บทที่ 46 ยังจะให้เฉียวเนี่ยนขอโทษอีก

เฉียวเนี่ยนจะสอบเข้าห้อง A ของโรงเรียนมัธยมหนึ่งได้ยังไง?

"เข้าใจผิดอะไรเหรอ?" ช่ายกังได้ยินไม่ชัด

เฉียวเว่ยหมินได้สติกลับมา เมื่อเจอสายตาอยากรู้อยากเห็นของช่ายกัง เขาก็ต้องกลืนคำพูดที่ว่า 'เฉียวเชินยังสอบเข้าได้แค่ห้อง B เฉียวเนี่ยนที่เรียนแย่จะสอบเข้าห้อง A ได้ยังไง' กลับลงไป

เขาพูดอย่างไม่สบายใจ "ไม่มีอะไรครับ"

เขานึกถึงจุดประสงค์ที่ตัวเองมาวันนี้ พูดกับช่ายกังอย่างยากจะเอ่ยปาก "เรื่องที่เฉียวเนี่ยนตีกัน..."

ช่ายกังรีบพูดต่อ "อ๋อ คุณหมายถึงเรื่องนี้นี่เอง"

ตลอดทางที่เขามา เขารับโทรศัพท์ไปไม่ต่ำกว่า 5 สาย ตั้งแต่ผู้บังคับบัญชาของเขาไปจนถึงเจียงจงหนานจากตระกูลเจียงแห่งราวเฉิง ทั้งโทรศัพท์จากเฉิงเฟิงกรุ๊ป โทรศัพท์จากตระกูลเว่ย แม้แต่ทางปักกิ่งก็มีคนโทรมาหาเขา...

แต่ละคนล้วนเป็นระดับที่เขาต้องเงยหน้ามอง จนเขาตกใจไม่กล้ากินข้าวต่อ รีบมาทันที

เฉียวเว่ยหมินมีสีหน้าลำบากใจ หันไปจ้องเฉียวเนี่ยนอย่างดุดัน เหมือนจะตำหนิว่าเธอไม่รู้จักทำตัวให้เป็นประโยชน์

หันกลับมายิ้มประจบช่ายกัง พูดว่า "เด็กคนนี้ดื้อไม่ยอมฟังใครมาตั้งแต่เด็ก ไม่เหมือนน้องสาวเธอเลย ไม่กี่วันก่อนเพิ่งหาพ่อแม่แท้ๆ เจอ กลับไปอยู่กับพ่อแม่แท้ๆ ได้ไม่กี่วัน ผมเพิ่งรู้เมื่อกี้ว่าเธอไปก่อเรื่องใหญ่"

"ถึงตอนนี้เธอจะไม่ได้อยู่ในการดูแลของผมแล้ว แต่เธอก็อยู่กับพวกเรามาสิบกว่าปี ผมก็ไม่อยากเห็นเธอไปก่อเรื่องวุ่นวายข้างนอก ความคิดผมเป็นอย่างนี้ครับ ผู้กำกับช่าย พวกนั้นอยากได้เงินเท่าไหร่เราจะชดใช้ให้ ถ้าพวกเขาอยากให้เฉียวเนี่ยนขอโทษก็ได้ ขอแค่ให้เรื่องใหญ่กลายเป็นเรื่องเล็ก..."

หางตาและหัวคิ้วเขาซ่อนความรู้สึกเหนือกว่าและการมองคนจากที่สูงของชนชั้นนำ พูดสิ่งเหล่านี้โดยไม่ถามความเห็นเฉียวเนี่ยนเลย ราวกับว่าเขาตัดสินใจได้เอง

เพียงไม่กี่คำเขาก็ตัดความสัมพันธ์ระหว่างตัวเองกับเฉียวเนี่ยนให้หมดจด ทำให้ตัวเองดูเป็นคนที่รักถนอมน้ำใจคนอื่น

แล้วเขาก็หันไปดุเฉียวเนี่ยน "เฉียวเนี่ยน เธอควรว่านอนสอนง่ายเดี๋ยวไปขอโทษกับฉัน ฟังรึเปล่า!"

ดวงตาของเฉียวเนี่ยนดำสนิท แฝงไปด้วยการเยาะหยันและความดิบเถื่อน เธอตอบเขาอย่างกระชับ "ไม่ไป"

เฉียวเว่ยหมินแทบจะพ่นไฟออกมาจากลำคอ ติดแค่ว่าต้องรักษาฐานะของตน จึงกดความโกรธเอาไว้ แต่ใบหน้าก็ดำคล้ำไปหมด กัดฟันด่า "เธอช่างดื้อรั้นไม่ยอมฟังอะไรเลย!"

ไม่น่าแปลกใจที่เขาพูดว่ามังกรเกิดมังกร หงส์เกิดหงส์ ลูกหนูก็ต้องรู้จักขุดรู!

ช่ายกังเห็นพวกเขาทั้งสองทะเลาะกัน รอยยิ้มบนใบหน้าจางลง มองเฉียวเว่ยหมินอีกครั้งเหมือนกำลังพิจารณาใหม่ ไม่ได้เป็นมิตรเหมือนเมื่อครู่แล้ว เขาพูดขัดขึ้นอย่างเย็นชา

"ประธานเฉียว ก่อนที่คุณจะมา คุณไม่ได้ถามให้ชัดเจนเหรอว่าวันนี้เกิดอะไรขึ้น?"

"นี่มัน... ได้ยินมาบ้าง..." เฉียวเว่ยหมินมีสีหน้าไม่ดี ไม่อยากพูดในรายละเอียด เหมือนพูดไม่ออก "ยังไงก็ไม่ต้องคิดมาก ต้องเป็นเรื่องที่เธอก่อแน่นอน"

คุณคุณป้าเฉินบอกเขาทางโทรศัพท์ว่าเฉียวเนี่ยนเข้าไปช่วยแผงขายอาหารของเธอ มีคนแจ้งตำรวจ ตำรวจมาพาคนกลับไปสถานีตำรวจ

พูดตรงๆ ก็คือเฉียวเนี่ยนไปยุ่งเรื่องที่ไม่ใช่ธุระอะไรของตัวเองนั่นแหละ!

เรื่องที่เธอไม่ควรยุ่ง เธอจะไปยุ่งทำไม!

เหมือนกับที่เชินเชินเคยบอกเขาครั้งหนึ่ง เฉียวเนี่ยนไม่รู้อะไรเลยแต่ยังกระโดดลงไปช่วยเด็กตกน้ำ ถ้าไม่มีอะไรก็ไม่เป็นไร แต่ถ้าสุดท้ายช่วยเด็กไม่ได้ หรือช่วยขึ้นมาแล้วเด็กตาย ไม่ต้องรับผิดชอบเหรอ?

เขาตัดสินใจเองโดยพลการรับผิดแทนเฉียวเนี่ยน "ผู้กำกับช่ายครับ ผมรู้ว่าเธอก่อความวุ่นวายในที่สาธารณะ สร้างความลำบากให้พวกคุณมาก คุณช่วยให้เกียรติผมหน่อยได้ไหม..."

ตระกูลเฉียวนับว่ามีชื่อเสียงในราวเฉิง เฉียวเว่ยหมินในฐานะนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงเปิดปากขอแบบนี้ก็ไม่มีปัญหา

ทว่า สายตาของช่ายกังที่มองมาเริ่มเย็นชาลงเรื่อยๆ ทำให้เขารู้สึกไม่มั่นใจ