ตอนที่ 24: เฒ่าหมิงในทะเลจิตของลู่เทียนหมิง หนอนพันธนาการวิญญาณกลืนเทวะ ลู่เทียนหมิงหนีเอาชีวิตรอด!

ตอนที่ 24: เฒ่าหมิงในทะเลจิตของลู่เทียนหมิง หนอนพันธนาการวิญญาณกลืนเทวะ ลู่เทียนหมิงหนีเอาชีวิตรอด!

ณ สำนักสวรรค์หลางหยา ในเขตที่พักของศิษย์สายใน

เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดสิบแปดปีกำลังบำเพ็ญเพียรอยู่ในลานบ้านของตน

เขาคือลู่เทียนหมิง ศิษย์สายนอกจากจวนอ๋องลู่

สองปีก่อน หลังจากปลุกพรสวรรค์หยั่งรู้ใจสัตว์ได้เล็กน้อย เขาก็ถูกตระกูลส่งตัวมายังสำนักสวรรค์หลางหยาซึ่งเชี่ยวชาญเคล็ดวิชาควบคุมสัตว์

ขณะที่ลู่เทียนหมิงกำลังบำเพ็ญเพียรอย่างสงบ ยันต์สื่อสารแผ่นหนึ่งพลันร่วงหล่นลงมาในลานบ้าน

เขาจึงหยิบมันขึ้นมาตรวจสอบ

ครู่ต่อมา คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากัน “ผู้อาวุโสเฟิงอวี้ตามหาข้างั้นรึ?”

ลู่เทียนหมิงครุ่นคิดในใจ

ผู้อาวุโสผู้นี้ปกติแทบไม่เคยปรากฏตัว เหตุใดจู่ๆ จึงมาตามหาตน?

หรือว่าเรื่องที่ตระกูลสั่งให้สืบสวนจะถูกสำนักล่วงรู้แล้ว?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็อดรู้สึกกังวลไม่ได้

เขารู้ดีว่าผู้อาวุโสเฟิงอวี้รับผิดชอบด้านข่าวกรอง การที่อีกฝ่ายตามหาตนย่อมไม่ใช่เรื่องดี

เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสื่อสารกับเฒ่าหมิงในทะเลจิตของตน

“ท่านหมิง พลังวิญญาณของท่านฟื้นคืนถึงระดับใดแล้ว?”

สิ้นคำถามของเขา เสียงทุ้มสงบนิ่งพลันดังขึ้นในทะเลจิต

“พอจะเทียบได้กับระดับวังวิญญาณ!”

ลู่เทียนหมิงรู้สึกยินดีขึ้นมาทันที เขารีบกล่าวต่อ

“ท่านหมิง หากข้าตกอยู่ในอันตราย ท่านต้องลงมือให้ทันเวลา หากข้าตาย ท่านก็หมดหนทางฟื้นคืนร่างจริง”

“วางใจเถอะ ข้ารับปากแล้วว่าจะลงมือเมื่อเจ้าตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ข้าย่อมไม่ผิดคำพูด!”

เมื่อได้ยินคำยืนยันจากทะเลจิต ลู่เทียนหมิงก็วางใจลงมาก

เขาจัดแจงตนเองเล็กน้อยแล้วจึงออกจากลานบ้าน มุ่งหน้าไปยังยอดเขาวิญญาณของผู้อาวุโสเฟิง

ไม่นาน ลู่เทียนหมิงก็มาถึงถ้ำของผู้อาวุโสเฟิง

เขามองเฟิงอวี้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ แล้วรีบเดินเข้าไปประสานมือคารวะอย่างนอบน้อม

“ศิษย์ลู่เทียนหมิง คารวะผู้อาวุโสเฟิง!”

“ไม่ทราบว่าท่านผู้อาวุโสมีภารกิจใดจะมอบหมายให้ศิษย์หรือขอรับ?”

มุมปากของเฟิงอวี้เผยรอยยิ้มล้ำลึก พลางพยักหน้า “ถูกต้อง สำนักมีภารกิจหนึ่งที่ต้องให้เจ้าไปทำ”

“และมีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ทำภารกิจนี้ได้”

ลู่เทียนหมิงใจเต้นระรัว มีเพียงตนที่ทำได้งั้นหรือ? เขามีสิ่งใดพิเศษที่ผู้อาวุโสผู้นี้มองเห็น?

