อัจฉริยะข้ามยุทธภพออนไลน์ ตอนที่ 20 เมืองวิญญาน [อ่านฟรี]

หลังจากวิ่งไปได้ครึ่งชั่วโมงหยวนและเสี่ยวฮัวก็สามารถมองเห้นกำแพงเมืองได้แล้ว

<คุณได้ค้นพบเมืองวิญญาน>

“สถานที่แห่งนี้ดูเหมือนว่าจะชื่อเมืองวิญญานสินะ”

หยวนพูดออกมาหลังจากอ่านการแจ้งเตือนของระบบ

“เมืองวิญญาน เป็นหนึ่งในสี่เมืองใหญ่ในทวีปตะวันออกและเป็นอันดับสามในด้านอิทธิพลของทวีปนี้”

เสี่ยวฮัวรีบอธิบายให้กับหยวนฟัง

“แล้วพวกเราจะรออะไรกันละ รีบเข้าไปกันเถอะ!”

หยวนและเสี่ยวฮัวเดินเข้ามาที่ประตูเมือง

“พวกเขากำลังทำอะไรกันอยู่หรอ?”

ขณะที่หยวนและเสี่ยวฮัวเดินเข้าไปใกล้ๆ หยวนก็สังเกตเห็นลูกแก้วที่อยู่ในมือของทหารยามที่เฝ้าประตูอยู่คนหนึ่ง

“มันมีไว้เพื่อตรวจตราผู้ที่มาจากต่างแดน พี่หยวนไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้ เว้นแต่ว่าพี่หยวนจะเป็นอาชญากรที่เมืองวิญญานต้องการตัว”

หยวนพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่เสี่ยวฮัวอธิบาย

ไม่กี่นาทีต่อมาพวกเขาก็มาถึงทหารยามที่เฝ้าหน้าประตูอยู่

“ค่าเข้าคนละ 1 เหรียญเงิน”

ทหารยามที่เฝ้าหน้าประตูพูดกับหยวนและเสี่ยวฮัวที่เดินเข้ามาถึงแล้ว

“เอ่อ...เสี่ยวฮัวเธอมีเงินไหม?”

หยวนที่ไม่มีเงินเลยแม้แต่เหรียญเดียว มองไปที่เสี่ยวฮัวด้วยสีหน้าอึดอัดและรู้สึกลำบากใจเล็กน้อยที่เขาจะต้องมาขอเงินเด็กผู้หญิงคนนี้

แต่ก็เช่นเดียวกัน เสี่ยวฮัวก็ส่ายหัวเล็กน้อย เพราะเสี่ยวฮัวก็ไม่มีเงินเหมือนกัน

“พวกเจ้าเป็นบ้าอะไรกัน พวกเจ้าอยากเข้าไปในเมืองทั้งๆที่ไม่มีเงินเนี่ยนะ พวกเจ้าเป็นขอทานมาจากที่ไหนกันเนี่ย?”

ทหารยามเยาะเย้ยทันทีเมื่อรู้ว่าพวกเขากำลังคุยอยู่กับพวกขอทาน

“ถ้าพวกเจ้าไม่มีเงิน พวกข้าก็ไม่สามารถให้พวกเจ้าเข้าไปข้างในได้”

ผู้คุมอีกคนนึงพูดขึ้นมา

“ออกไปให้พ้น! คนข้างหลังกำลังรออยู่! เกะกะ!”

หยวนถอนหายใจและเตรียมตัวที่จะจากไป

แต่ก่อนที่หยวนกำลังจะก้าวออกไป คนที่อยู่ข้างหลังของหยวนก็พูดขึ้นมาว่า

“ถ้าเจ้าต้องการ ข้าสามารถจ่ายค่าเข้าให้กับเจ้าได้”

หยวนหันไปมองคนที่เพิ่งพูดกับเขา เธอเป็นหญิงสาวที่หน้าตาน่ารักและสวมเสื้อคลุมด้วยผ้าชั้นดี

“ถ้าท่านไม่รังเกียจ...”

