บทที่ 73 สู้บ้าอะไรนักหนา?

บทที่ 73 สู้บ้าอะไรนักหนา?

“เรียนคุณหนู ข้าน้อยยังไม่พบข้อมูลเกี่ยวกับเขาแม้แต่น้อย” ผู้อาวุโสเว่ยกล่าวด้วยความเคารพ พวกเขาเองก็สงสัยในตัวเสี่ยวไป๋อย่างยิ่ง ตรวจสอบแทบทั่วทั้งแผ่นดินก็ยังไร้วี่แววข้อมูลแม้เพียงนิด

หากเสี่ยวไป๋รู้เข้าคงได้แต่ยกมือกุมขมับพร้อมสบถว่า

‘ข้าไม่ใช่คนของโลกนี้ด้วยซ้ำ เจ้าจะไปสืบหาอะไรนักหนา? ต่อให้เจ้าเจาะฟ้าหาช่องก็ไม่มีวันหาเจอหรอกโว้ย’

“คุณหนู ข้าน้อยขอเสนอให้…” ผู้อาวุโสเว่ยกำลังจะเอ่ยถึงเรื่องการส่งคนไปจับตาเสี่ยวไป๋ แต่ก็กลืนคำลงคอเพราะรู้อยู่แก่ใจว่านางไม่มีวันยอม

พวกเขาเคยเสนอแนวคิดนี้มานับครั้งไม่ถ้วนและก็ถูกปฏิเสธไปนับครั้งไม่ถ้วนเช่นกัน

“พี่อวิ๋นม่อมากับท่านเสี่ยวไป๋ใช่หรือไม่?” หญิงสาวมิได้ถามต่อเพราะเดาออกว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร

การส่งคนไปจับตาดูอาจารย์ของว่าที่คู่หมั้นไม่ต่างอะไรกับการจุดไฟเผาตัวเอง การกระทำเช่นนั้นไม่เพียงจะทำให้หนานกงอวิ๋นม่อโกรธ แต่ยังอาจถูกประณามจากทั้งโลกยุทธภพ

บนแผ่นดินตะวันออกหลี่ อาจารย์คือผู้มีสถานะเสมอพ่อแม่แท้ ๆ คำว่า ‘อาจารย์’ และ ‘ครู’ แม้จะอ่านเหมือนกัน แต่ความหมายต่างกันลิบ หากเปรียบ ‘บิดา’ กับ ‘ผู้ชี้แนะ’ ก็ย่อมเข้าใจได้ทันที

เพราะฉะนั้นหากนางส่งคนไปสอดแนมเสี่ยวไป๋จริง ๆ นั่นไม่ต่างอะไรกับการเหยียบย่ำศักดิ์ศรีแห่งสายสัมพันธ์อาจารย์ศิษย์

“เปล่า คนที่มากับคุณชายอวิ๋นม่อมีสองคนเป็นพ่อกับลูกสาว” เฒ่าหลี่ตอบพร้อมรู้สึกสะท้านในใจ ‘เสร็จแน่ข้า...’

“หืม? หญิงงั้นหรือ? อายุเท่าไร? หน้าตาเป็นอย่างไร? นิสัยล่ะ? ฐานะเป็นใคร?” หญิงสาวหมุนตัวกลับมาหาทุกคน แววตากรุ้มกริ่ม แต่รอยยิ้มบางบนใบหน้ากลับทำให้ทุกคนหนาวยะเยือก

‘แย่แล้ว…นางโกรธแน่…ตอบอะไรต่อไปต้องระวังคำพูดให้มาก’

รอยยิ้มเช่นนี้หาใช่ยิ้มธรรมดาไม่ แต่เป็นรอยยิ้มแห่งความตายโดยแท้

“เป็นหญิงจริง อายุราวสิบแปด หน้าตาก็…งามพอควรส่วนเรื่องนิสัยยังไม่ทราบ พวกนางมาถึงแบบทันทีทันใด สืบยังไม่ทันก็กลับไปแล้ว” เฒ่าหลี่ตอบอย่างระมัดระวังพร้อมแอบสาปแช่งเฒ่าหลิวในใจ

‘เวรเอ๊ย วันนี้เจ้าทำข้าซวยสุด ๆ ข้านี่เอาชีวิตมาเสี่ยงเพื่อรายงานเลยนะ’

“ข้าไปสืบตัวตนของนางให้เอง” เฒ่าหลี่พยายามหาเหตุชิ่งหนีไปให้ไว

“ไม่ต้อง ข้าเชื่อพี่อวิ๋นม่อ เจ้ายังมีหน้าที่ปกป้องตระกูลหนานกงต่อไป หากมีเรื่องค่อยมารายงานอีกที” หญิงสาวกล่าวพร้อมยิ้มบาง ๆ อย่างมีนัย

“ขอรับ ขอรับ ข้าน้อยขอตัว” เฒ่าหลี่ไม่รอให้พูดซ้ำ ใช้พลังมิติเร่งความเร็วหนีออกไปแทบจะทันที

‘ข้าอยู่ที่นี่ต่อไม่ได้แล้วที่นี่หนาวเกินไปมิใช่เพราะอากาศแต่เพราะคุณหนูนี่แหละ’

“คุณหนู…ข้าน้อยขอกล่าวบางสิ่งด้วยความเคารพ” ผู้อาวุโสเว่ยเดินเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าวหลังจากเฒ่าหลี่จากไป