ขณะที่ความคิดหมุนวน เขาก็รีบรับประกัน “ศิษย์จะพยายามสุดความสามารถเพื่อทำภารกิจให้สำเร็จขอรับ!”

เฟิงอวี้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

เขาไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป ถามขึ้นตรงๆ “หากสำนักส่งเจ้ากลับไปยังจวนอ๋องลู่เพื่อสืบข่าว เจ้าเต็มใจหรือไม่?”

หัวใจของลู่เทียนหมิงสั่นสะท้าน เขาไม่เคยคิดว่าสำนักจะสั่งให้เขากลับไปสืบข่าวที่ตระกูลของตนเอง

นี่ไม่ต่างอะไรกับการบังคับให้เขาหักหลังตระกูล

หรือว่าเรื่องที่ตระกูลสั่งให้ตนสืบสวน แท้จริงแล้วเป็นแผนของสำนัก?

ในชั่วพริบตา ความคิดมากมายวิ่งวนอยู่ในหัวของเขา

“ทำไม? ไม่เต็มใจรึ?”

เฟิงอวี้ขมวดคิ้ว น้ำเสียงหนักขึ้นเล็กน้อย

พร้อมกันนั้นกลิ่นอายระดับเม็ดโอสถเร้นลับขั้นแปดก็แผ่ออกมา กดดันลู่เทียนหมิง

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล ลู่เทียนหมิงกัดฟันตอบ

“ศิษย์เต็มใจขอรับ!”

แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจเขาคิดแผนการไว้แล้ว

เมื่อกลับถึงตระกูล เขาจะรายงานเรื่องนี้ให้ท่านอ๋องทราบ อย่างมากก็แค่ไม่กลับมาที่สำนักสวรรค์หลางหยาอีก

จะให้หักหลังตระกูล... เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด

แต่ตอนนี้ตนอยู่ใต้ชายคาผู้อื่น จำต้องก้มหัวให้ก่อน

เมื่อได้ยินคำตอบของลู่เทียนหมิง ใบหน้าของเฟิงอวี้ก็เผยรอยยิ้มลึกล้ำอีกครั้ง

“ดีมาก!”

“หากครั้งนี้เจ้าทำภารกิจสำเร็จ สำนักย่อมไม่เอาเปรียบเจ้าแน่”

พูดจบ ร่างของเขาก็หายวับมาปรากฏเบื้องหน้าลู่เทียนหมิง

เขาหยิบไข่แมลงฟองหนึ่งออกมา ยื่นให้ “นี่คือไข่ของหนอนพันธนาการวิญญาณกลืนเทวะ หากเจ้าตกลงจะไปสืบข่าวให้สำนัก ก็จงกลืนมันเข้าไป”

หนอนพันธนาการวิญญาณกลืนเทวะ!

สีหน้าของลู่เทียนหมิงพลันเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาย่อมรู้ดีถึงความน่าสะพรึงกลัวของหนอนเทวะชนิดนี้

หากกลืนไข่แมลงฟองนี้เข้าไป มันจะฝังตัวอยู่ในทะเลจิตของเขาทันที ด้วยความสามารถของเขาไม่มีทางขับไล่มันออกไปได้

เพียงแค่เขาเคลื่อนไหวผิดปกติ ผู้ควบคุมหนอนเทวะก็สามารถคร่าชีวิตเขาได้ทุกที่ทุกเวลา

อาจกล่าวได้ว่า เมื่อหนอนเทวะฝังรากในทะเลจิตแล้ว ชีวิตและความตายของเขาก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับตนเองอีกต่อไป

“ทำไม ไม่เต็มใจรึ?”

น้ำเสียงของเฟิงอวี้เย็นเยียบลง เมื่อเห็นสีหน้าของลู่เทียนหมิงที่เปลี่ยนไปมา

นัยน์ตาของลู่เทียนหมิงสั่นไหว เขาสื่อสารกับเฒ่าหมิงในใจ พลางสาปแช่งเฟิงอวี้ไปนับร้อยครั้ง

เจ้าเฒ่านี่ปกติทำตัวใจดีมีเมตตา ไม่คิดว่าลับหลังจะโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้

ช่างรู้หน้าไม่รู้ใจ!

