บทที่ 32 ฉันตั้งใจทำให้เสร็จแล้ว

เฉินซีนึกถึงเรื่องที่เฉียวเว่ยหมินโทรมาบอกเมื่อวานนี้ จึงเบ้ปากเล็กน้อย ลดเสียงลง "ผลการเรียนแย่"

"พวกที่ใช้เส้นสายย้ายโรงเรียนจะมีกี่คนที่ผลการเรียนดี ยังไงห้องของเราก็ไม่รับคนที่ใช้เส้นสายแบบนี้หรอก

นี่ก็จะม.6 แล้ว ใกล้สอบเข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ผลการเรียนไม่ดีแล้วย้ายเข้ามาทำไมกัน มีแต่จะทำให้คะแนนเฉลี่ยของห้องลดลงเท่านั้น!"

ครูประจำชั้น C เห็นด้วยอย่างยิ่ง "ใช่ครับ"

ครูก็ต้องมีการประเมินผลงาน โบนัสปลายปีของพวกเขาเกี่ยวข้องกับผลการเรียนของนักเรียนอย่างใกล้ชิด ไม่มีใครอยากได้เงินเดือนน้อยลงโดยไม่มีเหตุผล

เฉินซีเร่งมือทำงาน คล่องแคล่วแยกเอกสารของนักเรียนห้องตัวเองออกมาจากกองเอกสาร กอดไว้ในอ้อมแขน แล้วพูดกับครูประจำชั้น C "ฉันจัดเอกสารเปิดภาคเรียนเสร็จแล้ว อาจารย์หลิว คุณค่อยๆ ทำต่อนะ ฉันไปก่อนละ"

ครูประจำชั้น C เห็นเธอจะไป จึงวางงานที่กำลังทำลง ถามอย่างประหลาดใจเพื่อรั้งเธอไว้ "นักเรียนย้ายโรงเรียนมาแล้ว คุณไม่ดูผลการทดสอบวัดระดับของเธอหรือ?"

เฉินซีสัญญากับเฉียวเว่ยหมินไว้แล้วว่าจะไม่ให้เฉียวเนี่ยนเรียนห้องพวกเขา ผลสอบของเฉียวเนี่ยนจะเป็นอย่างไรก็ไม่มีความสำคัญกับเธอ แม้ว่าเธอจะคิดว่าเฉียวเนี่ยนไม่มีทางสอบเข้าห้อง B ได้ก็ตาม!

"ไม่ล่ะ ฉันต้องไปประชุมเช้าที่ห้องเรียน ประกาศข่าวดีด้วย"

ครูประจำชั้น C ได้ยินเรื่องนี้มาแล้ว ใบหน้าเผยความอิจฉาอย่างเปิดเผย "เรื่องเฉียวเชินได้โควต้าเข้าสถาบันศิลปะการแสดงใช่ไหม? ดีจังเลย กระดานข่าวของโรงเรียนเต็มไปด้วยกระทู้เรื่องนี้ ต่อไปคุณก็เป็นครูประจำชั้นของดาราใหญ่แล้ว วันหน้ารุ่งโรจน์เฟื่องฟูแล้วอย่าลืมเพื่อนร่วมงานนะ!"

"ฮ่าๆ ฉันไปก่อนนะ"

......

ที่ริมโซฟา หัวหน้าฝ่ายวิชาการนำข้อสอบวัดระดับ ปากกาและกระดาษทดมาให้เฉียวเนี่ยน กล่าวว่า "ผู้อำนวยการโรงเรียนยังไม่มา คุณลองทำข้อสอบที่นี่ก่อน เมื่อทำเสร็จแล้วผมจะตรวจให้

เมื่อผู้อำนวยการโรงเรียนมาแล้วจะได้กำหนดว่าคุณควรไปเรียนที่ห้องไหน"

"ได้!"

