บทที่ 56 นั่นมิใช่ยังมีสุนัขอีกตัวหรือ?

บทที่ 56 นั่นมิใช่ยังมีสุนัขอีกตัวหรือ?

“ข้ามิได้สอนเขาเรื่องพวกนี้เสียหน่อย...” อยู่ดี ๆ ก็ถูกโยนความผิดมาให้ เสี่ยวไป๋รู้สึกอึดอัดยิ่งนัก ก็ข้าไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้สักหน่อย

“ท่านเอ๋อร์โก่ว ข้าคิดเองทั้งสิ้น เรื่องที่เคยเรียกชื่อท่านโดยไม่ให้ความเคารพนั้น ข้าเสียมารยาทยิ่งนัก ขออภัยด้วยจากใจจริง” หนานกงอวิ๋นม่อรีบอธิบายออกมาทันที

เอ๋อร์โกวมองดวงตาใสซื่อของหนานกงอวิ๋นม่ออีกครั้ง ก่อนจะหันไปมองสีหน้าเหลอหลาของเสี่ยวไป๋จึงแน่ใจว่าหนานกงอวิ๋นม่อพูดจริง แต่เด็กคนนี้อยู่ดี ๆ เปลี่ยนคำเรียกทำไมกันนะ? สมองโดนอะไรมาเข้าแล้วหรือ?

เอ๋อร์โก่วคิดไปคิดมาก็ได้แต่สรุปว่าเด็กคนนี้คงมีอะไรผิดปกติกระมัง

“ช่างเถิด ๆ ข้ามิเคยถือสาเรื่องพรรค์นี้อยู่แล้ว ไม่เป็นไร เจ้าตั้งใจฝึกฝนให้ดีเถิด” เอ๋อร์โก่วพูดด้วยน้ำเสียงให้กำลังใจ

“ใช่แล้ว อย่าได้ใส่ใจเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้เลย ท่านเอ๋อร์โก่วของเจ้านั้นช่างเป็นสุนัขที่ประเสริฐหาผู้ใดเปรียบยากยิ่งในใต้หล้า...” เสี่ยวไป๋ตบแผ่นหลังของเอ๋อร์โก่วพลางหัวเราะให้หนานกงอวิ๋นม่อโดยเฉพาะตอนกล่าวถึงคำว่า ‘สุนัขที่ประเสริฐ’ เสียงนั้นเน้นหนักยิ่งนัก

“เวรเอ๊ย” เอ๋อร์โก่วทนไม่ไหวกระโจนเข้าใส่เสี่ยวไป๋ทันที ปากก็ร้องว่า “บอกเจ้าแล้วกี่ครั้งแล้วว่าข้าน่ะเป็นหมาป่า”

หนานกงอวิ๋นม่อมองสองสหายที่กำลังหยอกล้อกันไปมาพลันรู้สึกอบอุ่นในใจ ยามได้ฝึกบำเพ็ญเคียงข้างเสี่ยวไป๋ เขารู้สึกปลอดภัยอบอุ่น ราวกับมีบิดาและลุงหลิวอวิ๋นอยู่เคียงข้าง บัดนี้มีท่านเอ๋อร์โก่วเพิ่มขึ้นอีกผู้ เขารู้สึกว่าตนโชคดีและเปี่ยมสุขเหลือเกิน สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยกล้าฝันถึงมาก่อน

ขณะเสี่ยวไป๋กับเอ๋อร์โก่วกำลังเล่นสนุกกันอยู่นั้น เหล่าผู้ดูแลก็ได้ขึ้นสู่เวทีประลอง

“สำหรับการหยุดพักกะทันหันเมื่อครู่ พวกข้าซาบซึ้งในความอดทนของทุกท่าน ต้องขออภัยที่ทำให้เสียเวลาเป็นอย่างยิ่ง

สาเหตุของการหยุดพักก็เนื่องมาจากเวลาที่ค่อนข้างจำกัด ดังนั้นหลังจากที่เราประชุมและลงมติกันอย่างเคร่งเครียดจึงตัดสินใจเปลี่ยนรูปแบบการแข่งขันจากการประลองแบบหนึ่งต่อหนึ่งเป็นการต่อสู้รวมหมู่

การแข่งขันรูปแบบนี้ตามชื่อเลยคือเราจะเชิญผู้เข้าแข่งขันที่เหลือทั้งหมดขึ้นเวทีประลองพร้อมกัน แล้วตัดสินกันให้รู้แพ้รู้ชนะในคราเดียว ผู้ที่ยืนหยัดเป็นคนสุดท้ายจะเป็นผู้ชนะอันดับหนึ่ง การแข่งขันของสำนักใหญ่ทั้งหลายนิยมใช้รูปแบบนี้มากจึงขอให้ทุกท่านอย่าได้วิตกไป”

