บทที่ 44 บุ่มบ่ามถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

บทที่ 44 บุ่มบ่ามถึงเพียงนี้เชียวหรือ?

“เจ้า” บุคคลลึกลับถึงกับพูดไม่ออกเพราะความโมโหที่เสี่ยวไป๋ก่อไว้ เขามั่นใจแล้วว่าคนตรงหน้านี้สมองต้องมีปัญหาแน่ ๆ พูดขนาดนี้แล้วยังไม่เข้าใจ มุทะลุราวกับควายไถนา บทสนทนานี้แทบจะฆ่าคนให้ตายด้วยความเครียดได้จริง ๆ

จู่ ๆ บุคคลลึกลับก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้จึงพูดอย่างเคร่งขรึมว่า “พวกเจ้าไม่ต้องไปหาแล้ว กลางวันในป่าแห่งนี้จะไม่มีอสูรดุร้ายปรากฏออกมา หากพวกเจ้าคิดจะกินก็ต้องรอถึงค่ำคืนหรือจะกลับไปยังเมืองก็ต้องใช้เวลานาน ข้ามีอาหารอยู่ หากพวกเจ้าเข้ามาในนี้ก็จะได้กินทันที”

“แม่เจ้าล่ะ ทำไมเจ้าไม่บอกแต่แรก ไปพล่ามบ้าบออะไรตั้งนาน หากเจ้าบอกก่อน ข้ากับศิษย์คงเข้ามาตั้งแต่ต้นแล้ว ไม่ต้องหิวจนท้องกิ่วฟังนิทานอยู่แบบนี้หรอก” เสี่ยวไป๋สบทอย่างหัวเสีย นี่เจ้าคนนี้สมองมีปัญหาจริง ๆ ใช่ไหม มีของกินกลับไม่พูดตั้งแต่ต้น มาพูดเอาตอนนี้

คราวนี้ถึงตาบุคคลลึกลับมึนงงบ้างแล้ว ‘จะบุ่มบ่ามไปถึงไหนกัน ไม่ถามอะไรสักคำก็จะพุ่งเข้าเลยหรือ? พวกเจ้าช่างแข็งแกร่งในความโง่งมจริง ๆ’

“เหตุใดเงียบไปเล่า? หรือตอนนี้เจ้าจะนอน? หรือเจ้ากำลังลวงข้าอยู่?” เสี่ยวไป๋เตรียมพร้อมจะลงมือแล้ว หากอีกฝ่ายหลอก เขาจะซัดหมัดใส่ทันที ให้รู้ซึ้งถึงความสุขจากความเจ็บปวด

“มิได้ลวง มิได้ลวง พวกเจ้าเดินไปตามเส้นทางเล็ก ๆ ตรงไปเรื่อย ๆ จะเจอก้อนศิลาห้าแฉกสีดำสนิทโดดเด่นไม่ผิดแน่ ข้าได้วางค่ายกลไว้ที่นั่น หากพวกเจ้ายืนอยู่ตรงหน้าก้อนหิน ข้าจะเปิดค่ายกลให้พวกเจ้าเข้ามาได้” บุคคลลึกลับตอนนี้ตื่นเต้นมาก หลังจากรอคอยมานานแสนนาน ในที่สุดก็มีคนมาช่วยเขาเสียที เขาจะได้ออกไปสู่โลกภายนอกอีกครั้ง

เสี่ยวไป๋และหนานกงอวิ๋นม่อเดินไปตามทางที่อีกฝ่ายชี้บอกเพียงไม่นานก็เจอศิลาแปลกประหลาดที่ว่าจริง ๆ

“ยืนให้มั่น อย่าขยับ ค่ายกลจะส่งพวกเจ้าเข้ามาข้างใน” บุคคลลึกลับส่งเสียงมา

ทั้งเสี่ยวไป๋และหนานกงอวิ๋นม่อกระทำตาม ยืนอย่างมั่นคง

“ฟึ่บ” พลันศิลาห้าแฉกตรงหน้าก็เปล่งแสงสีฟ้าอ่อนออกมา บนพื้นหินปรากฏลวดลายลึกลับที่พวกเขาไม่เข้าใจเปลี่ยนเวียนไปมา ดูแปลกตาและน่าตื่นตา

แล้วเสียง “ฟึ่บ” ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ร่างของเสี่ยวไป๋กับหนานกงอวิ๋นม่อก็หายไปจากจุดเดิม ปรากฏตัวในมิติหนึ่งแทน

มิตินี้มืดมิดจนไม่เห็นแม้แต่เงาโดยรอบ เงียบสงัดและว่างเปล่าราวกับโลกแห่งความว่างเปล่าอย่างแท้จริง สิ่งของเพียงหนึ่งเดียวในที่นี้คือแม่กุญแจขนาดมหึมาบนศีรษะของพวกเขา ไม่มีอาหารแม้แต่กลิ่นเดียว

“ท่านอาจารย์ นี่คือมิติที่สร้างขึ้นเอง ต้องเป็นยอดฝีมือระดับจักรพรรดิเทพเท่านั้นจึงทำได้” หนานกงอวิ๋นม่อกระซิบเตือนด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ให้เสี่ยวไป๋ระวังตัวเพราะในมิตินี้ยอดฝีมือระดับนี้แทบจะหาไม่ได้

“ไม่เป็นไร เอาเรื่องสำคัญก่อน” เสี่ยวไป๋โบกมือ เขาไม่ใส่ใจเรื่องนั้น เรื่องที่ควรทำมาก่อนสำคัญที่สุด

“พวกข้าเข้ามาแล้ว อาหารที่เจ้าว่าล่ะอยู่ที่ใด?” เสี่ยวไป๋กำหมัดแน่น พร้อมบุกได้ทุกเมื่อ

