บทที่ 56 - หากข้าเป็นมาร ใต้หล้าไร้พุทธะ

บทที่ 56 - หากข้าเป็นมาร ใต้หล้าไร้พุทธะ

◉◉◉◉◉

หลังจากยอมสวามิภักดิ์ต่อเสิ่นล่าง เพื่อช่วยเหลือโค่วจงและฉีจื่อหลิงในการชิงอำนาจใต้หล้า กองกำลังทั้งหมดของพรรคมารก็ได้มารวมตัวกันที่ดินแดนเจียงหวย

การตามหาสี่มหาสังฆะในดินแดนของตนเอง สำหรับพรรคมารแล้วย่อมไม่ใช่เรื่องยากอันใด

ในไม่ช้าก็มีข่าวคราวส่งมา และเสิ่นล่างก็ได้พบกับสี่มหาสังฆะพร้อมด้วยเหล่าจอมยุทธ์พรรคมารมากมาย

ครั้งนี้เสิ่นล่างไม่เพียงแต่จะสังหารสี่มหาสังฆะ แต่ยังเป็นการแสดงแสนยานุภาพอันไร้เทียมทานของตนให้ทั่วทั้งใต้หล้าได้ประจักษ์

ก่อนหน้านี้ ทั่วทั้งใต้หล้าคงมีน้อยคนนักที่จะรู้จักชื่อของเสิ่นล่าง และยิ่งน้อยคนที่จะรู้ว่าเขาแข็งแกร่งเพียงใด

ครั้งนี้เป้าหมายของเสิ่นล่างคือสี่มหาสังฆะผู้โด่งดังไปทั่วหล้า พวกเขาคือยอดฝีมือชั้นแนวหน้าแห่งยุค และเป็นหนึ่งในผู้แข็งแกร่งที่สุดในแผ่นดิน

หากสามารถสังหารสี่มหาสังฆะได้อย่างง่ายดาย ชื่อของเสิ่นล่างย่อมต้องดังกระฉ่อนไปทั่วหล้า กลายเป็นยอดฝีมือที่ผู้คนนับไม่ถ้วนจับตามอง

ถึงตอนนั้น หากใครคิดจะต่อกรกับกองทัพน้อยจอมทัพ ต่อกรกับโค่วจงและฉีจื่อหลิง ก็ต้องประเมินกำลังของตนเองให้ดีเสียก่อน

ที่เรียกกันว่าสี่มหาสังฆะ แท้จริงแล้วก็คือพระเฒ่าสี่รูป แต่ทว่าพวกเขาคือสี่ยอดฝีมือที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่ฝ่ายพุทธะแห่งใต้หล้า

ทั้งสี่ท่านประกอบด้วยปรมาจารย์เจียเสียงแห่งนิกายซานลุ่น ปรมาจารย์ตี้ซินแห่งนิกายหัวเหยียน ปรมาจารย์เต้าซิ่นสังฆปรินายกองค์ที่สี่แห่งนิกายฉาน และปรมาจารย์จื้อฮุ่ยแห่งนิกายเทียนไถ

ทั้งสี่ท่านไม่เพียงแต่แตกฉานในพระธรรมอย่างลึกซึ้ง พลังฝีมือก็ยังล้ำลึกสุดหยั่งถึง เป็นยอดฝีมือที่สร้างชื่อเสียงมานานทั่วทั้งแผ่นดิน

ในบรรดาพรรคมาร นอกจากอดีตราชามารสือจือเซวียนแล้ว ก็ไม่มีผู้ใดเป็นคู่ต่อสู้ของสี่มหาสังฆะได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น หากสี่มหาสังฆะร่วมมือกัน ต่อให้ต้องประจันหน้ากับยอดฝีมือระดับสามปรมาจารย์ พวกเขาก็ยังสามารถชิงความได้เปรียบมาได้