หยวนพูดด้วยใบหน้าที่เขินอายเล็กน้อย

“ท่านหญิง ท่านไม่ควรเข้าไปยุ่งกับขอทานสองคนนี้...”

ชายชราที่ยืนอยู่ข้างๆหญิงสาวก็พึมพำใส่ในหูของเธอ โดยที่ชายชราไม่รู้ว่าหยวนก็ได้ยินคำพูดของเขาเหมือนกัน นั่นแสดงให้เห็นว่าหยวนมีประสาทสัมผัสที่ดีขึ้นกว่าเดิมจริงๆ

“….”

ยังไงก็ตามหยวนก็ตัดสินใจที่จะไม่สนใจคำพูดของชายชราคนนั้น

“ในฐานะหญิงสาวของตระกูลซวน ข้าจะเพิกเฉยต่อผู้ที่ต้องการความช่วยเหลือได้อย่างไร และนี่มันก็แค่เงินเพียงสองเหรียญเท่านั้น”

หญิงสาวส่ายหัวไปมาก และมองไปที่ชายชราที่อยู่ข้างๆด้วยความผิดหวัง

“ขอโทษที่ทำให้ท่านเสียเวลา นี่เป็นค่าเข้าของพวกเขาและของพวกข้าด้วย”

จากนั้นหญิงสาวก็ยื่นเหรียญเงินสี่เหรียญให้กับทหารยาม

หลังจากเหลือบมองเล็กน้อยทหารยามก็พยักหน้าและดึงลูกแก้วออกมา

“วางมือไว้บนนี้’

ยามเฝ้าประตูพูดออกมา

หยวนวางมือไว้บนลูกแก้ว

ไม่กี่วินาทีต่อมาลูกแก้วก็ส่องแสงสีเขียวออกมา

“พวกเจ้าผ่านไปได้”

ยามหันไปหาเสี่ยวฮัวที่เดินผ่านมาพร้อมกับแสงสีเขียว

ไม่กี่อึดใจต่อมาเมื่อพวกเขาผ่านการตรวจสอบและเข้ามาในเมืองได้แล้ว หยวนก็โค้งคำนับให้กับหญิงสาวที่น่ารักคนนั้น

“ขอบคุณแม่นางมาก แม้ว่ามันจะไม่มากนัก แต่โปรดรับสิ่งนี้ไว้เป็นคำขอบคุณจากข้า”

หยวนดึงแกนมอนเตอร์ออกมาและยื่นมันไปให้กับหญิงสาว

หญิงสาวเอามือปิดปากของเธอทันทีพร้อมกับความตกตะลึงในท่าทางของเธอ

“แกนของมอนเตอร์ลิงโลหิต นี่มันมากเกินไปสำหรับเงิน 2 เหรียญแล้ว! ข้ารับมันไม่ได้หรอก!”

หญิงสาวรีบปฏิเสธหยวนทันที

ลิงโลหิตส่วนใหญ่จะมีพลังเทียบเท่ากับผู้ฝึกวิญญานระดับแปด และโดยปกติแล้วแกนมอนเตอร์ของพวกมันจะสามารถเอาไปขายได้ถึง 100 เหรียญทองในตลาด! ถ้าเธอยอมรับแกนมอนเตอร์ตัวนี้ไป มันจะทำให้เธอรู้สึกผิดที่เธอเอาเปรียบหยวน

“ไม่ต้องกังวล ข้าไม่ได้ใช้แกนมอนเตอร์นี้อีกแล้ว และนี่ก็เป็นเพียงสิ่งที่ข้าเก็บมาระหว่างทางที่มาที่นี่เท่านั้น”

หยวนเข้าใจเหตุผลที่หญิงสาวเกิดความลังเล แต่ก็ยังบอกให้เธอรับมันไปอยู่ดี

หญิงสาวที่น่ารักคนนี้มองไปที่ใบหน้าที่ซื่อสัตย์ของหยวนและแกนมอนเตอร์มันวาวที่อยู่ในมือของเขา

เธอกลืนน้ำลายลงไปอึกใหญ่

“เนื่องจากเจ้ายืนยันที่จะให้ข้า ถ้าอย่างงั้น...”

