บทที่ 150 คุณชายวั่งมาแล้ว

เขาเคยคิดว่าเธอเป็นพวกรักสะอาดเรื่องความสัมพันธ์

แต่วันนี้กลับมาเจอเธอไปโรงแรมกับคนแก่

นี่แสดงว่าอะไร แสดงว่าที่ผ่านมาเธอแค่แสร้งทำทั้งนั้น!

เขาถูกหลอก

เธอช่างไม่รักนวลสงวนตัวและยังมีเล่ห์เหลี่ยม แล้วยังกล้าพูดคำแบบนี้ออกมาได้ยังไง

เฉียวเนี่ยนเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีดำสนิทตกลงบนใบหน้าของเฉียวเชินที่กำลังโกรธเกรี้ยว เห็นเธอทำท่าเดือดดาลสุดขีด ไม่เป็นปกติ จึงเลิกเปลือกตาที่บางอยู่แล้วขึ้นเล็กน้อย แล้วเปล่งเสียงเบาๆ "เธอพูดถูกแล้ว ฉันก็คิดว่าฉันพูดเกินไป"

"เกินไปที่ให้โอกาสพวกเธอมาเต้นแร้งเต้นกาต่อหน้าฉัน"

"เป็นฉันเองที่ให้หน้าเธอมากเกินไป"

เฉียวเชินรู้สึกว่าคำพูดของเธอมีนัยแฝง ในใจพลันรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

กำหมัดแน่น แต่ก็ไม่เข้าใจว่าเธอมีความมั่นใจมาจากไหนที่จะพูดแบบนี้กับเธอ

ถึงแม้ว่าพ่อแท้ๆ ของเธอจะไม่ได้เป็นครูในเมืองลั่วเหอ แต่เป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยชิงต้า แล้วยังไงล่ะ

พูดตรงๆ ก็แค่เป็นอาจารย์ระดับสูงเท่านั้น

มีเส้นสายในสังคมบ้าง

แล้วไงล่ะ

จะเอาไปเปรียบกับเส้นสายของคนในชนชั้นสูงที่แท้จริงได้หรือ

บ้านของเธอถึงอย่างไรก็เป็นบริษัทมหาชนที่มีเฉิงเฟิงกรุ๊ปเป็นต้นไม้ใหญ่หนุนหลัง

หยวนโหย่งเฉิน ประธานเฉิงเฟิงกรุ๊ปเองก็เป็นคนในกลุ่มนั้นของเมืองหลวงปักกิ่ง สามารถพูดได้เต็มปากในแวดวงชั้นสูงของเมืองหลวงปักกิ่ง

เฉียวเนี่ยนคิดว่าพ่อแท้ๆ ของตัวเองเป็นศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยชิงต้าก็เลยเถียงกับเธอได้ ถึงขั้นข่มขู่เธอด้วยท่าทางวางอำนาจอหังการหรือ

น่าขัน!

"พี่คะ พวกเราหวังดีกับพี่นะ พี่...ถึงจะไม่อยากฟังคำแนะนำของพวกเรา ก็ไม่จำเป็นต้องโกรธจนหน้าแดงแก้มแดงไปหรอกนะ"

ฮึๆ!

เฉียวเนี่ยนถูกเธอทำให้รู้สึกขยะแขยงจริงๆ

เธอก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ ส่งข้อความไปให้หยวนโหย่งเฉินหนึ่งข้อความ พลางเก็บโทรศัพท์ กวาดตามองทั้งสองคนอย่างเย็นชา "พูดเสร็จแล้วใช่ไหม"

ฟู่เกอ: ……

เฉียวเชิน: ……

นี่เธอมีท่าทีอะไรกันแน่!