เมื่อสี่มหาสังฆะเห็นเสิ่นล่างนำเหล่าจอมยุทธ์พรรคมารปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าของทั้งสี่กลับไม่ได้แสดงความประหลาดใจออกมามากนัก ราวกับคาดการณ์ไว้แล้ว

"อมิตาภพุทธ ในที่สุดท่านก็มา" หนึ่งในสี่มหาสังฆะเอ่ยขึ้น

"นั่นคือหลวงจีนเฒ่าเจียเสียงแห่งนิกายซานลุ่น วิชาฌานแห้งของเขานั้นบรรลุถึงขั้นสุดยอดแล้ว" จู้อี้เหยียนกล่าวเสริมอยู่ข้างๆ

"ดูเหมือนพวกท่านกำลังรอข้าอยู่สินะ ช่างน่าสนใจนัก ข้ายังไม่ได้ไปหาพวกท่าน พวกท่านกลับมาจับตาดูข้าเสียก่อน" เสิ่นล่างกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"ท่านร่วมมือกับพรรคมาร ทำให้วัดจิ้งเนี่ยนต้องประสบเคราะห์กรรมใหญ่หลวง บัดนี้ท่านยังคิดจะสร้างความวุ่นวายให้แก่ใต้หล้า กลายเป็นมารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแผ่นดินแล้ว

หากท่านยอมกลับตัวกลับใจ ละทิ้งทางโลก เข้าสู่ประตูพุทธะ บางทีอาจจะยังสามารถชำระล้างบาปของตนเองได้" ปรมาจารย์เจียเสียงกล่าวด้วยน้ำเสียงเปี่ยมเมตตา

"ฮ่าฮ่าฮ่า พวกท่านหลวงจีนเฒ่า มักจะเสแสร้งทำเป็นคนดีมีศีลธรรมเช่นนี้เสมอ ที่เรียกว่าธรรมะอธรรม ที่เรียกว่าพุทธะมาร ไม่ใช่สิ่งที่พวกท่านจะตัดสินได้

อะไรคือธรรมะ อะไรคืออธรรม อะไรคือพุทธะ อะไรคือมาร ล้วนเป็นเรื่องไร้สาระ หากข้าเป็นมาร ใต้หล้าไร้พุทธะ สุดท้ายแล้วก็ต้องดูว่าหมัดใครใหญ่กว่ากัน

และพวกท่านโชคร้ายนัก หมัดของข้าใหญ่พอ พวกท่านต่อให้มีเหตุผลร้อยแปดพันเก้า แต่ต่อหน้าหมัดของข้าแล้ว ล้วนเป็นเพียงสิ่งลวงตา" เสิ่นล่างกล่าวอย่างดูแคลน

สำหรับเสิ่นล่างแล้ว ที่เรียกว่าธรรมะอธรรมนั้นไม่มีความหมายใดๆ ทั้งสิ้น และการกระทำของเขา ไม่ว่าจะถูกหรือผิด ก็ไม่ใช่เรื่องที่หลวงจีนเฒ่าสี่รูปตรงหน้าจะมาตัดสินได้

และท้ายที่สุดแล้ว หลวงจีนเฒ่าสี่รูปนี้ก็เป็นเพียงพวกที่คิดว่าตนเองถูกเสมอ ความยุติธรรมที่พวกเขาเชื่อถือ ก็เป็นเพียงความยุติธรรมในใจของพวกเขาเท่านั้น

สิ่งที่สอดคล้องกับแนวคิดของพวกเขาก็คืองความยุติธรรม สิ่งที่ขัดแย้งกับแนวคิดของพวกเขาก็คือความชั่วร้าย นี่ถ้าไม่ใช่การคิดว่าตนเองถูกแล้วจะเป็นอะไรได้

เพียงแต่ว่าตลอดมา ฝ่ายธรรมะมักเป็นผู้ชนะเสมอ ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถควบคุมทุกสิ่ง ตีตราพรรคมารว่าเป็นพวกนอกรีตได้

