บทที่ 19

“นางเงือกน้อย ฉันต้องทำอย่างไรถึงจะได้เส้นทางการเดินเรือมา?”

สามง่ามในมือของนางเงือกน้อยกลายเป็นแว่นขยาย มันถือแว่นขยายเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง ครู่หนึ่งก็ตอบกลับมาว่า:

“ตามข้อมูลระบุว่าเส้นทางการเดินเรือจากท่าเรือเป่าเหรินถึงเกาะสิงโจวเป็นของบริษัทชื่อ ‘เฉียนไหลทัวร์’ ซึ่งบริษัทนี้ก่อตั้งโดยเจ้าของเกาะคนก่อนและคุณฟางซิ่นหัว ผู้จัดการคนปัจจุบัน ต่อมาเจ้าของเกาะคนก่อนล้มละลายและถอนการลงทุน รัฐวิสาหกิจที่อยู่ภายใต้การควบคุมของคณะกรรมการบริหารจึงเข้ามาเป็นผู้ถือหุ้น ทำให้บริษัทเฉียนไหลทัวร์และเส้นทางการเดินเรือยังคงอยู่ เจ้าของเกาะสามารถได้รับสิทธิ์การใช้เส้นทางการเดินเรือโดยให้บริษัทนี้โอนให้”

“อืม เธอไปเจรจาได้ไหม?” หลี่เหยาหลินนึกขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ในเมื่อระบบได้รับสิทธิ์การใช้เกาะสิงโจวและน่านน้ำโดยรอบในนามของเธอได้โดยที่เธอไม่รู้เรื่อง และยังจัดการขั้นตอนการขออนุญาตพัฒนาต่าง ๆ ให้เรียบร้อยได้ แล้วเรื่องสิทธิ์การใช้เส้นทางการเดินเรือล่ะ?

“ทำได้นะ แต่…”

หลี่เหยาหลินให้กำลังใจ “เยี่ยมไปเลย นางเงือกน้อย อนาคตของเกาะสิงโจวขึ้นอยู่กับเธอแล้ว สู้ ๆ นะ!”

นางเงือกน้อย: “…”

ดูเหมือนเจ้าของเกาะจะเรียกใช้มันได้คล่องแคล่วขึ้นแล้วนะ!

หลี่เหยาหลินก็ไม่อยากทำอย่างนั้นหรอกนะ แต่ทำไงได้ ในเมื่อตอนนี้เธอเป็นคนคุมอยู่คนเดียว พนักงานก็มีแค่เกาเจิ้นไห่กับหลินเฉียงที่เป็นเจ้าหน้าที่กู้ภัยและเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย

ถ้าให้เธอไปเจรจาเรื่องการโอนเส้นทางการเดินเรือกับเจ้าของบริษัทใหญ่ ๆ ที่มีประสบการณ์ เธอคงจะยอมแพ้อย่างรวดเร็ว

ว่าแต่ ทำไมอยู่ดี ๆ ก็มีเงินเข้าบัญชีเธอมากมายขนาดนี้ ธนาคารจะไม่สงสัยว่าเธอกำลังฟอกเงินอยู่เหรอ?

นางเงือกน้อยพูด “เจ้าของเกาะไม่ต้องกังวล บัญชีของเจ้าของเกาะถูกเข้ารหัสโดยระบบแล้ว เทคโนโลยีที่มีอยู่ในตอนนี้ตรวจสอบได้แค่ว่าบัญชีของเจ้าของเกาะเป็นบัญชีบริษัท และเงินทุนทั้งหมดที่โอนเข้ามาก็มีแหล่งที่มาชัดเจนว่าเป็นเงินลงทุน”

หลี่เหยาหลิน: “…”

ก็จริง ถ้าเบื้องหลังระบบนี้เป็นมนุษย์จริง ๆ ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่จะทำโครงการที่ต้องใช้เวลาอนุมัติเป็นเดือน ๆ ให้สำเร็จได้อย่างรวดเร็ว

และตั้งแต่ที่เธอเริ่มพัฒนาเกาะมา ทุกอย่างก็ราบรื่นดี ไม่ได้ดึงดูดความสนใจจากทางการและก็ไม่มีใครรายงานเธอด้วย

หลี่เหยาหลินหยุดคิดถึงเรื่องเพ้อเจ้อ วางแผนปลูกต้นมะพร้าวและปาล์มเป็นแถวข้างถนน จากนั้นก็ติดตั้งศาลาบังแดดรูปทรงร่มห้าจุดบนชายหาดทรายขาว โดยมีม้านั่งยาวเป็นแถวรอบเสาเพื่อให้เป็นที่พักผ่อนสำหรับนักท่องเที่ยว

