อัจฉริยะข้ามยุทธภพออนไลน์ ตอนที่ 14 ดาบนับพัน [อ่านฟรี]

“ดาบตัดโลหิต!”

แสงโค้งสีแดงกวาดไปทั่วทั้งป่า และพุ่งตรงไปที่ลิงตัวสูงสามเมตร

<ดาบตัดโลหิตของคุณได้รับการเลื่อนระดับแล้ว>

<ดาบตัดโลหิตเลื่อนระดับจากระดับ 1 -> 2 >

<ดาบตัดโลหิต>

<ระดับ: โลก>

<ระดับความชำนาญ: 2>

<คำอธิบาย: ใช้พลังงาน 90,000 ฉีในการใช้งาน ต้องใช้การฟันดาบเพื่อเปิดใช้งาน เทคนิคนี้ และต้องถือดาบเพื่อปลดปล่อยรัศมีโลหิต>

เมื่อหยวนสังเกตเห็นว่าพลังฉีที่ต้องใช้เพิ่มขึ้นถึงหนึ่งร้อยเท่าจากการเพิ่มระดับความชำนาญเพียงขั้นเดียว นั่นก็ทำให้เขาตกใจมาก ยังงั้นถ้าดาบแยกสวรรค์ เพิ่มระดับขึ้นอีกขั้นหนึ่ง มันไม่ต้องใช้พลังงานถึงหนึ่งล้านฉีเลยหรอ สำหรับการเปิดใช้งานเทคนิคนั้นในระดับที่ 2

“หยวน...นายทำได้ยังไงกัน...”

โม่โจวตัวสั่นด้วยความตกใจที่หยวนสามารถสังหารมอนสเตอร์ระดับสูงได้อย่างง่ายดายในการโจมตีเพียงครั้งเดียว

“แม้แต่ผู้ฝึกวิญญาณระดับสูงก็ยังไม่สามารถสังหารได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียวเลย”

นับตั้งแต่พวกเขาได้พบกัน และตัดสินใจที่จะไปเยี่ยมชมนิกายดาบบินนั้น หยวนก็ตามล่ามอนสเตอร์ทุกตัวที่ขวางทาง และรวบรวมแกนมอนสเตอร์ได้เพิ่มมาอีก

“สิบเอ็ดอันเหรอ...”

หยวนนับจำนวนแกนมอนสเตอร์ที่ได้มา แกนมอนสเตอร์เปล่งประกายในมือของหยวน ทำให้โม่โจวตกตะลึงอย่างมาก เหมือนกับตอนนี้เขากำลังอยู่ในโรงประมูลแกนมอนสเตอร์อย่างนั้นแหละ

“แกนมอนสเตอร์มากมายเลย!!”

โม่โจวร้องออกมาเสียงดัง

แกนมอนสเตอร์ล้วนเป็นทรัพยากรที่มีค่า ช่วยให้ผู้ฝึกฝนพลังสามารถฝึกฝนได้อย่างมาก และเป็นที่ต้องการของผู้ฝึกในทุกระดับ เนื่องจากสามารถหาได้จากมอนสเตอร์ระดับสูงเท่านั้น จึงถือว่ามันหายาก และก็ไม่ได้ง่ายๆเลยที่มอนเตอร์ระดับสูงพวกนั้นจะดรอปพวกมันออกมาแต่ละอัน แต่ตอนนี้ต่อหน้าของเขากลับมีมันอยู่หลายสิบอัน และมันยังรวมกันอยู่บนฝ่ามือของชายเพียงคนเดียว

“นายคิดว่าเยอะขนาดนี้ ถ้าฉันกินมันเข้าไปทั้งหมด มันจะเข้าไปอุดปากของฉันแทนรึเปล่าเนี่ย”

หยวนถอนหายใจ

“อะไรนะ?”

โม่โจวไม่เข้าใจสิ่งที่หยวนพูด แต่เขาสังหรณ์ว่าเขาจะเสียใจ ถ้าเข้าใจความหมาย ในสิ่งที่หยวนพูด เขาจึงตัดสินใจไม่สนใจมันแทน

“พวกเราวิ่งเข้าหาแต่มอนสเตอร์ระดับสูงมาตลอดและมันก็เป็นจำนวนมากด้วย นั่นเป็นตัวที่หกแล้วนะ”

โม่โจวครุ่นคิด ขณะที่หัวของมอนสเตอร์ระดับสูงอีกตัวกำลังตกลงสู่พื้น

“นายชอบการตัดหัวหรอ?”

