บทที่ 87 ใช้ตีนคิดยังเดาออก

บทที่ 87 ใช้ตีนคิดยังเดาออก

สถานการณ์ตอนนี้สำหรับอู๋ม่อหย่งแล้วเรียกได้ว่าเลวร้ายอย่างถึงที่สุด

ไม่เพียงถูกล้อมด้วยราชาเทพจากทั้งสองฝั่ง ยังมีชายลึกลับซึ่งเดิมทีนึกว่าเป็นพันธมิตร แต่กลับกลายเป็นคนรู้จักของฝ่ายศัตรูอีก

ดูยังไงก็ไม่รอดแน่นอน เขาจึงตัดสินใจเตรียมใจไว้กับสิ่งเลวร้ายที่สุดแล้ว

“ไม่เป็นไรหรอกศิษย์พี่ เชื่อข้าเถอะ พี่ชายของข้าน่ะแข็งแกร่งโคตร ๆ” ชายชุดดำไม่ยอมรับหยกหลบหนีที่อู๋ม่อหย่งยื่นให้ซ้ำยังตบอกหัวเราะออกมาด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

“ท่านผู้อาวุโสนั้นอยู่ระดับไหนกัน?” อู๋ม่อหย่งโล่งใจเล็กน้อย อย่างน้อยศิษย์น้องของเขาก็ยังมีสำนึกพอจะรู้ว่า ‘พี่ชาย’ นั้นเก่ง

“ไม่รู้” ชายชุดดำตอบฉับพลันทันควัน

“แค่ก” อู๋ม่อหย่งแทบกระอักเลือด ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ระดับไหน เจ้ากล้าพูดออกมาได้ยังไง?

“แล้วท่านผู้อาวุโสนั้นชื่ออะไร?”

“ไม่รู้” คำตอบนี้ยิ่งเร็วกว่าเดิมเสียอีก ไม่ทันที่อู๋ม่อหย่งจะพูดจบ เขาก็ตอบออกมาแล้ว

“ให้ตายเถอะ หนีเถอะ” อู๋ม่อหย่งไม่มีทางเลือก นำหยกยัดใส่มือศิษย์น้องทันที

ในใจได้ข้อสรุปว่าสมองของศิษย์น้องคนนี้คงจากลาขาตะกร้อไปเรียบร้อยแล้ว

“เฮ้ย ไอ้เด็กเมื่อวานซืน เจ้าขี้นามสกุลเสี่ยวที่นั่นน่ะ เจ้านี่พูดมากเหลือเกินนะ อีกเดี๋ยวก็จะตายอยู่แล้ว ยังจะพูดไม่หยุดอีก?” ผู้อาวุโสลึกลับเริ่มหมดความอดทน ต้องการรีบจบเรื่องนี้แล้วพาสองศิษย์เอกกลับไปรับรางวัล

“ข้าจะพูดมากแค่ไหนมันเกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย? วัน ๆ เอาแต่ตาย ๆ ๆ ฟังแล้วขัดหูชะมัด” เสี่ยวไป๋โดนพาดพิงก็หงุดหงิดทันที กำลังสนุกกับการแกล้งอยู่ดี ๆ ดันมีคนมาขัดจังหวะเสียได้

“เจ้าเด็กน้อย ปากเจ้าช่างกร่างยิ่งนัก ข้าไม่เคยเห็นใครกร่างเท่าเจ้ามาก่อน คนอย่างเจ้าน่ะมีแต่สองแบบ หนึ่งคือบ้า สองคือโง่คิดว่าตนไร้เทียมทาน อีกเดี๋ยวข้าจะตบเจ้าให้คุกเข่าอ้อนวอนขอชีวิตเอง” ผู้อาวุโสเอ่ยด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง

แต่สำหรับเสี่ยวไป๋แล้ว คำพูดพวกนี้มันไร้น้ำหนักโดยสิ้นเชิง

เดิมทีเขาอยากจะตอบโต้ไปอีกชุด แต่จู่ ๆ สมองก็แล่นขึ้นมา เขานึกถึงบุคคลหนึ่งขึ้นได้

“เฒ่าเอ๋ย เจ้านี่ปากดีไม่เบาเลยนะ?” เสี่ยวไป๋รู้สึกว่าถึงเวลาเชิญจอมยุทธ์ผู้เก่งเรื่องด่าทอออกโรงเสียที

“เด็กน้อย เจ้าคิดจะให้ข้าด่าเจ้ารึอย่างไร? อย่าคิดไปเลย ใคร ๆ ก็อยากโดนข้าด่าทั้งนั้น แต่พวกเขาน่ะยังไม่คู่ควร” ชายชราทำท่าเข้าใจผิด คิดว่าเสี่ยวไป๋โกรธจัดจึงยิ่งอวดดีหนัก