เพื่อป้องกันไม่ให้นักท่องเที่ยวว่ายน้ำออกไปไกลเกินไป เธอจึงใช้ทุ่นกั้นพื้นที่สำหรับว่ายน้ำเอาไว้

ทั้งหมดนี้ใช้เงินไปห้าหมื่นกว่าหยวน การย้ายต้นไม้ใช้เงินมากที่สุด ซึ่งก่อนหน้านี้เธอเคยบอกว่าจะไม่ปลูกต้นไม้ แต่ตอนนี้ก็ต้องกลืนน้ำลายตัวเองแล้ว

เดิมทีหลี่เหยาหลินอยากจะสร้างร้านสะดวกซื้อด้วย แต่ไม่รู้ว่าต้องใช้เงินเท่าไหร่ในการจัดการเพื่อให้ได้สิทธิ์การใช้เส้นทางการเดินเรือมา เธอจึงยังไม่กล้าทำอะไร

การจะได้เส้นทางการเดินเรือมาไม่ใช่เรื่องง่ายเลย สองวันต่อมา นางเงือกน้อยก็บอกกับเธอว่าคู่เจรจาไม่ยอมโอนเส้นทางให้ ต่อมาก็ยอมโอนให้ แต่เรียกค่าตัวถึงสิบล้านหยวน และสุดท้ายก็เสนอที่จะแบ่งกำไรค่าเรือแบบห้าสิบห้าสิบ

แม้ว่าหลี่เหยาหลินจะไม่ได้อยู่ในสถานที่เจรจา แต่เธอก็สัมผัสถึงบรรยากาศตึงเครียดได้อย่างขัดเจน

เธอถามนางเงือกน้อย “เธอคิดว่าข้อเสนอของพวกเขาเป็นยังไงบ้าง?”

นางเงือกน้อยบอกว่า “ผู้ช่วยคนนี้ทำได้แค่เจรจาและจัดการขั้นตอนให้เท่านั้น การตัดสินใจขึ้นอยู่กับเจ้าของเกาะ!”

หลี่เหยาหลินก็ตระหนักขึ้นมาได้ ความสะดวกสบายของแอปทำให้เธอขี้เกียจจัดการเรื่องยุ่งยากมากขึ้นเรื่อย ๆ และพึ่งพาระบบมากขึ้นเรื่อย ๆ

เธอคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง ต้องไปตรวจสอบประวัติของบริษัทเฉียนไหลทัวร์ก่อน”

ด้วยช่องทางต่าง ๆ และข้อมูลที่นางเงือกน้อยให้มา หลี่เหยาหลินพบว่าแม้เบื้องหลังบริษัทเฉียนไหลทัวร์จะได้รับการสนับสนุนจากรัฐวิสาหกิจขนาดใหญ่ แต่ในความเป็นจริงแล้วเส้นทางการขนส่งสินค้าเดิมของบริษัทก็ได้ถูกบริษัทอื่นแบ่งปันไปหมดแล้ว เหลือเพียงเส้นทางการเดินเรือข้ามฟากไปกลับเกาะสิงโจวเท่านั้น

บริษัทขาดทุนทุกปี และต้องพึ่งพานโยบายการสนับสนุนเพื่อให้ยังคงอยู่ได้

ฟางซิ่นหัว ผู้จัดการคนปัจจุบันของบริษัทเฉียนไหลทัวร์ยังลงทุนในบริษัทอื่น ๆ อีกหลายแห่ง ดังนั้นสำหรับเขาแล้ว บริษัทนี้เป็นปัญหาที่น่ารำคาญ ควรจะกำจัดมันไปให้เร็วที่สุดจะได้ไม่ขาดทุนมาก

เหตุผลที่เขาเรียกราคาถึงสิบล้านหยวนก็เป็นกลยุทธ์ทางธุรกิจแบบเก่า ๆ คือเรียกราคาให้สูงไว้ก่อน แม้สุดท้ายจะต่อราคาลงมาเหลือสามล้านหยวน เขาก็ยังกำไร

ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้ว่าหลี่เหยาหลินเช่าเกาะสิงโจวเป็นเวลาห้าสิบปี เขาก็เลยคิดว่าหลี่เหยาหลินต้องมีฐานะมั่นคงมาก และถ้าหลี่เหยาหลินอยากพัฒนาเกาะสิงโจว ก็ต้องได้รับเส้นทางการเดินเรือนี้ และเมื่อรวมกันแล้ว ก็เห็นได้ชัดว่าหลี่เหยาหลินต้องรีบร้อนมากกว่า

เขาคิดว่าตัวเองได้เปรียบ แต่หลี่เหยาหลินกลับเปิดแผนที่ขึ้นมา และก็ไม่รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ ดวงตาของเธอก็ฉายแววเจ้าเล่ห์ “ที่นี่ไม่ได้มีแค่ท่าเรือเดียวนี่?”