“มันมีประสิทธิภาพ และง่ายดีนะ”

หยวนยิ้มอย่างสบายๆ

“เชอะ ไม่ได้แกนมอนสเตอร์จากตัวนี้ เสียดายจัง”

“ง่ายจัง”

โม่โจวเปรียบหยวนกับผู้ถูกเลือกในนิกายของเขา พวกเขาจะสามารถพูดแบบนี้ได้รึเปล่านะ? เขาสามารถกำจัดมอนสเตอร์ระดับสูงได้อย่างง่ายดายอย่างนี้มั้ย? คิดว่ามันไม่น่าจะเป็นไปได้มั้ง

ทันใดนั้นเขาก็มีความคิดเข้ามาในหัว

‘ถ้าหากหยวนเป็นผู้ฝึกฝนพลังที่เก่งแบบนี้ มีโอกาสที่ฉันจะพาเขามาเข้าร่วมนิกายได้มั้ยนะ’

หากนิกายดาบบินยอมรับคนอัจฉริยะแบบเขาเข้ามา พวกเขาต้องดีใจอย่างมากแน่นอน

“หยวน นายเคยคิดจะเข้าร่วมกับนิกายไหนรึเปล่า?”

โม่โจวตัดสินใจถามหยวน

หยวนครุ่นคิดสักครู่ก่อนแล้วจึงส่ายหัว

“ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับนิกายเลย เพราะงั้นฉันถึงยังไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย”

“ถ้าอย่างนั้นนายสนใจมาเข้าร่วมนิกายกับฉันมั้ยละ ฉันแน่ใจว่านิกายของฉันจะต้องรับนายด้วยความยินดีแน่”

“…”

ในขณะที่หยวนกำลังคิดอยู่นั้น เสี่ยวฮัวก็ติดสินแล้วพูดแทนเขาทันที

“พี่หยวนไม่จำเป็นต้องเข้าร่วมนิกายหรอก มีแต่จะขัดขวางการเติบโตของเขา เสี่ยวฮัวเชื่อว่าพี่หยวนจะแข็งแกร่งขึ้นเร็วกว่ามากเมื่อได้อยู่กับเสี่ยวฮัว”

เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวฮัว โม่โจวก็หมดความมั่นใจลง เพราะว่าเธอเงียบมาตลอด เขาเลยไม่ได้สนใจมากนัก

“หากฉันเข้าร่วมนิกายก็แค่เพื่อความสนุกสนานเท่านั้นแหละ”

หยวนกล่าว

“แต่ยังไงก็ตาม มันเร็วไปที่ฉันจะเข้าร่วมนิกายอื่นๆ ตอนนี้ขอปฏิเสธก่อนแล้วกันนะ”

“อย่างนั้นหรอ”

ในขณะที่โม่โจวหมดหวังเนื่องจากหยวนปฏิเสธข้อเสนอ เขาก็ยังคิดว่ามีหวังว่าหยวนจะเข้าร่วมนิกายของเขาในอนาคต

“ถ้าอย่างนั้น เมื่อนายรู้สึกว่าอยากเข้าร่วมนิกายไหนสักที่ ได้โปรดมาที่นิกายของฉันนะ”

“โอเค จะลองเอาไปคิดดู”

หลังจากเดินต่อไปอีกสองสามชั่วโมงเขาก็มาถึงหุบเขาอันกว้างใหญ่ที่ล้อมรอบด้วยภูเขาสูง

“ที่นี่คือนิกายดาบบินงั้นหรอ?”

หยวนหลงใหลในฉากของดาบนับพันที่ลอยอยู่ในอากาศเหนือหุบเขา ราวกับว่ามีหลังคาที่ทำด้วยดาบปกคลุมอยู่

“นั่นคือการก่อตัวของดาบนับพัน มันเป็นรูปแบบการต่อสู้ระดับสวรรค์ หากเปิดใช้งานมันจะโจมตีพร้อมกันราวกับห่าฝน แม้ว่ามันจะเป็นเวลากว่า 100 ปีแล้ว นับตั้งแต่เปิดใช้งานมันครั้งสุดท้าย”

โม่โจวต้องการแสดงความประทับใจต่อหยวน โดยพลังของนิกายเขา หวังว่าจะเพิ่มโอกาสให้หยวนสนใจมาเข้าร่วมนิกายมากขึ้น

คำพูดของโม่โจวและฉากอันงดงามของดาบที่เขาเห็นนั้น ทิ้งความประทับใจอย่างมากไว้กับหยวน ซึ่งหยวนไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน สำหรับเสี่ยวฮัวเธอมองไปที่มันเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะมองออกไปทางอื่น

“รอที่นี่สักครู่นะหยวน ฉันขอไปขออนุญาตพานายเข้าเยี่ยมชมนิกายในฐานะแขกก่อน”

“อืมม”

หยวนพยักหน้า และรอเขาอยู่ด้านนอก

“ผู้ฝึกพลังอัจฉริยะงั้นหรอ?”