“งั้นหรือ? ถ้างั้นก็รอเดี๋ยว ข้าจะไปตามคน” เสี่ยวไป๋พูดจบก็หายตัวไปทันที

คนภายนอกเข้าใจว่าเขาใช้พลังมิติเพื่อหลบหนี

หญิงสาวและผู้อาวุโสพรรคพวกต่างคิดว่าเสี่ยวไป๋ขี้ขลาด กลัวจนหนีหัวซุกหัวซุนไปแล้ว

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า หนีไปจริงด้วย แต่ไม่เป็นไร วันนี้ข้าจะยืนรออยู่ตรงนี้หนึ่งชั่วยาม ยังไงพวกเจ้าก็ต้องตายอยู่ดี จะตายช้าตายเร็วไม่ต่างกันหรอก” ชายชราหัวเราะลั่นอย่างเย้ยหยัน

“โอ้โห ไอ้เฒ่านี่จบเห่แล้วล่ะ” เอ๋อร์โก่วส่ายหัว เขารู้ทันทีว่าเสี่ยวไป๋ไปเชิญใครมาจึงขอสงบนิ่งไว้อาลัยล่วงหน้าให้สักหนึ่งนาที

“ข้าเองก็คิดแบบนั้น” หนานกงอวิ๋นม่อยิ้มบาง ๆ สายตาที่มองชายชรานั้นเต็มไปด้วยความเวทนา

คนอื่น ๆ ยังงงงวย ฟังที่สองคนนั้นคุยกันไม่เข้าใจเลยสักนิดมีเพียงสติเดียวเท่านั้น เสี่ยวไป๋ไปตามผู้ช่วยมา

“พี่ชายข้าเก่งขนาดนี้ แล้วผู้ช่วยที่เขาไปตามจะไม่ยิ่งเก่งกว่าหรือ? หรือว่านี่คือพระองค์ที่เห็นว่าพวกเรามีภัยจึงส่งผู้ช่วยมาช่วยพวกเรากันนะ?” ชายชุดดำตื่นเต้นจนแทบจะระเบิดเสียงร้องออกมา

“จะมียอดฝีมือเพิ่มมาอีกคนแล้วสินะ?” อู๋ม่อหย่งถอนหายใจ วันนี้ได้เจอยอดฝีมือมากมายราวกับเดินอยู่ในตลาด ถึงแม้ยังห่างไกลจากเมื่อสิบกว่าปีก่อน แต่ขนาดนี้ก็ถือว่าน่ากลัวสุด ๆ แล้ว

“ผู้ช่วยของผู้อาวุโสเสี่ยวไป๋...จะเป็นใครกันนะ?” เฒ่าหลี่และพรรคพวกต่างคาดเดาอย่างกระสับกระส่าย

ณ ขณะนั้น เสี่ยวไป๋ก็ได้เทเลพอร์ตไปโผล่ตรงหน้าหนานกงหลิวอวิ๋น

ตอนนั้นทุกคนในตระกูลกำลังประชุมกันอยู่

การปรากฏตัวของเสี่ยวไป๋ทำเอาการประชุมสะดุดทันที

“ท่านผู้อาวุโสเสี่ยวไป๋กลับมาแล้ว” หนานกงเสวียนกับผู้อาวุโสทั้งหลายรีบลุกขึ้นยืนต้อนรับ

“ทุกคน สวัสดี” เสี่ยวไป๋เดินตรงเข้าไป เอามือวางบนบ่าหนานกงหลิวอวิ๋นแล้วพูดว่า

“ผู้อาวุโสหลิวอวิ๋น ขอรบกวนติดตามข้าไปสักหน่อย ข้ามีเรื่องให้ช่วย”

“เอ่อ...ได้” หนานกงหลิวอวิ๋นตอบตามสัญชาตญาณ ก่อนที่เสี่ยวไป๋จะพาเขาหายตัวไปในทันที

“เกิดอะไรขึ้น?” ผู้อาวุโสบางคนเริ่มแอบซุบซิบ

“ตอนประชุมมีใครออกไปหรือไม่?” หนานกงเสวียนหันไปถาม

“ไม่มีเลย พวกเรานั่งอยู่ตรงนี้ตลอด” ผู้อาวุโสที่โดนถามรีบตอบ แต่ก็ยังสงสัยอยู่ดีว่าทำไมจู่ ๆ จึงถามเช่นนี้

“นั่นแหละประเด็น ใครจะตอบเจ้าได้ล่ะ? วิญญาณเรอะ?” หนานกงเสวียนพูดด้วยใบหน้าเรียบเฉย

