บทที่ 140 - เซอร์ไพรส์ที่ไม่คาดคิด วิชาหมัดที่ยากที่สุด

บทที่ 140 - เซอร์ไพรส์ที่ไม่คาดคิด วิชาหมัดที่ยากที่สุด

หญิงสาวพร่ำพรรณนาอยู่พักใหญ่

ฟังจบ ถังเหวินสรุปได้เพียงไม่กี่ประโยค

คนรู้จักของนาง ตอนมาครั้งแรก เป็นเพียงลูกกระจ๊อกนักรบฝึกหัดที่เพิ่งจะเข้าร่วมแก๊งค์น้ำดำ คนอื่นพาเขามาเปิดหูเปิดตา

ครั้งที่สองที่เขามาอีก ประมาณครึ่งปีให้หลัง ตอนนั้นเขาได้เป็นนักรบแล้ว เป็นหัวหน้าหน่วยเกษตรกรรม เรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะ

หลังจากดื่มเหล้าเสร็จ บนร่างของหญิงสาว เขาก็โอ้อวดว่าตัวเองเป็นอัจฉริยะเพียงใด สร้างคุณงามความดีไว้มากมายเพียงใด

ได้รับการยกเว้นจากผู้อาวุโสหลี่ ให้นำตัวไปอยู่ข้างกาย สอนวิชาหมัดด้วยตัวเอง เป็นต้น

พูดถึงตรงนี้ หญิงสาวก็แอบหัวเราะ “อัจฉริยะนักรบของแก๊งค์น้ำดำอะไรกัน สุดท้ายก็ต้องพยุงกำแพงเดินออกไป”

“ผ่านไปอีกสองเดือน เขามาครั้งที่สาม บอกว่าตัวเองสร้างคุณงามความดีอะไรอีกแล้ว ได้เป็นรองผู้บัญชาการ...”

แก๊งค์น้ำดำ ผู้อาวุโสหลี่ อู่ฮ่าว รองผู้บัญชาการ

เดินออกจากประตูร้านเหล้า กลับมาถึงที่พักนอนหลับไปหนึ่งคืน

เช้าวันรุ่งขึ้น ถังเหวินหยิบถุงเงินออกมา นับได้หนึ่งพันตำลึงพอดี

ห่อเงินทองที่วางอยู่ก็หดเล็กลงไปกว่าครึ่งอย่างเห็นได้ชัด

เขาถอนหายใจ เงินก้อนนี้ประหยัดไม่ได้จริงๆ

หยิบเงินห้าร้อยตำลึงขึ้นมา ถังเหวินไปหาผู้จัดการจางที่ห้องโถงของโรงเตี๊ยมสี่ทะเล แจ้งความประสงค์ให้เขาทราบ

ผู้จัดการจางนับเงิน “อยากจะเข้าร่วมแก๊งค์น้ำดำ อยากจะพบผู้อาวุโสรึ”

กฎของที่นี่คือต้องจ่ายมัดจำครึ่งหนึ่งก่อน

ถังเหวินพยักหน้า “น้องชายปีนี้อายุยังไม่ถึงยี่สิบต้นๆ ก็เป็นนักรบระดับสูงสุดแล้ว มีสัตว์กลายพันธุ์ระดับกลางหนึ่งตัวคือหมาป่าทราย”

แนะนำข้อมูลพื้นฐานของตัวเองเสร็จ มุมปากของผู้จัดการจางก็โค้งขึ้น เผยรอยยิ้ม เด็กหนุ่มคนนี้เงื่อนไขดีไม่เลวเลย อย่างนี้ตัวเองก็จะได้กำไรเพิ่มขึ้นอีกหน่อย

“ไม่มีปัญหา ภายในสามวัน จะจัดให้ท่านได้พบกับผู้อาวุโส”

“ผู้จัดการจาง”

ถังเหวินเรียกหนึ่งคำ ท่าทางลังเล

เมื่อเผชิญหน้ากับลูกค้าคุณภาพดี ผู้จัดการจางก็อดทนมาก “พี่ชายถังมีปัญหาอะไร พูดได้โดยตรง ทุกเรื่องคุยกันได้”