“มีอะไรก็ว่ามา” นางพยักหน้ารับเบา ๆ

“คุณหนูควรเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของตนต่อคุณชายอวิ๋นม่อสักทีเถิด” ผู้อาวุโสเว่ยพูดเร็วราวกับท่องบทสวด

นั่นมิใช่เพราะเขาซ้อมมา แต่เพราะพูดจนชิน

ทุกคนในที่นี้แทบจะพูดคำนี้วันละรอบ หมุนเวียนกันเตือน แต่คุณหนูก็ยังคงตอบเดิม ๆ ว่า “เป็นเรื่องของข้า พวกเจ้าไม่ต้องยุ่ง”

“อืม ข้ารู้แล้ว ไว้หลังงานนัดเดือนหกครานี้ค่อยว่ากัน” หญิงสาวนิ่งไปครู่ ก่อนจะตอบเสียงเบา

“คุณหนู?” ทุกคนตกตะลึง ไม่อยากเชื่อหูตัวเองเลยว่านางจะยอมพูดเช่นนี้

“เวลาก็เหลือไม่มากแล้วใช่หรือไม่?” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองดวงดาวบนฟากฟ้า เอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

“คุณหนู…ขออภัยที่ข้าน้อยกล่าวมากไป แต่คุณชายอวิ๋นม่อกับท่านนั้น…ทั้งพรสวรรค์ ฐานะและพลัง ต่างกันมากเหลือเกิน ภายในตระกูลมีผู้คัดค้านไม่น้อยเลย…” ผู้อาวุโสอีกคนทนไม่ไหวจึงเอ่ยขึ้น

เดิมทีเขาอยากพูดว่า “หนานกงอวิ๋นม่อไม่คู่ควรกับท่าน” แต่สัญชาตญาณเอาตัวรอดทำให้เขากลืนคำพูดกลับไป

“พี่อวิ๋นม่อเคยบอกข้าว่า ‘เขาจะกลายเป็นยอดยุทธ์ผู้ไร้เทียมทาน’ ข้าก็จดจำคำนี้ไว้เสมอและเชื่อมั่นในตัวเขาเสมอมาส่วนพวกในตระกูลที่คัดค้าน…ตายไปเสียก็ไม่มีใครคัดค้านอีกแล้วมิใช่หรือ?” น้ำเสียงของหญิงสาวตอนท้ายเย็นเยียบยิ่งนัก

คลื่นสังหารอันหนาวสะท้านแพร่กระจายออกมา ทุกผู้คนต่างรับรู้ได้อย่างชัดเจน

‘โอ๊ย…คุณหนูใจเด็ดเกินไปแล้ว ถ้าฆ่าพวกนั้นหมด ตระกูลจะไม่วุ่นวายตายหรือ? เจ้าหนานกงอวิ๋นม่อนี่มันให้นางกินอะไรเข้าไปกันแน่ถึงทำให้นางคลั่งรักได้ถึงเพียงนี้?’

ณ หน้าประตูสำนักสามอสูร

เจ้าเฒ่าหวูเพิ่งตื่นนอน ขยี้ตาอยู่หน้าประตูด้านหน้ามีผู้อาวุโสและศิษย์แกนกลางมาร่ำลาอย่างเป็นทางการ

“ข้าไปล่ะ” เจ้าเฒ่าหวูบิดขี้เกียจ แล้วโบกมือก่อนจะทะยานขึ้นฟ้า

“ขอให้เจ้าสำนักเดินทางปลอดภัย กลับมาด้วยชัยชนะ”

เสียงขานลาทั้งสำนักดังลั่น

หลังจากนั้น

“ผู้อาวุโสใหญ่ เจ้าสำนักไปแล้ว พวกเราจะบุกโจมตีตระกูลมู่เลยหรือไม่?” เหล่าผู้อาวุโสบางคนอดรนทนไม่ไหว

ทุกครั้งที่คิดจะบุกตระกูลมู่ เจ้าสำนักหวูมักอ้างเหตุผลร้อยแปดมาขวางไว้จนลงมือไม่ได้ พวกเขาคับแค้นใจมานาน พอเจ้าสำนักจากไป พวกเขาก็เหมือนเสือหลุดกรง

“จะบ้ารึ? วัน ๆ คิดแต่เรื่องสู้รบ รู้มั้ยว่าพอเจ้าสำนักไม่อยู่พลังรบของเราลดลงไปแค่ไหน? ถ้าตระกูลมู่ตอบโต้กลับมาพร้อมกัน ใครจะรับมือได้? หรือเจ้าจะใช้น้ำในสมองของเจ้ารับแทน?” ผู้อาวุโสใหญ่ระเบิดอารมณ์ออกมา

“สู้พ่อเจ้าสิ จะสู้อะไรกันนักกันหนา? ถ้ารบกันนักก็รอเจ้าสำนักกลับมาให้เขาสู้กับพวกเจ้าไปเลยหรืออยากให้ข้าเป็นคู่ซ้อมให้เดี๋ยวนี้ก็ได้” รองผู้อาวุโสที่หนึ่งพูดใส่หน้าอย่างไม่เกรงใจ

“พวกเจ้ามีใจฮึกเหิมในการสู้รบก็เข้าใจได้ แต่สู้แบบไร้สติอย่างนี้มันไม่ต่างอะไรกับหายนะ จำไว้ให้ดีกลับไปตั้งหน้าตั้งตาฝึกซะเถอะ” รองผู้อาวุโสที่สองส่ายหน้า ตำหนิไปตามตรง