ในความเป็นจริงแล้ว ชายฝั่งของเมืองโหยวซื่อมีท่าเรือหลายแห่ง โดยท่าเรือเป่าเหรินมีท่าเรือประมงมากที่สุด ซึ่งตั้งอยู่ในอ่าวเป่าเหริน และมีฟาร์มเลี้ยงสัตว์น้ำอยู่ด้วย

ข้อดีของท่าเรือเป่าเหรินคืออยู่ใกล้กับเกาะสิงโจวมาก คลื่นลมก็สงบ เป็นอ่าวธรรมชาติ แต่ก็มีข้อเสียที่เห็นได้ชัดเช่นกันคืออยู่ห่างไกลจากย่านใจกลางเมืองที่ผู้คนอาศัยอยู่หนาแน่นและเจริญรุ่งเรือง

เมืองโหยวซื่อเป็นเมืองระดับสาม และพื้นที่ริมชายฝั่งก็ถูกแบ่งออกเป็นเขต ซึ่งเขตนี้ก็เป็นเขตระดับสี่ ส่วนเมืองที่ท่าเรือเป่าเหรินตั้งอยู่ก็ห่างไกลใจกลางเมืองมาก ใช้เวลาขับรถถึงครึ่งชั่วโมง ดังนั้นนักท่องเที่ยวที่อยากไปเกาะสิงโจวก็ต้องใช้เวลาเพิ่มอีกครึ่งชั่วโมงในการเดินทางไปที่ท่าเรือเป่าเหริน

แต่ท่าเรืออื่น ๆ ไม่ต้องเดินทางไกลขนาดนั้น ที่ท่าเรือปี้วานซึ่งอยู่ใกล้กับสวนสาธารณะหยูไห่ในใจกลางเมือง เป็นท่าเรืออุตสาหกรรม มีบริษัทต่อเรือจำนวนมากและมีท่าเรือหลายแห่ง

ถ้าจะพูดถึงข้อเสีย ที่นี่อยู่ไกลจากเกาะสิงโจวมากกว่าท่าเรือเป่าเหริน ใช้เวลาเดินทางเพิ่มขึ้นอีกหลายนาที และเนื่องจากเป็นท่าเรืออุตสาหกรรม เส้นทางการเดินเรือจึงค่อนข้างยุ่ง

แต่เมื่อดูจากแผนการพัฒนาอย่างเป็นทางการของเมืองโหยวซื่อแล้ว ทางตอนเหนือของท่าเรือเป่าเหรินที่อยู่ใกล้กับเมืองหลิ่งโถวกำลังมีการสร้างท่าเรือใหม่ ซึ่งบริเวณตรงข้ามท่าเรือเป่าเหรินจะถูกวางแผนให้เป็นท่าเรืออุตสาหกรรม และเมื่อรวมกับท่าเรือเหลียนโถวและท่าเรือหลงซานแล้ว ภาระของเส้นทางการเดินเรือของท่าเรือปี้วานก็จะถูกแบ่งเบาลงด้วยท่าเรืออุตสาหกรรมแห่งใหม่

หลี่เหยาหลินชี้ไปที่ท่าเรือปี้วานบนแผนที่ “ลองดูว่าจะเปิดเส้นทางการเดินเรือใหม่ที่ท่าเรือปี้วานได้ไหม”

นางเงือกน้อยไม่ได้พูดอะไร ในเมื่อเป็นคำสั่งของเจ้าของเกาะ มันก็แค่ทำตาม

การเปิดเส้นทางการเดินเรือใหม่ย่อมยุ่งยากกว่าการซื้อสิทธิ์การดำเนินงานเส้นทางเดิม แต่ตอนนี้เธอกำลังเล่นเกมกับบริษัทเฉียนไหลทัวร์ หลี่เหยาหลินจงใจให้นางเงือกน้อยปล่อยข่าวลือออกไป จากนั้นก็รอดูว่าฟางซิ่นหัวจะทนได้หรือไม่

เพื่อป้องกันไม่ให้บริษัทเฉียนไหลทัวร์ใช้เส้นสายจากรัฐวิสาหกิจมาขัดขวางการเปิดเส้นทางใหม่ของเธอ หลี่เหยาหลินก็โทรหาทนายอู๋อีกครั้ง