“แค่ก ๆ ไม่ต้องรีบร้อนนัก พวกเจ้าเข้าไปในแม่กุญแจยักษ์ก่อน” บุคคลลึกลับเริ่มมีท่าทีร้อนรน

จากนั้นพื้นใต้เท้าของทั้งสองก็ปรากฏค่ายกลส่งตัวอีกครั้ง ค่ายกลครั้งนี้มีสีฟ้าอมเขียวลวดลายตรงศูนย์กลางเป็นมังกรและไม่เปลี่ยนรูปแบบเช่นก่อน เสี่ยวไป๋เมื่อเห็นลายมังกรก็พลันนึกถึงวิชาตัวเบาของตนนั่นคือเงาก้าวมังกรคราม

“อย่าคิดมาก ค่ายกลนี้มีความเกี่ยวข้องกับเงาก้าวมังกรครามของเจ้าจริง” เสียงระบบดังขึ้นในสมองของเสี่ยวไป๋

“ไอ้บ้านี่ เจ้ายังกล้าโผล่มาอีกหรือ?” เสี่ยวไป๋ไม่ได้ตกใจเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับสบถใส่ระบบด้วยความฉุนเฉียว

“จะให้ทำไงเล่า มันว่างจนเบื่อก็เลยนั่งกินขนมเล่น ๆ เจ้าคราวหน้าก็เตรียมไว้เผื่อมากหน่อยสิ ฮ่า ๆ” เสียงระบบตอบมาอย่างเจ้าเล่ห์

“ช่างเถอะ” เสี่ยวไป๋หมดปัญญาจะรับมือ หากระบบนี้มีตัวตนจริง เขาคงต่อยให้จำหน้าแม่ตัวเองไม่ได้ไปแล้ว

“เมื่อครู่นี้เจ้าว่าวิชาตัวเบาของข้ากับค่ายกลนี้มีความเกี่ยวข้อง? ยังไงกันแน่?” เสี่ยวไป๋ถามถึงความสงสัยในใจ

“ค่ายกลนี้เป็นค่ายกลของเทพดังนั้นมันจึงแฝงกลิ่นอายของเงาก้าวมังกรครามอยู่บ้าง แค่เพียงเท่านั้น” ระบบอธิบายก่อนจะว่า “เอาเถอะ ข้าส่งรายงานของค่ายกลให้เจ้าเลยแล้วกัน ดูเองจะเข้าใจ”

แบบสำรวจค่ายกลดังกล่าวมีรายละเอียดว่า:

“ชื่อ: ค่ายกลมังกรครามพริบพราย

ระดับ: ยังไม่สามารถตรวจสอบได้ในมิตินี้

ผู้สร้าง: ยี่จุน

คุณสมบัติ: ผู้เข้าสู่ค่ายกลสามารถใช้การส่งตัวไปยังสถานที่ที่เคยสำรวจและสถานที่ที่มีผู้มีสายสัมพันธ์อยู่

หมายเหตุ: ความเกี่ยวข้องกับเงาก้าวมังกรครามก็คือวิชานั้นเป็นต้นกำเนิดของค่ายกลนี้ดังนั้นจึงเปรียบเทียบกันไม่ได้เลย”

“ถ้าเช่นนั้น บุคคลลึกลับผู้นั้นเป็นเทพจริงหรือ?” เสี่ยวไป๋ถามถึงความสงสัยอันดับสองในใจ ตกลงแล้วโลกใบนี้มีเทพจริงหรือไม่?

“ข้าไม่เคยไปมิติของเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเขาเป็นเทพหรือไม่? ที่แน่ ๆ คือ...เจ้าน่ะไร้เทียมทานอยู่แล้ว ไม่ว่าใครก็สู้เจ้าไม่ได้ สนใจไปทำไมว่าเป็นเทพหรือไม่?” ระบบตอบอย่างสบายใจ ไม่สนใจเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย

พริบตาเดียว หลังค่ายกลเปิดใช้งาน ร่างของเสี่ยวไป๋และหนานกงอวิ๋นม่อก็ถูกส่งไปยังสถานที่ใหม่อีกครั้ง

ในทันที พวกเขาทั้งคู่ก็โผล่มาในอีกมิติหนึ่ง มิตินี้ยิ่งลึกลับกว่าเดิม ภายในแม่กุญแจขนาดใหญ่กลับมีห้องพักหนึ่งห้อง บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยไม้ดอกไม้ประดับ ต้นไม้สูงใหญ่ ฟ้าใส น้ำใส ดูเงียบสงบราวสวรรค์ เสี่ยวไป๋ยืนมองภาพตรงหน้าพลางรู้สึกว่าจิตใจสงบอย่างบอกไม่ถูก

“พวกเจ้าสองคน เข้ามาในห้องข้าเร็วเข้า” บุคคลลึกลับเร่งเร้าเสียงลั่นด้วยความร้อนใจ

เสี่ยวไป๋และหนานกงอวิ๋นม่อได้ยินแล้วก็เดินไปยังหน้าประตูบ้านหลังเล็กทันที แล้วผลักประตูเข้าไป สิ่งแรกที่เห็นไม่ใช่เครื่องเรือน ไม่ใช่ดอกไม้ ไม่ใช่ต้นหญ้า แต่เป็นใบหน้าหนึ่ง ใบหน้ายับย่นน่าขนลุกจนเกือบทำให้เสี่ยวไป๋เป็นลมล้มพับ แม้เขาไม่เป็นลม แต่ก็ถอยหลังกรูดไปหลายก้าวทันที