เฉียวเนี่ยนขี้เกียจจะมองพวกเขาด้วยซ้ำ เตรียมเดินไปที่ริมถนนเพื่อไปหารถของเด็กน้อยกับพวกเขา

ใครจะคาดคิดว่า เธอสง่าผ่าเผยเดินจากไปแล้ว แต่บางคนไม่ยอมให้เธอไป ยังอยากให้เธอให้คำอธิบายมาสักอย่าง

"เฉียวเนี่ยน เธอหยุดเดี๋ยวนี้นะ! กลับไปกับฉัน ฉันจะพาเธอไปพบคุณลุงกับคุณป้าเฉียว ให้พวกท่านคุยกับเธอดีๆ"

ฟู่เกอวิ่งมาจะดึงจะฉุด

ดวงตาของเฉียวเนี่ยนตอนนี้เย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง เพราะหลังมือของเธอที่ถูกเขาแตะโดยไม่ตั้งใจมีปฏิกิริยาทันที ผื่นแดงพุพองขึ้นมา

เธอสะบัดมือออก สายตาดุดัน "ไสหัวไป!"

เธอรำคาญมากแล้ว

ถ้าพวกเขาไม่รู้จักกาลเทศะ ยังจะมาตื๊อเธออีก เธอไม่แน่ใจว่าตัวเองจะทำอะไรออกมา

ฟู่เกอยังไม่ทันรู้ตัวถึงอันตราย ปากยังคงสั่งสอนไม่หยุด "เธอตามฉันกลับไป..."

มือของเขายังไม่ทันเข้าใกล้เฉียวเนี่ยน ข้อมือพลันถูกใครบางคนบีบเอาไว้

"ตระกูลฟู่สอนให้นายมาเพี้ยนบนท้องถนนหรือไง"

เสียงนี้ เฉียวเนี่ยนมองไป เป็นเย่วั่งชวน

เขายังใส่เสื้อเชิ้ตที่เธอซื้อให้อยู่ แม้จะแต่งตัวอย่างไม่ตั้งใจ แต่กลับดูสบายตาโดดเด่นกว่าฟู่เกอที่พิถีพิถันในการแต่งตัวเสียอีก

เมื่อเขาปรากฏตัว ก็ทำให้ฟู่เกอรู้สึกเหมือนถูกกดข่มลงทันที

"คุณ คุณชายเย่?" ฟู่เกอแสดงความประหลาดใจ ไม่คิดว่าจะพบเย่วั่งชวนที่นี่

ตระกูลเย่กับตระกูลของพวกเขามีความสัมพันธ์เป็นญาติกัน ลูกพี่ลูกน้องของเย่วั่งชวนแต่งงานกับพี่ชายของเขา แต่เสียชีวิตไปแล้วเพราะคลอดลูกยาก

ทั้งสองตระกูลมีความสัมพันธ์ที่ตึงเครียดมากเพราะเรื่องนี้

ตระกูลเย่ถึงกับไม่ยอมส่งเด็กคนนั้นคืนให้พวกเขา แม้ว่าพี่ชายเขาจะยังมีชีวิตอยู่ แต่เด็กกลับถูกเลี้ยงดูในเมืองหลวงปักกิ่ง แม้แต่ชื่อก็ยังไม่ได้ตามนามสกุลพ่อ แต่ใช้นามสกุลเย่ตามพี่สะใภ้ที่เสียชีวิตไปแล้ว

เขาได้พบกับคุณชายเย่ผู้นี้เพียงครั้งเดียวในงานแต่งงาน

ในแวดวงของเมืองหลวงปักกิ่ง คุณชายเย่ผู้นี้ก็เป็นคนระดับแนวหน้า ในงานแต่งงานตอนนั้นมีคนในแวดวงชั้นสูงมากมาย คนจำนวนมากเป็นคนที่ตระกูลฟู่ต้องเงยหน้ามอง

แต่คนเหล่านี้กลับเก็บความเย่อหยิ่งที่มีต่อพวกเขาไว้ ต่อหน้าเย่วั่งชวน มีทั้งความเคารพและประจบประแจง ซึ่งแตกต่างจากตอนที่เจอกับพวกเขาโดยสิ้นเชิง