ตอนนี้กับเสิ่นล่างก็เช่นกัน เมื่อเห็นเสิ่นล่างทำลายวัดจิ้งเนี่ยน เมื่อเห็นกองทัพน้อยจอมทัพสร้างชื่อเสียงดังกระฉ่อนไปทั่วหล้า พวกฝ่ายธรรมะเหล่านี้ก็นั่งไม่ติดอีกต่อไป

พวกเขากลัวว่าเสิ่นล่างจะเป็นสือจือเซวียนอีกคน จึงรีบร้อนลงมือ หมายจะกำจัดเสิ่นล่างเสียตั้งแต่เนิ่นๆ

แต่น่าเสียดาย เสิ่นล่างไม่ใช่สือจือเซวียน และสือจือเซวียนที่ทำให้ฝ่ายธรรมะปวดหัวอย่างยิ่ง ก็พ่ายแพ้ในมือของเสิ่นล่างไปนานแล้ว

"ท่านได้ตกสู่ทางมารโดยสมบูรณ์แล้ว เช่นนี้แล้วพูดไปก็ไร้ประโยชน์ ดูเหมือนพวกเราคงต้องลงมือปราบมารแล้ว" ปรมาจารย์เจียเสียงกล่าวด้วยใบหน้าที่เปี่ยมเมตตา

"ลงมือเถอะ อย่าหาว่าข้าไม่ให้โอกาสพวกท่าน ข้าจะทำให้พวกท่านตายอย่างยอมจำนน" เสิ่นล่างกล่าวอย่างดูแคลน

ครั้งนี้เสิ่นล่างไม่เพียงแต่จะสังหารสี่มหาสังฆะ แต่ยังต้องการประกาศให้ทั่วหล้ารู้ว่า โลกใบนี้ เขาคือผู้ปกครองที่แท้จริง

"อมิตาภพุทธ"

สี่มหาสังฆะต่างเปล่งเสียงพุทธมนต์พร้อมกัน พลังปราณในร่างเริ่มทะยานสูงขึ้น พลังลมปราณพุทธะอันบริสุทธิ์เริ่มแผ่ออกมาจากร่างของทั้งสี่

เหล่าจอมยุทธ์พรรคมารที่อยู่ในเหตุการณ์ สีหน้าล้วนเคร่งขรึมขึ้นมา สี่มหาสังฆะแม้จะยังไม่ได้ลงมือ แต่เพียงแค่พลังปราณก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนตกตะลึงได้แล้ว

แม้แต่เสิ่นล่างเองก็ต้องยอมรับว่า สี่มหาสังฆะตรงหน้านี้ไม่ใช่คนธรรมดา พลังฝีมือของพวกเขานั้นบรรลุถึงระดับสุดยอดแห่งยุคแล้วจริงๆ

สี่มหาสังฆะเหล่านี้ล้วนบรรลุถึงขั้นสูงสุด ในทั่วทั้งแผ่นดิน ผู้ที่มีพลังฝีมือเหนือกว่าพวกเขานั้นนับนิ้วได้

เหล่าจอมยุทธ์พรรคมารที่อยู่ที่นี่ ต่อให้ร่วมมือกันทั้งหมด การจะต่อกรกับสี่มหาสังฆะก็คงเป็นเรื่องเพ้อฝัน

แต่เสิ่นล่างที่เผชิญหน้ากับสี่มหาสังฆะโดยตรง กลับเพียงแค่มองดูทั้งสี่คนอย่างเย็นชา ไม่ได้มีความคิดที่จะลงมือเลยแม้แต่น้อย

สี่มหาสังฆะสบตากัน สีหน้าของพวกเขาเคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ เสิ่นล่างแม้จะยังไม่ได้ลงมือ แต่พวกเขาก็สัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาของเขาแล้ว

