บทที่ 97 นี่เรียกว่าความห่วงใยจากผู้ใหญ่หรือ?

กู่ซานมองเห็นทุกอย่างผ่านกระจกมองหลัง แทบจะจับพวงมาลัยไม่มั่น

บ้าชิบ คุณชายวั่งช่างไร้ยางอายเหลือเกิน พูดโกหกแบบนี้ออกมาโดยไม่กระพริบตา ไม่รู้สึกอายบ้างเลยหรือไง

คุณกักตัวคุณหนูเฉียวไว้ในรถแบบนี้ แล้วเรียกว่าความห่วงใยของพี่ชายที่มีต่อน้องสาวงั้นเหรอ?

คุณกำลังเกี้ยวเธอชัดๆ!

เขาคิดแบบนี้ในใจ แต่ไม่กล้าพูดออกมาเด็ดขาด ได้แต่แอบมองทั้งสองคนในกระจกมองหลัง

เฉียวเนี่ยนงงไปชั่วขณะ ดวงตาฉายแววสงสัย แบบนี้นับเป็นความห่วงใยของผู้ใหญ่ที่มีต่อเด็กหรือ?

ขณะที่เธอยังครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ เย่วั่งชวนก็เอนตัวกลับไปแล้ว เอาแขนที่กักเธอไว้ออก ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอนพิงที่นั่งอย่างเกียจคร้านตามสบาย มือสวยวางอยู่บนหัวเข่า ลูกประคำที่พันอยู่ที่ข้อมือมีเสน่ห์แปลกตา

เขาตบที่นั่งข้างตัว พูดกับหญิงสาวที่ยังไม่ทันตั้งตัว "มานี่ นั่งให้เรียบร้อยหน่อย"

เสียงนั้น ทั้งขี้เกียจและทุ้มต่ำชวนหลงใหล

เฉียวเนี่ยนรู้สึกว่าแรงกดดันในตัวหายไป ความร้อนวูบวาบในอกก็ลดลงไปมาก เธอเอนตัวตรงนั่งให้เรียบร้อย แล้วได้ยินเขาพูดว่า

"ทางโรงเรียนได้โทรไปหาพี่ชายและคุณปู่ของเธอแล้ว พวกเขารู้เรื่องที่เธอบาดเจ็บที่มือวันนี้แล้ว พี่ชายเธอจะกลับมาช้าหน่อย ส่วนคุณปู่ของเธอสุขภาพไม่ค่อยดี ดูว่าท่านจะให้ใครกลับมาสักคน"

เฉียวเนี่ยนลืมเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้นไปชั่วขณะ ดวงตาสีดำมองเขา ดวงตาเหลือบขึ้นดูเกเร มีความหงุดหงิดเล็กน้อยแต่ส่วนใหญ่เป็นความลุกลี้ลุกลนกับสถานการณ์แบบนี้ "ฉันแค่ถลอกที่แขนเท่านั้นเอง ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องใหญ่โตขนาดนี้"

ก่อนหน้านี้เธอก็มักจะบาดเจ็บบ่อยๆ ถ้าเธอไม่พูด เฉียวเว่ยหมินและคนอื่นๆ ก็ไม่มีทางรู้เลย

ถึงแม้บางครั้งพวกเขาจะสังเกตเห็น ก็แค่ถามเธอสองสามประโยค ถามว่าเธอไปเที่ยวเล่นที่ไหนมา กลัวว่าเธอจะไปตีกับคนอื่นแล้วทำให้ตระกูลเฉียวขายหน้า

พวกเขาไม่เคยสนใจว่าเธอบาดเจ็บหนักแค่ไหน หรือต้องไปหาหมอหรือไม่

ในบ้านทั้งหลัง มีเพียงคุณคุณป้าเฉินที่จะแอบเอายาทาแผลมาให้เธอที่ห้องในตอนกลางคืน คอยเตือนเธออย่างอ่อนโยนว่า เธอเป็นเด็กผู้หญิง ควรระวังตัวเวลาเล่น อย่าทำให้ตัวเองบาดเจ็บ เพราะถ้าเกิดเป็นแผลเป็นขึ้นมา เวลาโตขึ้นใส่กระโปรงจะไม่สวย อะไรทำนองนี้

เย่วั่งชวนหลุบตาลง ดูสง่างามและสงบนิ่ง เฉียวเนี่ยนไม่ทันสังเกตเห็นความดุดันที่ซ่อนลึกอยู่ในดวงตาของเขา "เธอควรจะพูดว่า โชคดีที่ครั้งนี้เธอแค่ถลอกที่แขนเท่านั้น ท่อเหล็กที่หล่นลงมาไม่ได้ทับตัวเธอจริงๆ ไม่อย่างนั้นวันนี้คงไม่จบง่ายๆ แบบนี้หรอก"

เฉียวเนี่ยน : ...

เธองงมาก นี่เรียกว่าความห่วงใยจากผู้ใหญ่จริงๆ หรือ?

ทำไมเธอรู้สึกว่าความห่วงใยของเขากับความห่วงใยของเจียงหลีดูเหมือนจะแตกต่างกัน ว่าแตกต่างกันตรงไหน เธอพูดไม่ถูก

แค่รู้สึกว่าไม่เหมือนกัน

เย่วั่งชวนเห็นเธอขมวดคิ้วไม่พูดอะไร คิดว่าเธอยังกังวลว่าเรื่องนี้จะบานปลาย เขาหรี่ตาบอกเธอว่า "เธอเกือบจะถูกคนทำร้ายจนตายที่โรงเรียนมัธยมหนึ่ง เรื่องนี้ไม่มีทางไม่บานปลายหรอก ดูไปเถอะ โรงเรียนมัธยมหนึ่งต้องให้คำอธิบายกับเธอแน่ๆ คนคนนั้นก็ต้องถูกจับตัวออกมา ถ้าไม่หาตัวคนนั้นมาได้ ไม่ใช่แค่คุณปู่ของเธอที่ไม่สบายใจ ฉันเองก็ไม่สบายใจเหมือนกัน"

เฉียวเนี่ยน: "จริงๆ แล้วฉันพอจะเดาได้ว่าเป็นใคร แค่ยังไม่มีหลักฐานสุดท้าย ยังไม่แน่ใจในตอนนี้"

วันนี้เฉียวเชินอยู่ๆ ก็ออกมาพูดแทนคนร้าย ขอให้โรงเรียนไม่ต้องสืบเรื่องนี้ต่อ เรื่องนี้มันแปลกประหลาดตั้งแต่แรกแล้ว

เย่วั่งชวนเห็นผมเธอเส้นหนึ่งหลุดลงมา เขาใส่ใจเอื้อมมาเกี่ยวไปด้านหลังหูให้เธอก่อนจะดึงมือกลับ ท่าทางขี้เกียจแต่บุคลิกโดยรวมดูทรงพลังมาก "หลักฐานแบบนี้ ถ้ามีใจอยากสืบ ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องสืบได้"

"ผู้อำนวยการโรงเรียนของพวกเธอเป็นคนฉลาด เขาจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อสืบเรื่องนี้ให้กระจ่าง ไม่อย่างนั้นโรงเรียนก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบแทนคนที่อยู่เบื้องหลังนี่!"

ศาสตราจารย์เจียงจากมหาวิทยาลัยชิงต้ากำลังจะมาบรรยายที่โรงเรียนมัธยมหนึ่ง เพื่อเสริมชื่อเสียงให้โรงเรียน โรงเรียนคงไม่ยอมทำให้พ่อของเธอไม่พอใจเพื่อนักเรียนคนหนึ่งหรอก