บทที่ 180 - เตรียมล่าและผลของทักษะ
บทที่ 180 - เตรียมล่าและผลของทักษะ
บทที่ 180 - เตรียมล่าและผลของทักษะ
ในพระราชวังหรูหรามีโต๊ะตัวหนึ่งตั้งอยู่ บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารเลิศรส
เอี๊ยด
ประตูห้องเปิดออก
เด็กสาวสองคนเดินเข้ามาพร้อมกัน
ทัตสึมิที่กำลังหยอกล้อกับมายน์อยู่ก็เงยหน้าขึ้น โบกมือทักทาย “อาคาเมะ คุโรฮิโตมิ พวกเธอมาแล้ว”
ทั้งสองพยักหน้าให้เขา
ลาบัคกอดอกพิงเก้าอี้ที่สวยงามอย่างเกียจคร้าน
“อาคาเมะ เจ้ารู้ไหมว่าทำไมหัวหน้าถึงเรียกพวกเรามาที่นี่กะทันหัน”
ไนท์เรดได้ยุบตัวลงแล้ว ความสัมพันธ์ของพวกเขากับกองทัพปฏิวัติก็ถูกฝังกลบไปพร้อมกัน ไม่มีใครรู้เรื่องอีกต่อไป
แต่ว่า สมาชิกของไนท์เรดทุกคนก็ได้รับการปฏิบัติอย่างสมเกียรติ
อาคาเมะดึงเก้าอี้ออกมา
“ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน”
คุโรฮิโตมินั่งลงข้างๆ พี่สาว ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
ถึงแม้เธอจะอยู่กับพี่สาวบ่อยๆ แต่ก็ไม่ค่อยได้พูดคุยกับไนท์เรดมากนัก ยิ่งการรวมตัวของไนท์เรด เธอยิ่งไม่เคยเข้าร่วมเลย
ครั้งนี้เรียกเธอมาด้วยเป็นพิเศษ ไม่รู้ว่าเพื่ออะไรกันแน่
ทุกคนพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ก็มีคนสองคนเดินเข้ามาในห้อง
คนหนึ่งย่อมเป็นนาเจนด้า
เมื่อเห็นอีกคนหนึ่ง ทุกคนก็มีสีหน้าประหลาดใจ
คุโรฮิโตมิที่กำลังเล่นกับส้อมอย่างเบื่อหน่ายก็ลุกขึ้นยืนทันที วิ่งเข้าไปอย่างดีใจ
“อาโอกิ ท่านกลับมาแล้ว”
“ข้าก็ไม่นึกว่าจะต้องใช้เวลานานขนาดนี้เหมือนกัน”
อาโอกิยิ้ม แล้วมองไปยังโต๊ะอาหาร
เลโอเน่ บราท ทัตสึมิ... จริงด้วย สมาชิกไนท์เรดมากันครบทุกคน
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะทุกคน”
เขาเพิ่งจะพูดจบ เลโอเน่ก็โอบคอเขาไว้ ยิ้มร่า “ในที่สุดเจ้าก็กลับมาซะที หายไปเดือนกว่า เจ้ารู้ไหมว่าพวกเราเป็นห่วงเจ้าแค่ไหน”
“ขอโทษที”
อาโอกิมองเธออย่างประหลาดใจ “แล้วไลอ้อนเอลของเจ้าล่ะ”
เลโอเน่ทุบหน้าอกเขาอย่างไม่พอใจ “ก็เพราะเจ้าไม่ใช่เหรอ”
ข้างๆ กัน นาเจนด้าอธิบายว่า “ตั้งแต่ได้รับคำเตือนจากเจ้า ตอนนี้พวกเราใช้เทย์กุอย่างระมัดระวังมาก โดยเฉพาะเลโอเน่ ข้าห้ามไม่ให้เธอใช้เทย์กุอีกต่อไปแล้ว”
ตอนนี้จักรวรรดิถูกโค่นล้มแล้ว ถึงแม้สงครามจะยังไม่จบสิ้นโดยสมบูรณ์ แต่ถ้าไม่มีสถานการณ์พิเศษ เลโอเน่ก็จะไม่ลงสนามรบอีกต่อไป
อาโอกิหันไปมอง เลโอเน่ทำหน้าบูดบึ้ง
ถึงแม้เธอจะไม่ใช่พวกบ้าการต่อสู้เหมือนเอสเดธ แต่เธอก็ชอบการต่อสู้มาก ในสายเลือดของเธอมีดีเอ็นเอของความรุนแรงอยู่
“การตัดสินใจนี้ดีแล้ว” เขากล่าว “การใช้ไลอ้อนเอลต่อไปก็เหมือนการฆ่าตัวตายช้าๆ”
เลโอเน่ฮึดฮัดสองครั้ง ชูกำปั้นขึ้น “ไม่ใช้เทย์กุก็ไม่ใช้สิ แค่หมัดสองข้างนี้ก็พอแล้ว”
“อาหารเย็นพร้อมแล้ว”
ชายร่างสูงใหญ่สวมผ้ากันเปื้อนถือถาดอาหารเดินเข้ามาขัดจังหวะการสนทนาของพวกเขา
นาเจนด้ากล่าวว่า “อาโอกิ ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือซุซาโนะโอะ”
“เทย์กุชีวภาพเหรอ”
อาโอกิมองไป
เทย์กุชีวภาพคล้ายกับสัตว์อัญเชิญ มีความสามารถในการฟื้นฟูที่แข็งแกร่งมาก
แต่เมื่อเทียบกับอสูรแล้ว มีจุดอ่อนที่ร้ายแรงกว่าอย่างหนึ่ง