หญิงสาวยอมรับแกนมอนเตอร์ของลิงโลหิตด้วยมือที่สั่นเทา

เมื่อแกนมอนเตอร์หลุดออกจากมือของหยวน เขาก็พูดกับเสี่ยวฮัวว่า

“ไปกันเถอะ”

“ดะ...เดี่ยวก่อน! เจ้าชื่ออะไร ข้าชื่อซวนหวู่ฮั่น!”

“เรียกข้าว่าหยวนก็ได้”

หยวนตอบคำถามของหญิงสาวคนนั้น

“ขอบคุณมากหยวน หากเจ้าต้องการความช่วยเหลืออะไรละก็ เจ้าสามารถมาหาครอบครัวซวนของข้าได้ที่เมืองบ่อน้ำพุนะ”

จากนั้นซวนหวู่ฮั่นก็มอบเหรียญที่ทำจากโลหะให้กับหยวนและประทับตาคำว่า ‘ซวน’ ลงไป

หยวนยอมรับเหรียญที่ซวนหวู่ฮั่นให้กับเขาง่ายๆเพราะเขาไม่อยากคิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้

<‘ซวนหวู่ฮั่น’ ถูกเพิ่มเข้าไปในความสัมพันธ์ของคุณแล้ว>

<ระดับพันธมิตรของซวนหวู่ฮั่นเพิ่มขึ้นเป็นคนรู้จัก>

“ถ้าอย่างนั้นหวังว่าจะได้พบกับอีก”

หยวนพูดก่อนที่จะเดินจากไปพร้อมกับเสี่ยวฮัว

หลังจากที่หยวนเดินจากไป ชายชราข้างๆซวนหวู่ฮั่นก็พูดขึ้น

“ท่านหญิง ทำไมท่านถึงได้ให้เหรียญประจำตระกูลกับเขาเช่นนั้น สิ่งนั้นไม่ใช่สิ่งที่คนแปลกหน้าควรได้รับไป”

“ชายหนุ่มคนนั้น...แม้จะอายุยังน้อย แต่ก็มีออร่าที่น่ากลัวอยู่รอบๆตัวของเขา เขาน่าจะเป็นผู้ฝึกพลังอัจฉริยะจากตระกูลใหญ่ๆ ถ้าข้าสามารถเป็นเพื่อนเขาได้ มันจะเป็นประโยชน์ต่อตระกูลซวนของเรา ไม่ต้องพูดถึงนิสัยซื่อสัตย์ของเขาเลย ข้าชอบคนแบบเขา”

“ท่านแน่ใจเกี่ยวกับภูมิหลังของเขางั้นหรือ ถ้าเขาเป็นอย่างที่ท่านพูดทำไมเงินแค่ 2 เหรียญถึงไม่สามารถจ่ายออกไปได้กัน”

ชายชรายังคงสงสัยในสิ่งที่เกิดขึ้น

“เมื่อกี้เจ้าไม่ได้ดูอยู่หรอ เขาสามารถมอบแกนของมอนเตอร์ลิงโลหิตให้กับข้าได้ง่ายๆโดยที่หนังตาของเขายังไม่กระตุกเลยด้วยซ้ำ มันมีมูลค่าถึง 100 เหรียญทอง เพราะข้าช่วยจ่ายให้เขาแค่เพียง 2 เหรียญเงินแค่นั้น ถ้าเป็นข้า ข้าจะไม่ทำเช่นนี้แน่ เขาต้องกำลังทดสอบพวกเราอยู่แน่ๆ”

“ตะ...แต่ว่าทำไมเขาถึงต้องทำอะไรแบบนั้นด้วยละ? เขาต้องการที่จะทำอะไร ทำไมเขาถึงต้องทดสอบคนอื่นด้วย?”

