บทที่ 120 ศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยชิงต้าจะมาเมื่อไหร่

เหลียงป๋อเหวินเพราะเรื่องของเสิ่นชิงชิงครั้งก่อน จึงถือว่าเฉียวเนี่ยนเป็นพวกเดียวกับตัวเองอย่างสนิทใจ ได้ยินคำพูดเช่นนั้น จึงดึงนักร้องไห้ตัวน้อยกลับมา เช็ดน้ำมูกและน้ำตาบนใบหน้าเธอ บอกให้เธอเลิกร้องไห้

จากนั้นก็พูดกับเฉียวเนี่ยน "พี่เนี่ยน ช่วงที่พี่ไม่อยู่หลายวันนี้ เฉียวเชินได้เด่นเต็มที่เลย

ได้ยินมาว่าวันนี้ศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยชิงต้าจะมาที่โรงเรียนเรา พี่เห็นเธอหรือยัง?"

"เอาเสื้อผ้าของ เซเว่น มาใส่ที่โรงเรียน รอแต่จะออกหน้าออกตา"

ครอบครัวของเหลียงป๋อเหวินมีฐานะดี แบรนด์ระดับสูงที่นักเรียนมัธยมทั่วไปไม่รู้จัก เขารู้จักหมด

เพราะฉะนั้นจึงมองออกทันทีว่ากระโปรงที่เฉียวเชินใส่เว่อร์วังแค่ไหน

แม้แต่ดาราเดินพรมแดงก็ไม่เว่อร์ขนาดนี้

เฉินเยวี่ยนที่อยู่ข้างๆ พูดอย่างดูแคลน "นั่นไม่ใช่สไตล์ประจำตัวของเธอหรอกเหรอ? เธอเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่เด็ก แค่มีโอกาสจะได้เด่น ไม่เคยจะเก็บตัวเงียบๆ"

แต่ทุกครั้งก็แกล้งทำเป็นเก็บตัวเงียบๆ ทำเป็นไม่สนใจ

ความจริงในใจสนใจจะแย่

คนในตระกูลเฉียวเป็นแบบนี้ทั้งนั้น ในกระดูกเป็นพวกโอ้อวดและหลงตัวเอง

มีอีกหลายคนที่สนิทกับพวกเขาเข้ามาแทรกวงคุย "ฉันก็บอกว่ากระโปรงที่เฉียวเชินใส่วันนี้เว่อร์มากๆ ใครจะใส่กระโปรงเว่อร์ขนาดนั้นมาโรงเรียน ที่แท้ก็เพราะศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยชิงต้ากำลังจะมา"

"เธอจะใส่แพงแค่ไหน ฉันก็คิดว่าเธอไม่สวยเท่าพี่เนี่ยน แล้วยังโปรโมทชื่อ 'นักเรียนมหาวิทยาลัยศิลปะที่สวยที่สุด' ในเน็ตทุกวัน จ้างกองทัพม้าน้ำบอกว่าเธอเป็นดาวโรงเรียนที่สมบูรณ์แบบที่หาได้ยากในรอบสิบปีของโรงเรียนมัธยมหนึ่ง

ไม่รู้จักอาย! เธอจะได้เป็นดาวโรงเรียนก็เพราะก่อนหน้านี้พี่เนี่ยนไม่ได้มาเรียนที่โรงเรียนมัธยมหนึ่งนี่แหละ ถ้าพี่เนี่ยนมาเรียนที่โรงเรียนมัธยมหนึ่งตั้งแต่แรกแล้ว เธอจะมีหน้ามีตาอะไร"

เจี่ยงถิงถิงก่อนหน้านี้เคยมีความขัดแย้งกับเฉียวเนี่ยนเรื่องการพนันสอบต้นเทอมระหว่างสองห้อง หลังจากนั้นเฉียวเนี่ยนสอบได้ที่หนึ่ง หักหน้าห้อง B อย่างแรง หลังจากนั้นเธอก็ถือว่าเฉียวเนี่ยนเป็นไอดอล คอยพูดเข้าข้างเฉียวเนี่ยนทุกเรื่อง

เป็นสมุนของเฉียวเนี่ยนชัดๆ

"ใช่เลย"

ทุกห้องจะมีกลุ่มคนที่เรียนไม่ค่อยดีอยู่ เจี่ยงถิงถิงและเพื่อนในกลุ่มเธอผลการเรียนก็ธรรมดา พอเธอพูดออกไป เพื่อนๆ ในกลุ่มก็รีบเออออตามหัวโจกของพวกเธอทันที

"เฉียวเชินคนนั้นแต่งหน้าทาปากวันยันค่ำ ยังแกล้งทำเป็นไม่แต่งหน้าอีก

กลโกงของเธอก็หลอกได้แค่ผู้ชายเถรตรงเท่านั้นแหละ ผู้หญิงคนไหนจะมองไม่ออกว่าเธอทาครีมรองพื้น เขียนคิ้ว ยังเขียนขอบตาด้านใน แอบทาลิปสติกทุกวัน"

เจี่ยงถิงถิงยิ่งดูยิ่งรู้สึกว่าเฉียวเชินน่ารำคาญ จึงพูดอย่างโมโห "ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าพี่ฟู่เกอคนนั้นตาบอดตรงไหน ฉันอยากระดมทุนรักษาตาให้เขาแล้ว ตาบอดไปชอบคนแบบเฉียวเชิน ยังเอาอาจารย์ที่ปรึกษาของตัวเองมาสร้างกระแสให้เฉียวเชิน เธอได้ทีโอ้อวดใหญ่เลย!"

เหลียงป๋อเหวินกอดอกมองไปทางเฉียวเนี่ยนแอบๆ "ฉันก็อยากรู้ว่าเขาตาบอดข้างไหน"

ถึงกับชอบเฉียวเชินแทนที่จะชอบพี่เนี่ยน

เขาก็เป็นผู้ชายคนหนึ่ง จะมองยังไง พี่เนี่ยนก็ดีกว่าเฉียวเชินร้อยเท่า

น่าเสียดายแค่ฐานะทางบ้านไม่ค่อยดี ไม่ใช่ลูกสาวแท้ๆ ของตระกูลเฉียว ไม่อย่างนั้นด้วยความเก่งของพี่เนี่ยน เฉียวเว่ยหมินพวกนั้นก็คงไม่ถึงกับเพิกเฉยต่อพี่เนี่ยน แล้วยังไล่ออกจากบ้านอีก

เขาถอนหายใจ ช่างน่าเสียดายจริงๆ

ในขณะเดียวกันก็เข้าใจว่า การเกิดเป็นอะไรนั้นล้วนถูกกำหนดไว้แล้วโดยสวรรค์ ต่อให้เขาจะรู้สึกไม่ยุติธรรมแทนเฉียวเนี่ยนมากเพียงใด ความจริงที่ว่าเฉียวเชินเป็นลูกสาวที่แท้จริงของตระกูลเฉียวนั้นไม่มีทางเปลี่ยนแปลงได้เลย!

เฉียวเนี่ยนฟังพวกเขาพูดข้างหูเธอคนละประโยคสองประโยค พูดจ้อกแจ้กไม่หยุด จึงวางของลง เหลือบตาขึ้นถาม "มีใครรู้บ้างว่าศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยชิงต้าจะมาเมื่อไหร่?"