เมื่อได้ยินว่าจะเปลี่ยนการแข่งขันเป็นแบบรวมหมู่ เดิมทีผู้เข้าแข่งขันหลายคนต่างไม่พอใจนักเพราะแต่ละคนต่างเตรียมตัวล่วงหน้าเป็นสัปดาห์ บ้างก็หลายเดือน ย่อมไม่อยากเปลี่ยนกะทันหัน ยกเว้นก็แต่เจ้าพิลึกอย่างหนานกงอวิ๋นม่อที่เพิ่งรู้ข่าวแล้วกระโจนเข้าร่วม

ใครเล่าจะพอใจที่การแข่งขันเปลี่ยนกลางครัน แต่พอได้ยินว่าเป็นรูปแบบที่สำนักใหญ่ใช้นั้นดวงตาทั้งหลายก็สว่างวาบขึ้นทันที นี่คือรูปแบบของสำนักใหญ่ การแข่งขันเช่นนี้ต้องมีอะไรให้เรียนรู้แน่นอน นี่แสดงให้เห็นว่าคำว่าสำนักใหญ่มีแรงดึงดูดเพียงใด

“อ้อ เกือบลืม แจ้งให้ทุกท่านทราบว่าการแข่งขันจะเลื่อนเป็นพรุ่งนี้เช้าเก้าโมงตรง ให้ทุกท่านเข้าสนามตั้งแต่เวลาแปดโมงยี่สิบและให้เข้าสนามให้เสร็จภายในเก้าโมงตรง ขอให้จำไว้ให้ดี” ผู้ดูแลเสริมอีกข้อ

“รับทราบขอรับท่านผู้ดูแล” ผู้คนทั้งหลายขานรับพร้อมกันอย่างเคารพ

เหตุใดจึงต้องเคารพ? ก็เพราะว่าผู้ดูแลผู้นี้มิใช่บุรุษธรรมดา แต่เป็นยอดฝีมือระดับแม่ทัพวิญญาณขั้นเก้า ตำแหน่งผู้ตัดสินในการประลองหลวงในเมืองหลวงเช่นนี้จะธรรมดาได้เยี่ยงไร?

“อืม” ผู้ดูแลพยักหน้าอย่างพึงพอใจ แล้วเดินลงเวทีอย่างช้า ๆ

“ไม่คาดเลยว่าจะเปลี่ยนรูปแบบการประลอง ความพยายามตลอดสองสัปดาห์ของข้ากลายเป็นไร้ประโยชน์เสียแล้ว” ชายหนุ่มคนหนึ่งบ่นกับสหายอย่างหงุดหงิด

“เปลี่ยนแล้วอย่างไร? การประลองแบบนี้เป็นของสำนักใหญ่ต่างหาก เราควรยินดีที่ได้มีโอกาสเช่นนี้ ไม่เพียงพวกเราเท่านั้นที่ไม่ค่อยได้ใกล้ชิดสำนักใหญ่ แม้แต่บุตรของท่านขุนนางหรือองค์ชายเองยังหาโอกาสเช่นนี้ได้ยาก” เพื่อนของเขาตอบอย่างไม่ใส่ใจนักในเรื่องเตรียมตัว มีแต่แววตาวิบวับเมื่อกล่าวถึงสำนักใหญ่

“อะไรของมัน? สำนักใหญ่บ้าบออะไรอีก? แคว้นจูหลิงนี่ไม่มีสำนักหรือไง?” เสี่ยวไป๋ยืนฟังข้าง ๆ แล้วงุนงงเต็มประดา ที่พูดมานี่มันอะไรกัน? แคว้นหิมะอวิ๋นยังมีสำนักจินหยางได้ แคว้นจูหลิงจะไม่มีได้อย่างไร? อีกอย่าง สำนักจินหยางก็แค่มีคนระดับแม่ทัพวิญญาณสูงสุดก็ยังไม่ถือว่าใหญ่โตกระไร

“ท่านอาจารย์ แคว้นจูหลิงมิใช่ไม่มีสำนัก หากแต่สำนักเหล่านั้นล้วนมิอาจเรียกว่า ‘สำนัก’ ได้เลย...” หนานกงอวิ๋นม่ออธิบายอยู่ด้านข้าง เขาเองก็แปลกใจว่าทำไมอาจารย์ของตนถึงไม่รู้เรื่องพื้นฐานเหล่านี้ แต่เขาก็ไม่กล้าพูดตรง ๆ และไม่กล้าถาม ได้แต่คอยอธิบายอยู่เงียบ ๆ

“อธิบายให้เข้าใจง่ายหน่อยเถิด สำนักจะไม่ใช่สำนักได้เยี่ยงไร?” เสี่ยวไป๋รู้สึกมึนงงสุดขีด