พูดพลาง เขาก็ตบห่อเงิน

ความหมายชัดเจนมาก ขอเพียงมีเงิน ปัญหาก็ไม่ใช่ปัญหา

ถังเหวินกล่าว “เรียนตามตรง ข้ามาจากหมู่บ้านเล็กๆ ไม่มีวิชาฝึกฝนขั้นต่อไป อยากจะเรียนวิชาจินตภาพให้เร็วที่สุด ไม่รู้ว่าควรจะไปอยู่ใต้สังกัดผู้อาวุโสท่านใดของแก๊งค์น้ำดำดี”

ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง

ไม่แปลกใจเลยที่ลงทุนขนาดนี้

ผู้จัดการจางดวงตาเป็นประกาย รอยยิ้มยิ่งเข้มขึ้น

ถังเหวินรีบวาดฝัน “หากทำตามที่ปรารถนาได้ ในอนาคตจะต้องตอบแทนอย่างงามแน่นอน”

ผู้จัดการจางหัวเราะ “พี่ชายถังอยากจะเรียนวิชาจินตภาพ เหตุใดต้องไปหาที่ไกลๆ

เท่าที่ข้ารู้ เข้าร่วมแก๊งค์น้ำดำ อย่างน้อยก็ต้องตรวจสอบหนึ่งปีครึ่งถึงจะได้รับการยอมรับอย่างแท้จริง

อยากจะเรียนวิชาจินตภาพ ยังต้องสร้างคุณงามความดีที่ยิ่งใหญ่

แต่ว่า การสร้างคุณงามความดีนี่ มันยากเกินไป”

เมื่อเข้าใจความหมายของเขา ถังเหวินก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที กดมือลงบนโต๊ะ ถามอย่างตื่นเต้น “หรือว่า สมาคมการค้าสี่ทะเลของพวกเราก็เรียนได้”

“แน่นอนว่ามี”

“ข้ากับสมาคมการค้าสี่ทะเลไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรเลย ก็เรียนได้รึ”

“ฮ่าๆ สมาคมการค้าสี่ทะเลของเราเปิดประตูทำธุรกิจ มีเงินก็มีความเกี่ยวข้องกับเราแล้ว”

“มีวิชาอะไรบ้าง มีเงินก็พอรึ ราคาเท่าไหร่” ถังเหวินถามรัวเป็นชุด

“มีเกือบทุกอย่าง เรียนวันละหนึ่งพันตำลึงเงิน”

“ข้าอยากจะเรียนวิชาหมัดเทวะราตรีดำ”

“โอ้”

หัวใจของถังเหวินเต้นระทึก “ไม่มีรึ”

“มีก็มีอยู่ แต่แค่อยากจะถามว่า พี่ชายถังเหตุใดต้องเรียนวิชาหมัดเทวะราตรีดำด้วย”

ถอนหายใจอย่างโล่งอก ถังเหวินก็เล่าเรื่องที่แต่งขึ้นมานานแล้ว “ตามที่ผู้เฒ่าผู้แก่ในบ้านบอก บรรพบุรุษของข้าเคยมีผู้มีพลังแห่งความมืดระดับเหนือธรรมชาติมาก่อน”

พลังเหนือธรรมชาติสามารถถ่ายทอดทางพันธุกรรมได้

แต่ก็ไม่แน่นอนเสมอไป หากบรรพบุรุษภายในสามชั่วอายุคนมีผู้มีพลังเหนือธรรมชาติ ก็จะมีโอกาสปลุกพลังแบบเดียวกันได้ในระดับหนึ่ง

หากภายในสามชั่วอายุคนไม่มี

ก็มีแนวโน้มว่าจะปลุกพลังแบบใดออกมา ขึ้นอยู่กับวิชาที่ฝึกฝน

เช่น คนของค่ายเพลิง ปลุกพลังแห่งไฟออกมาทั้งหมด

หากก้าวไปอีกขั้น พ่อบังเกิดเกล้าเป็นนักรบระดับเหนือธรรมชาติ ก็มีแนวโน้มสูงว่าจะปลุกพลังได้ก่อนถึงระดับปรมาจารย์นักรบสูงสุด

น่าสนใจคือ การปลุกพลังก่อนกำหนด มักจะปลุกพลังพิเศษบางอย่างออกมาได้

เช่น ผู้มีพลังเหนือธรรมชาติที่มี “คาถาโชคร้าย” ที่ถังเหวินเคยฆ่าตายในการประลอง เขาคือผู้ปลุกพลังก่อนกำหนด