คิดจะควบคุมข้างั้นรึ?

เจ้าเฒ่า... เจ้าคิดว่าวันนี้กินข้าได้แน่แล้วจริงๆ หรือ?

เช่นนั้นวันนี้ข้าจะสู้กับเจ้าสักตั้ง!

หลังจากสื่อสารกับเฒ่าหมิงอย่างรวดเร็ว ลู่เทียนหมิงก็ควบคุมสติอารมณ์แล้วเอ่ยขึ้น “ศิษย์เต็มใจ!”

เขาพูดพลางยกมือขวาขึ้น เตรียมรับไข่แมลงฟองนั้น

เฟิงอวี้พยักหน้าในใจ ความระแวงลดลงเล็กน้อย

ทว่าวินาทีนั้นเอง ประกายเย็นเยียบวาบผ่านนัยน์ตาของลู่เทียนหมิง

ขณะที่มือของเขากำลังจะสัมผัสไข่แมลง กลิ่นอายรอบกายก็พลันเปลี่ยนไป พลังอันน่าสะพรึงกลัวรวมตัวกันที่ฝ่ามือในพริบตา

เฟิงอวี้เพิ่งจะรู้สึกถึงความผิดปกติ ฝ่ามือของลู่เทียนหมิงก็ตบเข้าที่หน้าอกของเขาอย่างรุนแรง

ปัง!

เสียงกระดูกซี่โครงหักดังลั่น เฟิงอวี้ถูกตบปลิวออกไปราวกับว่าวสายป่านขาด

เขากระอักเลือดคำโตออกมากลางอากาศ

การโจมตีครั้งนี้ได้รับการหนุนหลังจากเฒ่าหมิงถึงเจ็ดแปดส่วน การลอบโจมตีผู้บำเพ็ญเพียรระดับเม็ดโอสถเร้นลับในสภาพที่ไม่ทันตั้งตัวย่อมทำได้สำเร็จ

“หาที่ตาย!”

เฟิงอวี้ตอบสนองอย่างรวดเร็ว เขายังไม่ทันร่วงถึงพื้นก็ตั้งหลักได้ทันที

ใบหน้าของเขาเย็นชาราวน้ำแข็งพันปี นัยน์ตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร เขาไม่คิดว่าจะถูกมดปลวกที่ตนไม่เคยเห็นอยู่ในสายตาลอบทำร้าย

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง กดอาการบาดเจ็บไว้ชั่วคราวแล้วยื่นมือออกไป หวังจะจับกุมลู่เทียนหมิง

ลู่เทียนหมิงเองก็ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะตอบสนองได้รวดเร็วและเด็ดขาดถึงเพียงนี้

“ท่านหมิง เร็วเข้า!” เขาตะโกนในใจอย่างร้อนรน

วินาทีต่อมา กลิ่นอายของลู่เทียนหมิงก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง พลังระดับเม็ดโอสถเร้นลับขั้นสูงสุดพวยพุ่งออกมา

เฟิงอวี้ที่กำลังจะลงมือสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายนั้น สีหน้าพลันเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง “เป็นไปไม่ได้!”

ลู่เทียนหมิงไม่ปล่อยให้เขาได้ตั้งตัว เขาตบฝ่ามือทำลายพลังของเฟิงอวี้ แล้วพุ่งเข้ารวบตัวอีกฝ่ายด้วยความเร็วสายฟ้า

ปัง!

พลังปราณปะทะกันอย่างรุนแรง อาคมป้องกันทั่วทั้งถ้ำสว่างวาบขึ้น

เฟิงอวี้ไม่อาจต้านทานการโจมตีนี้ได้ ถูกกดลงกับพื้นโดยตรง

ร่างของลู่เทียนหมิงหายวับมาปรากฏเบื้องหน้า เขาดีดนิ้วผนึกพลังปราณของอีกฝ่ายอย่างรวดเร็ว

เมื่อมีเฒ่าหมิงคอยช่วย ทุกการเคลื่อนไหวของลู่เทียนหมิงจึงต่อเนื่องและรวดเร็วถึงขีดสุด เขาสยบเฟิงอวี้ได้ในชั่วพริบตา

วินาทีต่อมา ลู่เทียนหมิงไม่รอช้า เริ่มค้นวิญญาณของเฟิงอวี้ทันที

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาดึงสำนึกเทวะกลับมา นัยน์ตาเปล่งประกายเย็นเยียบ

“คนที่ฆ่าคนตระกูลลู่ของข้าตอนแย่งชิงวาสนา... คือพวกเจ้าจริงๆ!”