เฉียวเนี่ยนหยิบข้อสอบขึ้นมาตามสบาย กวาดตาดูคำถามในข้อสอบหนึ่งรอบ

เหมือนที่เธอคิดไว้ ล้วนเป็นคำถามที่เน้นรูปแบบมากกว่าเนื้อหาสาระ มองดูข้อสอบทั้งฉบับแล้วมีแค่สองคำ น่าเบื่อ!

การสอบก็เป็นแบบนี้แหละ ออกข้อสอบที่เป็นคำถามน่าเบื่อที่ไม่ได้ใช้ในสังคมจริงเสมอ

หัวหน้าฝ่ายวิชาการคิดว่าเธอถูกโจทย์ทำให้ยากเกินไป จึงพูดอย่างอ่อนโยนอย่างที่ไม่ค่อยได้ทำ "ข้อสอบชุดนี้มีทั้งคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมี ภาษาอังกฤษและภาษาจีน คุณมีเวลาทำข้อสอบ 90 นาที ไม่ต้องรีบ ค่อยๆ ทำ ทำถูกสำคัญกว่าทำมาก..."

เฉียวเนี่ยนตอบรับเบาๆ หางตายกขึ้นตามสบาย ราวกับว่าเธอได้รับฟังแล้ว

วางข้อสอบลง ไม่ใช้ปากกาที่หัวหน้าฝ่ายวิชาการให้ แต่หยิบปากกาหมึกสีดำอีกแท่งออกมาจากกระเป๋านักเรียนของตัวเอง

"งั้นคุณค่อยๆ ทำนะ"

หัวหน้าฝ่ายวิชาการเห็นเธอเริ่มทำข้อสอบแล้ว จึงกลับไปช่วยครูคนอื่นๆ จัดเอกสารต่อ

เขาไม่กังวลว่าเฉียวเนี่ยนจะทุจริต ในห้องทำงานมีกล้องวงจรปิด อีกทั้งยังมีครูหลายคนอยู่ตรงนี้ หากนักเรียนย้ายโรงเรียนคนนี้จะทุจริตจริง ก็ต้องบอกว่าเธอมีความประพฤติไม่เหมาะสม สมองก็ไม่ฉลาดพอ!

......

เวลาผ่านไปทีละนาที

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

เฉียวเนี่ยนวางปากกา เอ่ยขึ้นทันทีว่า "อาจารย์คะ ฉันทำเสร็จแล้ว"

หัวหน้าฝ่ายวิชาการได้ยินดังนั้นก็อึ้งไป เดินเข้ามา "เร็วจังนะ ไม่ตรวจทานหน่อยเหรอ?"

เฉียวเนี่ยนปิดฝาปากกา ดวงตาทั้งสองสีดำและเย็นชา "ไม่จำเป็น"

"..."

เขาก้มลงหยิบข้อสอบของเฉียวเนี่ยน กวาดตาดู ทำเสร็จหมดแล้ว ด้วยจรรยาบรรณครู เขาก็อดพูดไม่ได้ว่า "นักเรียนเฉียวเนี่ยน นี่เกี่ยวข้องกับการที่เธอจะไปเรียนที่ห้องไหน เธอควรจะรอบคอบนะ"

เฉียวเนี่ยนเชิดหางตาอย่างโดดเด่น "ค่ะ ฉันทำเสร็จอย่างรอบคอบแล้ว"

อย่างน้อยนี่ก็เป็นการสอบที่เธอตั้งใจที่สุดครั้งหนึ่ง

หัวหน้าฝ่ายวิชาการเห็นว่าเธอไม่ตั้งใจจะตรวจทานจริงๆ จึงถอนหายใจว่า "ก็ได้ ฉันจะตรวจให้เธอ"

ครูคนอื่นๆ เห็นเขาจะตรวจข้อสอบแล้ว จึงรุมเข้ามาดูความสนุก ต่างอยากรู้ว่านักเรียนย้ายโรงเรียนใหม่คนนี้มีผลการเรียนเป็นอย่างไร!