ชายชรานั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ที่สวยงาม แล้วจ้องมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“ถูกต้องครับ ผู้อาวุโสเจียง เขาสามารถสังหารกิ้งก่าเพลิงระดับสูงได้ด้วยการฟันดาบเพียงครั้งเดียว ถึงขนาดเจาะทะลุเกล็ดเหล็กของมันได้เลย”

โม่โจวเล่าสิ่งที่เขาเห็นให้ผู้อาวุโสเจียงฟัง

ผู้อาวุโสเจียง เป็นผู้อาวุโสของนิกายดาบบินนี้ ซึ่งเขาเป็นผู้ดูแลการปกครองของนิกาย

“ถ้าชายหนุ่มที่แกพูดถึงดีจริงอย่างที่แกยกย่องเขาละก็ ฉันก็อยากจะพบเขาด้วยตัวฉันเอง”

ผู้อาวุโสเจียงลุกยืน และเดินไปที่ประตู

“รออะไรล่ะ ไปกันเถอะ”

“ครับผม”

โม่โจวพาผู้อาวุโสเจียงไปพบหยวนและเสี่ยวฮัว

“หยวน ขอบคุณที่รอนะ”

“อื้ม”

“หืม...ผู้ฝึกวิญญาณระดับเก้างั้นหรอ นายอายุเท่าไหร่กัน?”

ผู้อาวุโสเจียงบอกระดับการฝึกฝนของหยวนได้เพียงแวบเดียว

“ดูเหมือนนายจะอายุประมาณโม่โจวเลยนะ ไม่เลวเลยสำหรับผู้ฝึกฝนที่ฝึกฝนขนาดนี้ได้โดยที่ไม่ได้รับคำแนะนำที่เหมาะสมมาก่อน”

ผู้อาวุโสเจียงพยักหน้าด้วยความเห็นชอบ

“ท่านผู้นี้คือ?”

“นี่คือผู้อาวุโสเจียง เขาเป็นผู้ดูแลการปกครองของนิกายนี้”

โม่โจวแนะนำผู้อาวุโสเจียงให้หยวน

“ยินดีที่ได้รู้จักครับ”

“ฉันขอเข้าประเด็นเลยแล้วกัน นายต้องการเข้าร่วมนิกายดาบบินของฉันในฐานะศิษย์หรือไม่ นิกายจะมอบผลประโยชน์ และทรัพยากรมากมายให้แก่ศิษย์ เพื่อช่วยให้พวกเขาได้เติบโต หากนายเข้าร่วม จากนั้นฐานการฝึกพลังของนายจะเพิ่มขึ้นรวดเร็วอย่างแน่นอน บางทีนายอาจจะมีสิทธิ์ได้เป็นศิษย์ชั้นในของนิกายในใดวันหนึ่งก็ได้”

“ศิษย์ชั้นใน?”

หยวนสงสัยว่าศิษย์ชั้นในหมายถึงการเป็นนักเรียนชั้นสูงใช่ไหม

“แก...”

ผู้อาวุโสเจียงขมวดคิ้วและมองไปที่โม่โจว

“ผู้อาวุโสเจียง หยวนไม่เคยรับรู้การมีอยู่ของนิกาย จนกระทั่งวันนี้ เขาจึงต้องการมาเยี่ยมชมนิกายดาบบินของเรา”

โม่โจวอธิบายให้ผู้อาวุโสฟังด้วยรอยยิ้มที่ขมขื่น

“อะไรนะ? นี่มันเป็นไปได้ยังไงกัน?”

ผู้อาวุโสเจียงสงสัยในคำพูดของเขา

ผู้อาวุโสเจียงมองไปที่หยวนอีกครั้ง และถอนหายใจ

“อย่างไรก็ตาม ฉันไม่ได้สนใจสถานการณ์ของนายในตอนนี้ คำตอบของนายคืออะไร ฉันจะรับนายเป็นศิษย์นอกทันทีหากนายต้องการ”

โม่โจวเห็นโอกาส และกระตุ้นหยวน

“หยวน นายนี่โชคดีจริงๆนะ ในปกติแล้วจะต้องผ่านการสอบเข้าก่อน ถึงจะได้รับเข้านิกาย อย่างไรก็ตามผู้อาวุโสเจียงมีอำนาจในที่นี่ นายสามารถเข้านิกายได้โดยไม่ต้องสอบให้ยุ่งยากเลย นี่เป็นโอกาสครั้งหนึ่งในชีวิตที่ใครๆก็อยากได้เลยนะ”

โม่โจวกล่าวด้วยความตื่นเต้น

“…”