ซวนหวู่ฮั่นส่ายหัวและพูดว่า

“เช่นเดียวกับท่านปู่ของข้า ยิ่งเป็นบุคคลที่มีความคิดลึกซึ้งและมีอำนาจมากเท่าไหร่ก็จะยิ่งมีความรู้สึกน้อยลงเท่านั้น นั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเราจะเข้าใจได้”

“ท่านกำลังบอกว่าชายหนุ่มคนนั้นในตอนนี้มีพลังพอๆกับบรรพบุรุษของพวกเรา ที่เป็นผู้ฝึกวิญญานยังงั้นหรือ”

“ข้ามั่นใจว่าเป็นเช่นนั้น”

ซวนหวู่ฮั่นกล่าวด้วยความมั่นใจ

“ยังไงก็เถอะ พวกเราไม่สามารถพลาดการประมูลครั้งนี้ไปได้ ไม่งั้นเราเจ้าได้โดนท่านพ่อตะโกนโกรธเกรี้ยวใส่ในภายหลังแน่ๆ”

ในขณะเดียวกันเสี่ยวฮัวและหยวนก็เดินไปรอบๆเมืองอย่างไร้จุดหมาย

“เสี่ยวฮัวพวกเราต้องหาเงินให้ได้ แล้วเราจะไปขายแกนมอนเตอร์พวกนี้ที่ไหนดี มันดูมีมูลค่ามากเลยทีเดียว”

หยวนพูดกับเสี่ยวฮัว เพราะจากท่าทางของซวนหวู่ฮั่นเขามั่นใจว่าแกนมอนเตอร์ต้องมีค่าอย่างมากแน่นอน

“อืม...แกนของมอนเตอร์ตัวเดียวน่าจะสามารถขายได้ในราคา 100 เหรียญทองแบบง่ายๆเลยทีเดียว”

“ปัญหาตอนนี้ของพวกเราคือ พวกเราจะไปขายแกนมอนเตอร์เหล่านี้ได้ที่ไหนกัน...”

“ถ้าพี่หยวนต้องการเงินมากที่สุดจากแกนของมอนเตอร์พวกนี้ พวกเราควรจะหาสถานที่ที่รับการประมูล แม้ว่ามันจะต้องใช้เวลาสักระยะหนึ่งกว่าจะได้เงินมา แต่เราก็จะได้ผลกำไรที่สูงกว่าการเอาไปขายในร้านค้าปกติที่ขายเกี่ยวกับแกนมอนเตอร์โดยเฉพาะ”

เสี่ยวฮัวอธิบายให้กับหยวนฟัง

“สถานที่ประมูลยังงั้นหรอ มันฟังดูน่าสนุกนะ พี่ไม่เคยไปมาก่อนเลย แล้วเราจะไปหามันได้ที่ไหนละ?”

“เมืองใหญ่ๆส่วนมากจะมีสถานที่สำหรับจัดการประมูล และการประมูลจะถูกจัดขึ้นทุกๆ สองถึงสามสัปดาห์ ไม่ต้องพูดถึงเมืองแห่งนี้ เมืองแห่งนี้ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่เมืองที่ใหญ่ที่สุดในทวีป เราควรจะหามันได้ง่ายๆถ้าเราไปถามชาวเมืองรอบๆนี้”

หยวนพยักหน้าเห็นด้วย

“ถ้าพวกเราไปถึงแล้วการประมูลจะเริ่มในอีกไม่นาน ฉันก็จะประมูลแกนของมอนเตอร์พวกนี้ แต่ถ้าต้องรออีกสองถึงสามสัปดาห์ฉันก็แค่ขายมันให้ถูกกว่านี้”

หลังจากตัดสินใจและตัดสินแนวทางได้แล้ว หยวนก็เริ่มถามหาข้อมูลของสถานที่การจัดงานประมูลเพื่อขายแกนของมอนเตอร์ของพวกเขาทันที เพราะเขาไม่ต้องการสัมผัสกับความอัปยศอดสู้ในวันนี้อีกต่อไปในอนาคต