ผู้อาวุโสขาเม้าท์ถึงกับพูดไม่ออก

“ฟิ้ว” เสี่ยวไป๋พาหนานกงหลิวอวิ๋นกลับมายังจุดเดิมพร้อมกับใช้พลังวิญญาณพาเขาลอยอยู่กลางอากาศ

“ข้าเดาไม่ผิดจริง ๆ” เอ๋อร์โก่วพยักหน้าพลางยิ้ม เห็นได้ชัดว่าเขาภูมิใจในความฉลาดของตนเอง

“เป็นลุงหลิวอวิ๋นจริง ๆ ด้วย” หนานกงอวิ๋นม่อไม่แปลกใจเลยเพราะคนที่จะเชิญมาด่ากลับได้ใช้ตีนคิดก็เดาออกแล้ว

“นี่หรือคือผู้ช่วยของผู้อาวุโสเสี่ยวไป๋? ดูอ่อนแอเกินไปนะ” นี่คือความรู้สึกของทุกคนที่ไม่ใช่ฝ่ายผู้อาวุโสกับฝ่ายหญิงสาว

ในสมรภูมิที่เหล่าราชาเทพลอยฟ้าข้ามไปมา หนานกงหลิวอวิ๋นดูแล้วก็อ่อนแอจริง ๆ

“ลุงหลิวอวิ๋น” หญิงสาวเกือบหลุดปากอุทานออกไปทันทีเมื่อเห็นเขา ผู้อาวุโสเสี่ยวไป๋เชิญลุงหลิวอวิ๋นมาทำไม? เพราะนางไม่เคยเห็นเขาแสดงพลังจึงเดาไม่ออกเลยว่าเสี่ยวไป๋คิดอะไรอยู่

“ท่านผู้อาวุโสเสี่ยวไป๋ ต้องการให้ข้าทำอะไร?” หนานกงหลิวอวิ๋นพูดด้วยน้ำเสียงประหม่าน้อย ๆ

รอบข้างเขาเต็มไปด้วยยอดฝีมือที่บินได้ทั้งนั้นซึ่งก็คือระดับราชาวิญญาณขึ้นไปทั้งสิ้น เขาเองก็อดตื่นเต้นไม่ได้

“ผู้อาวุโสหลิวอวิ๋น เห็นเจ้าคนแก่ที่ด่าข้าเมื่อกี้ไหม?” เสี่ยวไป๋ชี้นิ้วไปยังเป้าหมาย แล้วพูดต่ออย่างเรียบ ๆ

“ด่ามันเลย เอาให้เต็มที่ ถ้าเกิดเรื่องอะไร ข้ารับผิดชอบเอง”

“ท่านผู้อาวุโสเสี่ยวไป๋...แบบนี้ไม่ดีกระมัง? ตระกูลหนานกงของข้ามีกฎอยู่ว่าต้องเป็นคนสุภาพอ่อนโยน ปากหวานเหมือนแต้มด้วยน้ำผึ้ง”

หนานกงหลิวอวิ๋นยังไม่เข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด แม้จะพอเดาได้ว่าอีกฝ่ายคือศัตรู แต่ก็ยังไม่กล้าด่าตรง ๆ เพราะรอบข้างยังมีคนอื่นอยู่ ถ้าเปิดปากด่าโต้ง ๆ จะทำให้ภาพลักษณ์เสียหาย เขาจึงต้อง ‘วอร์ม’ ก่อน

ยังไงสุดท้ายก็ต้องด่าอยู่ดีแต่ขอวางแผนก่อนก็แล้วกัน

“ฮ่าฮ่าฮ่า เด็กน้อย เจ้าลากใครมาอีกคน? ดูท่าจะแย่กว่าเจ้าเสียอีก รีบไสหัวไปซะเถอะ อ้อ ลืมไป เจ้าจะหนีไม่ได้เพราะวันนี้เจ้าก็ต้องตายที่นี่” ผู้อาวุโสมองปราดเดียวก็เห็นว่าหนานกงหลิวอวิ๋นอยู่ระดับไหนจึงเข้าใจว่าเสี่ยวไป๋แค่พาลูกหมูมาบูชายัญ ไม่มีค่าแม้แต่จะชายตามอง

“เวรเอ๊ย ไอ้เฒ่านี่เกือบลงหลุมไปครึ่งตัวแล้ว ยังปากเสียอีก”

หนานกงหลิวอวิ๋นได้ยินคำด่าแล้วถึงกับเดือด เจ้าแก่เฒ่านี่มันช่างไร้มารยาท เปิดปากก็เป็นคำหยาบจะไม่ให้ด่าคืนได้อย่างไร?