาวคนที่สอง?!"

หยูรู่อุทานด้วยน้ำเสียงประหลาดใจและเธอก็รีบพูดว่า

"หนูหวังว่าพี่จะไม่โดนเธอหลอก พี่ชายไม่ค่อยมีประสบการณ์กับเรื่องแบบนี้มากนัก หนูกลัวว่าพี่จะโดนเธอหลอก"

หยูรู่กังวลว่าหยวนอาจจะถูกสุนัขจิ้กจองเจ้าเล่ห์หลอกล่อด้วยเจตนาที่ไม่ดี

"ฟังหนูนะพี่ชาย พี่อาจจะไม่รู้เรื่องนี้ แต่มีหลายคนที่เต็มใจแกล้งเป็นเพื่อนของพี่ เพื่อผลประโยชน์ส่วนตัว และเมื่อพวกเขาได้สิ่งที่ต้องการจากพี่แล้ว พวกเขาก็จะทิ้งพี่ไปเหมือนขยะ! แม้ว่ามันจะเป็นแค่เกม แต่พี่ก็ต้องระวังตัวให้มาก โดยเฉพาะกับผู้หญิง! พวกเธอเป็นคนที่เก่งที่สุดในเรื่องหลอกคน ใครจะไปรู้ว่า พี่จะเจอคนที่มีปัญหาแบบไหน..."

หยูรู่เตือนหยวนด้วยท่าทางที่เข้มงวด

"ฮ่าๆ...เธอพูดเกินจริงไปแล้ว..."

หยวนหัวเราะเบาๆกับคำพูดของเธอและพูดว่า

"เสี่ยวฮัวไม่ใช่คนแบบนั้น เธอจะเข้าใจเมื่อเธอได้เจอกับเธอ"

"ไม่ต้องห่วงพี่ชาย เรื่องนั้นจะเป็นเรื่องแรกที่หนูจะทำทันทีหลังจากที่ได้เข้าไปในเกม!"

หลังจากคุยกันต่อไปอีกสองสามนาที หยูรู่ ก็พูดว่า

"พี่ชายถึงเวลาที่หนูต้องไปแล้ว หนูจะกลับมาหาพี่อีกทีในคืนนี้"

"ขอให้เป็นวันที่ดีนะหยูรู่"

หยวนพูดกับเธอก่อนที่จะเข้าเกม

เมื่อหยูรู่เดินออกมาจากห้องของหยวน เธอก็ไปทานอาหารเช้าที่คนอื่นเตรียมไว้ให้

"คุณหนู สำหรับอาหารเช้าเรามี..."

หญิงวัยกลางคนสวมชุดแม่บ้านเริ่มอธิบายอาหารบนโต๊ะของหยูรู่

หลังจากหยูรู่ทานอาหารเช้าเสร็จแล้วสาวใช้ก็พูดกับเธอว่า

"รถพร้อมแล้วค่ะคุณหนู"

หยูรู่เช็ดริมฝีปากด้วยผ้าเช็ดปากอย่างสง่างามก่อนจะพยักหน้า

ในเวลาต่อมาหยูรู่ก็ถูกแม่บ้านอีกคนพาไปข้างนอก

"เห้อะ...ทำไมคุณหนูต้องเสียเวลาอันมีค่าของเธอไปกับคนพิการคนนั้นด้วย ฉันได้ยินมาว่าการแสดงของเธอในโรงเรียนตกต่ำลง เพราะเธอนอนไม่พอ เนื่องจากต้องไปดูแลคนพิการนั่น"

สาวใช้คนหนึ่งถอนหายใจด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดหลังจากที่หยูรู่เดินจากไป

"ไม่มีอะไรที่พวกเราสามารถทำได้คุณหนูยืนยันที่จะดูแลเขาด้วยตัวเอง เธอสั่งแม้กระทั่งห้ามไม่ให้เราเข้าไปในห้องของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาติ"

สาวใช้อีกคนพูดออกมา

"ทำไมเธอต้องดูแลเขามากขนาดนี้ด้วย ฉันสงสัยว่าเขาจะทำอะไรให้เธอได้ ด้วยร่างกายที่ไร้ประโยชน์แบบนั้น"

"ฉันเคยได้ยินเรื่องนี้จากคนรับใช้ที่อายุมากกว่า แต่เห็นได้ชัดว่านายน้อยเคยมีร่างกายที่แข็งแรง"

"มันสำคัญกับสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีตหรอ ไม่ว่าจะยังไงความจริงตอนนี้เขาก็เป็นแค่คนพิการ ฉันไม่เข้าใจความคิดของคุณหนูเลย ในอนาคตคุณหนูสามารถเลือกผู้ชายมากมายนับไม่ถ้วนที่ต้องการเธอ ทั้งฐานะ หน้าตา ความงดงามของเธอ แต่เธอกลับอยากใช้เวลาอยู่กับคนพิการบนเตียงซึ่งอาจจะตายได้ทุกเมื่อคนนั้นเนี่ยนะ"

"เธอควรจะระวังปากของเธอนะ ถ้าคุณหนูได้ยินเข้าละก็ เธอได้ตกงานแน่ๆ"

ขณะที่สาวใช้ในบ้านกำลังคุยกันอยู่นั่น หยวนก็กำลังมีชีวิตที่สนุกสนานอย่างมาก เขากำลังทะยานขึ้นเหนือเมฆอยู่บนท้องฟ้าด้วยดาบที่บินได้

"วู้วววว!! นี่คือความรู้สึกที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมาเลย!!"

หยวนตะโกนด้วยความรู้สึกตื่นเต้นขณะที่เขาบินไปบนภูเขาและแม่น้ำ เขารู้สึกอิสระราวกับนก

"ระวังนะพี่หยวน พี่จะตกลงไป ถ้าพี่สูญเสียการควบคุมพลังงานจิตวิญญานของพี่นะ"

เสี่ยวฮัวเตือนเขาจากทางด้านหลัง เธอแตกต่างจากหยวนที่ต้องการความช่วยเหลือ เพราะเธอบินอยู่ในอากาศด้วยพลังวิญญานเพียงอย่างเดียวเท่านั้น

"พี่ไม่เข้าใจว่าทำไมใครๆถึงเดินกัน ในเมื่อถ้าพวกเขาสามารถขี่สิ่งเหล่านี้ได้ ถ้าเป็นพี่ พี่จะบินไปทุกที่ แม้แต่ตามท้องถนนก็ตาม!"

"การบินจะเหนื่อยมากหากพี่ทำมันนานเกินไป และมันก็ใช้พลังงานทางจิตวิญญานมากเกินไป คนส่วนใหญ่จะประหยัดพลังงานทางจิตวิญญานให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะเขาต้องเผื่อไว้ในกรณีที่จะเกิดปัญหา เนื่องจากมีคนไม่กี่คนที่ก้าวไปถึงระดับปรมาจารย์วิญญาณ ในสถานที่นี้พวกเราแทบจะไม่เจอผู้ฝึกพลังที่บินได้เลย"

เสี่ยวฮัวอธิบายให้หยวนฟัง

"พี่เข้าใจแล้ว...อีกนานแค่ไหนกว่าเราจะถึงจุดหมาย?"

"เราจะถึงที่นั่นในอีกไม่กี่ชั่วโมง แต่เราจะหยุดพักช่วงสั้นๆก่อน เพราะพี่หยวนไม่สามารถอยู่บนดาบได้นานมากนัก"

"ฟังดูเข้าท่าไปเลย"

หยวนพยักหน้าตอบรับ