หยวนเงียบไปครู่หนึ่ง

อย่างไรก็ตาม แม้ข้อเสนอจะน่าดึงดูด แต่หยวนก็ยังคงส่ายหัว

“แม้ผมจะขอบคุณกับข้อเสนอที่ดีงามเช่นนี้ แต่ยังไงผมก็ต้องขอปฏิเสธก่อนครับ”

หยวนตอบผู้อาวุโสเจียง

“ทำไมกัน”

โม่โจวอุทาน ใครจะปล่อยโอกาสแบบนี้ให้สูญเปล่ากัน นี่อาจจะเป็นโอกาสที่เขาจะได้เป็นศิษย์ชั้นในของนิกายที่ยิ่งใหญ่นี่เลยนะ โอกาสที่ศิษย์ชั้นนอกทุกคนจะยอมตายเพื่อมัน

“เหมือนที่ฉันได้พูดไปแล้ว ฉันยังไม่พร้อมที่จะเข้าร่วมกับนิกายใดๆ ตอนนี้ฉันกำลังรอใครบางคน และจนกว่าเธอจะมาหาฉัน ฉันจะไม่ตัดสินใจอะไรใหญ่ๆ”

หยวนกล่าว

เสี่ยวฮัวเหลือบมองหยวน เมื่อเขาเอ่ยว่ากำลังรอใครบางคน คนๆนั้นเป็นใครกันนะ?

“…”

“…”

“ดีมาก”

ผู้อาวุโสเจียงพูดพร้อมกับหลับตา

“ถ้านั่นเป็นการตัดสินใจของนายก็เป็นไปตามนั้นแล้วกัน อย่ากลับมาอีกครั้งแล้วขอความเมตตาจากฉันอีกแล้วกัน”

โม่โจวถอนหายใจ ความพยายามทั้งหมดของเขาสูญเปล่าไปทันที บางทีเหตุผลที่ผู้อาวุโสเจียงไม่ได้พยายามอย่างแท้จริงเพื่อให้หยวนมาเข้าร่วมกับนิกายของพวกเขา ก็คงเพราะยังไม่เชื่อมั่นในคำพูดที่เขาพูด หยวนเป็นอัจฉริยะที่แม้แต่ศิษย์ชั้นในก็ไม่อาจเทียบได้เลยนะ

“อืม...เกี่ยวกับการเข้าเยี่ยมชมนิกายของพวกท่าน ฉันได้รับการอนุญาตให้เข้าไปดูนิกายของท่านได้หรือไม่?”

หยวนถามด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ เขายังอยากเห็นข้างใน ถึงแม้จะปฏิเสธไปแล้วก็ตาม

โม่โจวมองไปที่ผู้อาวุโสเจียง และรอคำตอบจากเขา

ผู้อาวุโสเจียงตะคอกอย่างเย็นชา และกล่าวว่า

“ให้เขาดูว่าเขาพลาดอะไรไป”

หลังจากนั้นผู้อาวุโสเจียงก็เดินจากไป

“…”

หยวนพูดไม่ออก การปฏิเสธของเขาทำให้ผู้อาวุโสเจียงขุ่นเคือง

โม่โจวถอนหายใจอีกครั้ง ด้วยสีหน้าขอโทษ

“อย่ากังวลไปเลยหยวน มันเป็นความผิดของฉันตั้งแต่ต้น ถ้าไม่พูดถึงนายต่อหน้าผู้อาวุโสเจียง ก็คงไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น”

หยวนไม่สนใจ และพูดออกมาว่า

“ไม่เป็นไรหรอก ก็แค่คนแก่ขี้บ่นเท่านั้นเอง”

“หยวน!! อย่าได้พูดให้ท่านได้ยินเชียว ไม่งั้นท่านอาจจะฆ่านายก็ได้”

โม่โจวทำสีหน้าหวาดกลัวแล้วหันไปดูผู้อาวุโสเจียงทันที โม่โจวโล่งใจเมื่อหันไปแล้วไม่เห็นร่างของเขาแล้ว

“ลืมท่านไปก่อน แล้วพาฉันเข้าไปข้างในเถอะ ฉันอยากเห็นข้างในตั้งแต่เห็นการก่อตัวของดาบพันเล่มแล้ว”

หยวนกล่าวด้วยเสียงเร่งเร้า

โม่โจวยิ้มอย่างขมขื่น และกล่าวว่า

“เอาล่ะ ตามฉันมา”

เข้าหันกลับมาและเดินนำทั้งสองเข้าไปด้านใน

“ว้าว พวกเขาพกดาบกันทุกคนเลย”

ดวงตาของหยวนวูบไหวด้วยความตื่นเต้น เขาไม่สามารถตื่นเต้นได้มากกว่านี้แล้ว ในสถานที่แห่งนี้เป็นเพียงที่ที่ให้เขาได้สำรวจก็เท่านั้น