พ่อของเขา อย่างน้อยก็เป็นระดับเหนือธรรมชาติ

“ไม่แปลกใจเลย”

ผู้จัดการจางไม่ถามอะไรอีก หันไปพูด “วิชาจินตภาพหมัดเทวะราตรีดำ ในโรงเตี๊ยมก็มี แต่กระบวนท่าไม่ครบ วิชาหมัดเทวะราตรีดำมีทั้งหมดสิบกระบวนท่า ที่นี่ของเรารวบรวมไว้เพียงเจ็ดกระบวนท่า”

ถังเหวินขมวดคิ้ว

ไม่ว่าจะอย่างไร เรียนไม่ครบ ก็เป็นเรื่องน่าเสียดายอยู่ดี

เมื่อเห็นสีหน้าของเขาเปลี่ยนไป ผู้จัดการจางก็แอบส่ายหน้า เด็กหนุ่มที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำอีกคนแล้ว วิชาจินตภาพมันเรียนง่ายขนาดนั้นเลยรึ

ไม่ต้องพูดถึงเจ็ดกระบวนท่า แค่กำลังภายในหลัก ก็พอให้เจ้าเรียนได้หลายปีแล้ว

แต่เห็นแก่เงิน เขาก็ยังชี้แนะ “กองกำลังใหญ่ๆ ต่างก็มีบันทุกวิชาจินตภาพไว้ ไม่มีที่ไหนครบถ้วนสมบูรณ์ รวมถึงวิชาหมัดเทวะราตรีดำของแก๊งค์น้ำดำ ก็ไม่ครบเช่นกัน”

ถังเหวินในใจรู้สึกเสียดายเล็กน้อย แต่ก็ปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว “เจ็ดกระบวนท่าก็เยอะแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเจ็ดกระบวนท่า ข้าเรียนได้วันละหนึ่งกระบวนท่าก็ไม่เลวแล้ว”

“วันละหนึ่งกระบวนท่ารึ อย่างนั้นเจ้าก็เป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งของค่ายสี่ทะเล ของเมืองกันซาน ของทั้งดินแดนรกร้างทางตะวันตกเฉียงเหนือแล้ว” ผู้จัดการจางขัดจังหวะอย่างไม่พอใจ

“คิกๆ ความฝันก็ต้องมีบ้างสิ”

“รู้ว่าเป็นฝันก็ดีแล้ว”

“ไม่ทราบว่าเป็นเจ็ดกระบวนท่าไหน” จ่ายเงินก็ได้เรียนวิชาหมัดเทวะราตรีดำ อารมณ์ของถังเหวินจะดีไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว

“กระบวนท่าสุดท้าย กระบวนท่าที่เจ็ด กระบวนท่าที่สามไม่มี”

กระบวนท่าสุดท้ายไม่มีรึ

นั่นก็คือเคล็ดวิชาไม่มี

ไม่รู้ว่าในเมืองกันซานแก๊งค์น้ำดำมีรึเปล่า

ถ้าเมืองกันซานไม่มี ไม่รู้ว่าค่ายภูเขาดำมีรึเปล่า

ถังเหวินถามอีก “ท่านมีความรู้กว้างขวาง ไม่ทราบว่านักรบทั่วไป ต้องใช้เงินเท่าไหร่ถึงจะเรียนได้สักหนึ่งกระบวนท่าครึ่งกระบวนท่า”

ผู้จัดการจางในใจเยาะเย้ย เด็กหนุ่มคนนี้ ในที่สุดก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง แต่เขาพูดไม่ได้ว่า นักรบระดับเจ้า ยังไม่เคยเห็นใครเรียนได้ด้วยตัวเองเลย

“อันนี้ต้องแล้วแต่บุคคล บางคนเรียนได้เร็วมาก” ในดวงตาของเขาปรากฏแววขบขัน

ข้าไม่ได้โกหกนะ เรียนได้เร็วมาก ล้มเลิกก็เร็วกว่า

เขามองดูความตื่นเต้นที่ฉายออกมาในดวงตาของถังเหวิน และความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด ในใจก็แอบหัวเราะ

คิกๆ

รออีกสองสามวัน พอเจ้าใช้เงินหมด แต่ยังเรียนไม่ได้แม้แต่ครึ่งกระบวนท่า ไม่รู้ว่าจะยังหัวเราะออกมาได้อีกไหม