“ก็คือ สำนักเหล่านี้ตั้งขึ้นมาเอง หาได้รับการยอมรับจากอำนาจใหญ่ไม่ มีเพียงแคว้นหรือผู้มีอำนาจที่ระดับใกล้เคียงหรืออ่อนกว่าตนเท่านั้นที่จะยอมรับพวกเขา” หนานกงอวิ๋นม่อขยายความ

“โธ่เว้ย สรุปคือพวกค้าขายเถื่อนไม่ได้รับใบอนุญาตใช่หรือไม่เล่า?” เสี่ยวไป๋พูดแทงใจดำเข้าเต็มเปา

แน่นอนว่าเอ๋อร์โก่วกับหนานกงอวิ๋นม่อย่อมไม่เข้าใจวลี ‘ค้าขายเถื่อน’ ของเขาเลยสักนิด

“เอาเถอะ ๆ เลิกพูดกันเถิด พวกเราก็ควรไปหาที่พักกับกินข้าวได้แล้ว” เสี่ยวไป๋เห็นผู้คนเริ่มทยอยเดินออกจากสนามจึงชักชวนพวกพ้อง ถึงเวลามื้อสำคัญของวันอีกครั้ง

เสี่ยวไป๋จึงพาเอ๋อร์โก่วและหนานกงอวิ๋นม่อออกเดินทางหาที่พัก คืนนี้ยังต้องนอนที่นี่ แข่งขันก็เลื่อนไปพรุ่งนี้แล้วจะให้นอนข้างถนนหรืออย่างไร?

ไม่ไกลจากเวทีประลองมีโรงเตี๊ยมอยู่หลายแห่ง ทั้งสามเดินเข้าไปก็เห็นเด็กใช้ของโรงเตี๊ยมเดินเข้ามาต้อนรับด้วยท่าทางกระตือรือร้น

“สวัสดีขอรับคุณชาย ท่านต้องการสิ่งใดหรือไม่?” เด็กใช้เห็นเสี่ยวไป๋ก้าวเข้ามาก็รีบต้อนรับ เขามองเครื่องแต่งกายของเสี่ยวไป๋และหนานกงอวิ๋นม่อเพียงครู่เดียวก็รู้ทันทีว่าทั้งสองต้องเป็นพวกร่ำรวยแน่นอนโดยเฉพาะใบหน้าหล่อเหลาหาที่เปรียบมิได้ของเสี่ยวไป๋ ยิ่งมั่นใจว่าคู่นี้มีเงิน ไม่มีเงินใครจะเลี้ยงหน้าขาวได้ขนาดนี้กันเล่า

“ขอห้องชั้นดีสามห้อง” เสี่ยวไป๋คิดอยู่ครู่หนึ่ง เดิมทีตั้งใจจะเปิดแค่ห้องเดียว แต่หนานกงอวิ๋นม่อต้องฝึกฝนยามค่ำคืนจึงต้องเพิ่มอีกห้อง

ส่วนเอ๋อร์โก่วนั้นเสี่ยวไป๋ไม่มีวันนอนห้องเดียวกับมันเด็ดขาด หากเขากับเอ๋อร์โก่วนอนด้วยกันละก็ ผู้ที่พักห้องข้างเคียงได้โปรดยกโทษเถิดเพราะทั้งคืนจะมีเรื่องให้เขากับเอ๋อร์โก่วชกต่อยกันตลอด ไม่แน่อาจถึงขั้นพังทั้งโรงเตี๊ยม

“ได้เลยขอรับคุณชาย” เด็กใช้ยินดีสุดขีดเมื่อได้ยินว่าจะเปิดห้องชั้นดีถึงสามห้อง เดาถูกจริง ๆ คนพวกนี้รวยล้นฟ้า

เขาจ้องเสี่ยวไป๋กับหนานกงอวิ๋นม่ออยู่พักหนึ่งก็ยังเห็นแค่สองคน เลยถามขึ้นอย่างสงสัยว่า “เอ่อ...คุณชาย ทั้งหมดมีแค่สองคนหรือขอรับ? หรือว่าจะเปิดห้องมากเกินไปหรือเปล่า?”

“เปล่าหรอก ดูนั่นสิ เจ้ามิได้เห็นหรือยังมีสุนัขอีกตัว? ห้องที่สามก็เปิดให้มันนั่นแหละ” เสี่ยวไป๋พูดพลางจับเอ๋อร์โก่วขึ้นมาด้วยมือข้างขวา ชี้มันด้วยมือซ้ายอย่างจริงจัง เหมือนจะบอกว่า ‘ข้าจะทำเรื่องผิดพลาดระดับนี้ได้อย่างไรกันเล่า?’