Kill the Dragons ตอนที่ 11 : เด็กพลังจิต (11)

เสียงนินทาดังกระซิบกระซาบไปทั่วบริเวณ นักเรียนบางคนใช้จังหวะนี้แอบผสมโรงด่าครูฝึกเรดไปด้วย

“พวกเด็กเวร” ครูฝึกเรดสบถ

คำกล่าวร้ายไม่กระทบเขาแม้แต่น้อย ครูฝึกเดินตัวเปล่าไร้อาวุธเข้าหาอีฮัน

“ไม่ใช้อาวุธหรอครับ” อีฮันถาม

“แหงสิ คิดว่าฉันจะเอาจริงกับเด็กอย่างแกงั้นหรอ” ครูฝึกว่าแล้วหัวเราะดูถูก “กฏข้อเดียวง่าย ๆ ถ้าแกทำให้ฉันเข่าแตะพื้นได้ก็ชนะไป”

“แล้วเงื่อนไขที่จะแพ้ล่ะครับ”

ครูฝึกเรดกระตุกยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ชวนเสียวสันหลังไม่น้อย

“เมื่อแกบอกว่ายอมแพ้”

อีฮันไม่หวั่นกับรอยยิ้มน่ากลัวของครูฝึก เขายิ้มตอบด้วยสายตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

“งั้นผมก็ไม่มีทางแพ้หรอกครับ”

“ถ้าคิดว่าทำได้ก็ลองดู”

ไม่มีทางที่เขาจะยอมรับความพ่ายแพ้อย่างแน่นอน อีฮันมั่นใจ แม้แต่ตอนโดนรุมทำร้ายเพราะขโมยอาหารไปให้น้อง ๆ เขายังไม่เคยปริปากร้องแม้แต่ครั้งเดียว

อีฮันวอร์มร่างกายเตรียมพร้อม สะบัดหอกในมือไปมา

ขวับ!

หอกเคลื่อนไหวต้านลมเกิดเป็นแรงดันกดลงบนฝ่ามือ อีฮันควงหอกไปทางซ้าย แล้วย้ายไปทางขวา เขาใช้มือทั้งสองข้างกวัดแกว่งหอกไม้ได้อย่างพริ้วไหว

“คิดจะเป็นประธานทั้งที่พลังจิตยังใช้ให้ดีไม่ได้ หน้าไม่อายเลยจริง ๆ” ครูฝึกเรดแสยะยิ้ม “ก็พอรู้มาบ้างว่าเด็กสมัยนี้มาตรฐานต่ำ แต่ไม่คิดเลยว่าจะตกต่ำได้ขนาดนี้”

อีฮันหน้าแดงระเรื่อ เขากระชับหอกในมือแล้วเริ่มเปิดการโจมตี

“ฮ่า!”

ครูฝึกเรดหลบได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามแม้แต่น้อย ร่างกายของเขาผ่อนคลายไม่เหมือนอยู่ในสนามต่อสู้

“ฉันไม่ออมมือให้แค่เพราะว่าแกเป็นเด็กหรอกนะ”

ฟึ่บ! ผัวะ!

ครูฝึกเรดคว้าไหล่อีฮันแล้วตีเข่าเข้ากลางลำตัว เสียงท้องร้องครวญดังจนผู้ชมรอบข้างได้ยินกันทั่ว นักเรียนที่มุงดูอยู่สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

“อ่อก..!?”

อีฮันหายใจไม่ออกชั่วขณะ ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วหน้าอก ครูฝึกเรดยกเท้าขึ้นหมายจะกระทืบซ้ำ

ขวับ!

อีฮันกลิ้งหลบได้ทัน ขนลุกซู่ไปถึงสันหลัง

‘ตั้งใจจะฆ่ากันเลยหรือไง!?’

ขาของเขาสั่นริกด้วยความหวาดหวั่น ถ้าโดนกระทืบเมื่อกี้คงได้ตายไปแล้วจริง ๆ รองเท้าทหารของครูฝึกเรดทั้งหนักและแข็งไม่ต่างจากค้อน

“จะมังกร ลูกสมุน เด็กทารก ผู้หญิง หรือคนแก่อายุแปดสิบ ฉันก็จะฆ่าพวกมันทิ้งให้หมด ไม่มีอะไรสำคัญทั้งนั้น ฉันไม่ออมมือให้ใครแค่เพราะว่ามันอ่อนแอกว่า”

ครูฝึกเรดประกาศกร้าวด้วยเสียงเย็นยะเยือก คำพูดของเขาโหดร้ายจนนักเรียนรอบข้างอึ้งไปตาม ๆ กัน

“ศัตรูของพวกแกก็เป็นแบบนั้น พวกมันไร้ความปราณีและไม่มัวมานั่งเสียเวลาต่อรองกับแก มังกรเป็นศัตรูที่อันตรายที่สุดของมนุษย์ ต่อให้เอาสิ่งที่พวกแกกลัวที่สุดในชีวิตมาเทียบก็ยังเทียบไม่ได้แม้แต่ปลายเล็บ”