คิดถึงตรงนี้ เขาก็พูดกับถังเหวิน “พูดกันตรงๆ ก่อนนะ เจ้าเรียนสำเร็จในวันเดียว เป็นความสามารถของเจ้า โรงเตี๊ยมสี่ทะเลของเราไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ ทั้งสิ้น แต่ก็ต้องรู้ไว้ด้วยว่า หลายคนใช้เวลาทั้งชีวิตก็ยังเรียนวิชาจินตภาพไม่สำเร็จ”

เขาบอกอัตราส่วนคร่าวๆ ประมาณหนึ่งร้อยคน จะเป็นปรมาจารย์นักรบได้ ไม่เกินหนึ่งในสิบ

ถังเหวินส่ายหน้า “เรื่องเหล่านี้ข้ารู้ดี แต่ผู้จัดการจางพูดแบบนี้ ไม่กลัวว่าข้าจะกลัว จนไม่เรียนเลยรึ”

ผู้จัดการจางยิ้ม “เจ้าทนได้รึ”

เงียบไปครู่หนึ่ง ถังเหวินพยักหน้า เขาทนไม่ได้ ทนไม่ได้จริงๆ

นักรบหนุ่มทุกคน เมื่อเผชิญหน้ากับการยั่วยวนของวิชาจินตภาพ จะมีสักกี่คนที่ทนได้

“ข้าเข้าใจแล้ว การดูวิชาหมัดเทวะราตรีดำครั้งแรกนี้ ขอเพียงแค่ให้มีพื้นฐานในใจ ไม่ได้หวังว่าจะเรียนรู้อะไรได้”

เมื่อเห็นเขาพูดจาง่ายขนาดนี้ ผู้จัดการจางก็ไม่ใส่ใจจะชมเชยสองสามประโยค “ไม่เลว ต้องรักษาสภาพจิตใจแบบนี้ไว้ให้ได้”

คำพูดสวยหรูใครๆ ก็พูดได้

ก่อนเรียนพูดดิบดี

สุดท้ายเรียนไม่ได้ก็ขอเงินคืน หรือขอเรียนฟรีอีกวัน ก็มีไม่น้อย

แต่ไม่ว่าจะอย่างไร เงินถึงมือค่ายสี่ทะเลแล้ว ไม่คืนแม้แต่แดงเดียว

ถังเหวินมองดูเงินห้าร้อยตำลึงบนโต๊ะ “เรื่องเข้าร่วมแก๊งค์น้ำดำ ยังไม่รีบ ข้าอยากจะเรียนก่อนหนึ่งวัน”

ในเมื่อในโรงเตี๊ยมสี่ทะเลก็สามารถเรียน “วิชาหมัดเทวะราตรีดำ” ได้ ก็ย่อมไม่รีบร้อนไปเมืองกันซานแล้ว

“ไม่ขัดแย้งกัน ต้องต่อคิวทั้งหมด”

“รอนานแค่ไหน”

ถังเหวินอยากจะเรียนได้ตั้งแต่วันนี้เลย

ผู้จัดการจางหยิบสมุดบัญชีบนโต๊ะขึ้นมาตรวจสอบอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูด “สามวัน”

“ตกลง”

ไม่ได้จากไป ทั้งสองคนก็นั่งคุยกันเล่น ทันใดนั้น ถังเหวินก็สงสัย “ไม่ทราบว่าท่านฝึกวิชาสายไหน”

“ข้าฝึกวิชาอะไรไม่สำคัญ สำคัญคือ เจ้ารู้รึเปล่าว่า ในบรรดาวิชาจินตภาพมากมาย วิชาสายไหนยากที่สุด”

เมื่อเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา ถังเหวินก็รู้สึกไม่ดี “คงไม่ใช่”

“ก็คือวิชาหมัดเทวะราตรีดำนั่นแหละ”

“ทำไมล่ะ” แม้จะมีหน้าต่างคุณสมบัติอยู่กับตัว ถังเหวินก็อยากจะถามให้ชัดเจน

ผู้จัดการจางยิ้มไม่พูดอะไร ยกถ้วยชาขึ้นมา

นี่คือการยกถ้วยชาส่งแขกรึ

(จบแล้ว)