การเผชิญหน้าระหว่างสี่มหาสังฆะกับเสิ่นล่าง อันที่จริงแล้วได้เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่ตอนที่พบกันแล้ว มันคือการประลองกันทางจิตและพลังปราณ

วรยุทธ์เมื่อถึงระดับของสี่มหาสังฆะแล้ว ย่อมเข้าสู่ขอบเขตที่ลึกล้ำสุดหยั่งถึง ทุกท่วงท่าล้วนแฝงไว้ด้วยวิถีของตนเอง

ด้วยขอบเขตของสี่มหาสังฆะ หากพบกับยอดฝีมือทั่วไป เพียงแค่ใช้จิตและพลังปราณก็สามารถกดดันอีกฝ่ายได้ ทำให้อีกฝ่ายหวาดกลัวก่อนที่จะได้สู้

แต่เมื่อเผชิญหน้ากับเสิ่นล่าง สี่มหาสังฆะกลับพบว่า เด็กหนุ่มตรงหน้าราวกับห้วงลึกที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง ทำให้ผู้คนไม่สามารถหยั่งถึงได้เลย

ไม่ว่าพลังปราณของพวกเขาจะแข็งแกร่งเพียงใด ขอบเขตทางจิตจะลึกล้ำเพียงใด เมื่อมาถึงหน้าเสิ่นล่างแล้ว ทั้งหมดก็กลับกลายเป็นความว่างเปล่า

ไม่เพียงเท่านั้น หากใช้เพียงการรับรู้ทางจิต พวกเขาก็สัมผัสได้เพียงความว่างเปล่าจากตัวเสิ่นล่าง

ภายในรัศมีสามจั้งรอบตัวเสิ่นล่าง ราวกับว่าไม่ได้ดำรงอยู่ในโลกนี้เลย พวกเขาไม่สามารถสัมผัสถึงการมีอยู่ของเสิ่นล่างได้ด้วยซ้ำ

สถานการณ์ที่แปลกประหลาดเช่นนี้ แม้แต่สี่มหาสังฆะก็ไม่เคยพบเห็นมาก่อน ในใจจึงเกิดความหวาดระแวงต่อเสิ่นล่างขึ้นมาอย่างมาก

สี่มหาสังฆะรู้ดีว่า หากปล่อยให้สถานการณ์นี้ดำเนินต่อไป ในใจของพวกเขาอาจจะเกิดความกลัว ความลังเล และอารมณ์ด้านลบต่างๆ ขึ้นมาได้

หากถึงตอนนั้น พวกเขาอาจจะสูญเสียความกล้าที่จะลงมือกับเสิ่นล่างไปเลย และอาจจะต้องพ่ายแพ้ก่อนที่จะได้สู้

สี่มหาสังฆะแม้จะคาดเดาไว้แล้วว่าพลังของเสิ่นล่างจะต้องแข็งแกร่งมาก ถึงขนาดมองว่าเสิ่นล่างเป็นมารที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก แต่ก็ไม่เคยคิดว่าเสิ่นล่างจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้

ไม่ต้องพูดถึงสี่มหาสังฆะ แม้แต่เหล่าจอมยุทธ์พรรคมารที่อยู่ที่นี่ แม้จะเคยประลองกับเสิ่นล่างมาแล้ว แต่ก็ไม่มีใครรู้ถึงพลังที่แท้จริงของเขาเลย

ในโลกนี้ ไม่มีใครสามารถทำให้เสิ่นล่างต้องใช้พลังทั้งหมดได้อีกแล้ว แม้แต่สามปรมาจารย์ก็ทำไม่ได้ สี่มหาสังฆะต่อให้ร่วมมือกันก็ทำไม่ได้

สี่มหาสังฆะไม่กล้ารั้งรออีกต่อไป ก้าวไปข้างหน้าพร้อมกัน ต่างใช้ยอดวิชาพุทธะเข้าจู่โจมเสิ่นล่าง

[จบแล้ว]