อีฮันปักหอกลงกับพื้น ฝืนตัวลุกขึ้น

“พลังเฉพาะตัวของครูคือสู้ด้วยปากหรอครับ”

เขาเย้าแหย่อย่างไม่เกรงกลัว

ทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนเสียงหัวเราะอึกทึกจะตามมา ทั้งครูฝึกที่ลอบดูสถานการณ์และนักเรียนที่มุงดูต่างหัวเราะกับความกล้าบ้าบิ่นของอีฮัน

“ไอ้เวรนี่”

ความโกรธเข้าครอบงำครูฝึกเรดอย่างจริงจังเป็นครั้งแรก เขาโดนเด็กเมื่อวานซืนเล่นงานเข้าเต็มเปาจนกลายเป็นตัวตลกของทุกคน

ครูฝึกเรดคว้าคอเสื้ออีฮันแล้วเหวี่ยงขึ้นฟ้าด้วยความเดือดดาล อีฮันลอยขึ้นไร้การควบคุม แต่ฝืนพลิกตัวกลางอากาศกลับมาปาหอกใส่ครูฝึก

ฟิ้ว!

ครูฝึกเอี้ยวตัวหลบแต่ก็ไม่พ้น เลือดไหลซิบออกมาจากมุมปากของครูฝึกเรด ส่วนอีฮันชนเข้ากับกำแพงอย่างแรงจนหลังชาเป็นแถบ

“อ๊า..!”

อีฮันครางด้วยความเจ็บปวด

ไม่มีคำว่าเมตตาในสายตาของครูฝึกเรด เขาจ้องอีฮันด้วยความเย็นชา

“ยอมแพ้ซะ”

หัวใจของนักเรียนคลาส D กระสับกระส่ายด้วยความกังวล พวกเขาอ้อนวอนอีฮันผ่านทางสายตา

‘ได้โปรดชนะเถอะนะอีฮัน ถ้าปีศาจนั่นดูแลคลาสเรา มีหวังโดนฆ่าตายกันหมดแน่’

แม้แต่เด็กที่เกลียดอีฮันยังภาวนาให้เขาชนะไปด้วย ถ้าต้องใช้ชีวิตอยู่ใต้คำสั่งของครูฝึกเรด สู้ทำตามคำสั่งของอีฮันยังมีความสุขกว่า

“สู้เขานะอีฮัน”

“ชนะให้ได้นะเพื่อน”

“ซัดครูนรกนั่นให้ดั้งหักไปเลย”

เสียงเชียร์ดั่งกระหึ่มจากทั่วสารทิศ อีฮันตั้งสติแล้วมองตรงไปด้านหน้า กำปั้นของครูฝึกกำลังพุ่งตรงมาทางเขา

ปึ้ก!

อีฮันยกหอกขึ้นมากันได้ทัน

ครูฝึกเรดย่นหน้าผาก ทันใดนั้นลูกเตะใต้รองเท้าทหารก็พุ่งมาด้านข้าง

ฟึบ!

อีฮันกระโดดหลบโดยสัญชาติญาณ ทิ้งให้ครูฝึกเรดเตะอากาศเข้าเต็มแรง

“ย้าก!”

อีฮันตะโกนพลันวาดหอกเป็นวงกว้างด้วยแรงทั้งหมดที่มี ทางเดียวที่ร่างกายเล็ก ๆ ของเขาจะสร้างความเสียหายรุนแรงได้คือต้องโจมตีด้วยองศาที่กว้างขึ้น แต่นั่นแปลว่าการโจมตีของเขาจะช้าลงมากเช่นกัน

พลั่ก!

“อึ่ก”

หอกกระแทกสีข้างของครูฝึกอย่างแรง เสียงซี่โครงหักดังกร้อบแต่ครูฝึกเรดขบฟันแน่นกดความเจ็บปวดเอาไว้ เขาคว้าคออีฮันดึงเข้าประชิดตัว มืออีกข้างล็อคแขนของอีฮันไว้แน่น

กรรร..

แสงสีแดงสะท้อนออกมาจากดวงตาของครูฝึก ม่านตากลายเป็นสีแดงน่ากลัวดุจไฟนรก ความร้อนรวมกันแน่นอยู่ที่ฝ่ามือจนควันลอยฟุ้ง

“อ๊ากกกก…!!”

อีฮันกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด แขนและคอของเขากำลังไหม้

ครูฝึกเรดใช้พลังจิตเผาอีฮันทั้งเป็น แผลพุพองขยายกว้างขึ้นบนเรือนร่างของเด็กน้อย กลิ่นเนื้อสุกคละคลุ้งไปทั่วพื้นที่

“ยอมแพ้ซะ ถ้ายังทำเป็นเล่นอยู่แกได้ตายจริงแน่”

เสียงของครูฝึกเรดทั้งนิ่งและมั่นคง ไม่มีความลังเลอยู่ในน้ำเสียงแม้แต่น้อย