“สมควรตาย!”

ลู่เทียนหมิงอยากจะฆ่าเฟิงอวี้ทิ้งเสีย แต่เมื่อพิจารณาถึงสถานการณ์ เขาก็หยุดมือ

หากฆ่าเฟิงอวี้ตอนนี้ สำนักจะตรวจพบได้ในทันที

แต่บนตัวเขาไม่มีสมบัติมิติ จึงไม่สามารถพาคนผู้นี้ออกไปได้

จะจัดการเจ้าเฒ่านี่อย่างไรดี?

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจทำลายตันเถียนของเฟิงอวี้ จากนั้นก็ทำลายแขนขาทั้งสี่

สุดท้าย เขาหยิบโอสถพิษเจ็ดมรณะออกมา บังคับให้อีกฝ่ายกลืนลงไป เพื่อยืดชีวิตของมันออกไปอีกสองสามวัน เป็นการซื้อเวลาให้ตนเองหลบหนี

เมื่อครู่เจ้าเฒ่านี่คิดจะควบคุมเขา ตอนนี้เขาก็ไม่จำเป็นต้องใจอ่อน

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จ ลู่เทียนหมิงก็ปล้นสมบัติบนตัวอีกฝ่ายจนเกลี้ยง แล้วเดินออกจากถ้ำไปอย่างเปิดเผย

โชคดีที่ค่ายกลป้องกันของถ้ำแห่งนี้แข็งแกร่งมาก มิเช่นนั้นการต่อสู้เมื่อครู่คงไปปลุกพวกเฒ่าพวกแก่ในสำนักแล้ว

เมื่อออกจากถ้ำ ลู่เทียนหมิงก็มุ่งหน้าออกจากสำนักทันทีโดยไม่ลังเล

เขาต้องรีบหนีออกจากสำนักสวรรค์หลางหยาก่อนที่เฟิงอวี้จะถูกพบตัว เพื่อกลับไปรายงานข่าวที่จวนอ๋องลู่

กว่าหนึ่งชั่วยามต่อมา

ลู่เทียนหมิงออกมาไกลจากสำนักสวรรค์หลางหยาแล้ว เขาขับเรือบินหยกเขียว มุ่งหน้าสู่เขตเป่ยหยวนด้วยความเร็วสูงสุด

สำนักสวรรค์หลางหยาไม่ได้อยู่ในเขตเป่ยหยวน แต่มีเขตเหยียนหยางคั่นอยู่ แม้จะเดินทางด้วยความเร็วสูงสุดก็ยังต้องใช้เวลาไม่น้อย

เขาต้องรีบกลับไปยังจวนอ๋องลู่เพื่อแจ้งข่าวที่สืบมาได้

เขากะว่ากว่าสำนักจะพบตัวเฟิงอวี้ ตนเองก็น่าจะกลับถึงบ้านแล้ว

ทว่าสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ เพียงสองชั่วยามผ่านไป ก็มีคนเข้าไปในถ้ำและพบเฟิงอวี้ในสภาพปางตาย

เมื่อเจ้าสำนักซ่งเหยียนทราบเรื่องก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขาสั่งไล่ล่าทันที

“ผู้อาวุโสสอง ผู้อาวุโสสี่ ผู้อาวุโสห้า! พวกท่านจงออกจากสำนักบัดนี้ ตามล่าลู่เทียนหมิงกลับมาให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย!”

การที่เฟิงอวี้ถูกทำร้ายได้ถึงเพียงนี้ ซ่งเหยียนย่อมเดาได้ว่าต้องมีคนช่วย เขาจึงไม่ประมาท ส่งผู้อาวุโสที่แข็งแกร่งออกไปถึงสามคน

ไม่นานนัก ผู้อาวุโสทั้งสามก็รับคำสั่งและออกจากสำนัก มุ่งหน้าไล่ตามไปยังทิศทางของจวนอ๋องลู่…

(จบตอน)