ภายในร่างกายของเทย์กุชีวภาพทุกตัวจะมีแกนกลางอยู่ ตราบใดที่แกนกลางถูกทำลาย เทย์กุชีวภาพก็จะตาย
นี่เป็นเรื่องน่าประหลาดใจ
ประสิทธิภาพของซุซาโนะโอะยอดเยี่ยมมาก หลังจากใช้เคล็ดวิชาลับแล้ว ยังสามารถต่อกรกับเอสเดธได้ชั่วครู่ ทำให้เอสเดธต้องใช้ “มหาปัทมะ”
ตอนที่ไปล่าสัตว์อสูรระดับสุดยอด เขาจะเป็นกำลังเสริมที่ดีได้
นอกจากนี้ นอกจากการต่อสู้แล้ว ซุซาโนะโอะยังทำงานบ้านได้ทุกอย่าง มีความสามารถทั้งด้านการต่อสู้และการใช้ชีวิต เป็นพี่เลี้ยงที่สมบูรณ์แบบ
ซุซาโนะโอะวางถาดอาหารลงทันที เดินไปหาอาโอกิ ยื่นมือออกไปปัดฝุ่นที่ชายเสื้อของเขาอย่างจริงจัง
“แบบนี้ค่อยสบายตาหน่อย”
อาโอกิยิ้ม
อืม นอกจากนิสัยที่ดูโบราณไปหน่อย
ทุกคนนั่งลง
นาเจนด้ากล่าวว่า “ที่เรียกทุกคนมาในวันนี้มีสองเรื่อง หนึ่งคือเพื่อต้อนรับการกลับมาของอาโอกิ สองคือเพื่อล่าสัตว์อสูรระดับสุดยอด”
ทุกคนมองไปที่อาโอกิ
อาโอกิกวาดสายตามองใบหน้าของพวกเขา “ข้าเตรียมจะเริ่มในอีกไม่กี่วันข้างหน้านี้ หวังว่าทุกคนจะเตรียมตัวให้พร้อม”
ทุกคนมีสีหน้าเคร่งขรึม แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทีไม่พอใจออกมา
อาโอกิได้ฆ่าเสนาบดีตามที่ตกลงกันไว้แล้ว หรือกระทั่งฆ่าจักรพรรดิด้วยซ้ำ กองทัพปฏิวัติที่สามารถโค่นล้มจักรวรรดิได้อย่างรวดเร็วขนาดนี้ เขามีคุณูปการอย่างใหญ่หลวง
ตอนนี้ ถึงเวลาที่พวกเขาจะต้องทำตามสัญญาแล้ว
“เมื่อไหร่กันแน่” อาคาเมะถาม
อาโอกิกล่าวว่า “อีกสามวันแล้วกัน”
หนึ่งคือเพื่อให้ไนท์เรดมีเวลาเตรียมตัว สองคือเขาต้องรอให้ “ร่างสุดยอด” ชาร์จพลังจนเต็ม
“ดูเหมือนจะต้องมีศึกใหญ่แล้วสินะ”
บราทหัวเราะอย่างร่าเริง “ทัตสึมิ ถึงตอนนั้นต้องอยู่ใกล้ๆ ข้านะ ข้าจะได้ปกป้องเจ้าได้”
ทัตสึมิหน้าแดงก่ำ หัวเราะแห้งๆ “ขอบคุณมากครับพี่ใหญ่ แต่ว่า ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี”
มายน์จ้องบราทอย่างโกรธเคือง
“หัวหน้า” เลโอเน่มองนาเจนด้าตาแป๋ว
นาเจนด้ายิ้ม “ครั้งนี้เจ้าใช้ไลอ้อนเอลได้”
“เย้” เลโอเน่ร้องออกมาอย่างตื่นเต้น
ลาบัคตัวสั่นงันงก “สัตว์อสูรระดับสุดยอดเลยนะ น่ากลัวจังเลย หรือว่าเราควรจะสารภาพรักกับนาเจนด้าก่อนดีนะ”
เชเล่มองทุกคน ไม่ได้พูดอะไร ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่พึงพอใจ
คุโรฮิโตมิหันไปมองข้างๆ
“ท่านพี่ พวกเราจะได้สู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันอีกแล้วนะ พลังของข้าจะต้องทำให้ท่านพี่ตกใจแน่ๆ”
อาคาเมะยิ้มบางๆ “ข้ารู้มานานแล้วว่าคุโรฮิโตมิในตอนนี้แข็งแกร่งมาก”
งานเลี้ยงเลิกราไปแล้ว เป็นเวลาดึกสงัด
อาโอกินั่งขัดสมาธิ
นี่คือที่พักที่นาเจนด้าจัดให้เขา ข้างๆ คือห้องของพี่น้องคุโรฮิโตมิและอาคาเมะ
เกี่ยวกับ “อสูรมังกรอนันต์” เขายังมีบางคำถามที่ยังไม่กระจ่าง
“วิญญาณแค้น” “ลมหายใจมังกร” “กลืนกิน” สายตาของอาโอกิกวาดผ่านทักษะทั้งสามนี้ ในใจก็ปรากฏข้อมูลขึ้นมาเป็นชุดๆ
“ลมหายใจมังกร” ง่ายที่สุด คือทักษะการโจมตีชนิดหนึ่ง พูดง่ายๆ ก็คือการโจมตีด้วยพลังงานที่พ่นออกมาจากปาก
นี่เป็นความสามารถพื้นฐานของสัตว์อสูรระดับสุดยอด
ถือเป็นการชดเชยจุดอ่อนที่เขาไม่มีความสามารถในการโจมตีระยะไกลมาโดยตลอด
“กลืนกิน” มีความคล้ายคลึงกับ “กลืนอสูร” ก่อนหน้านี้ แต่โดยรวมแล้วก็ยังแตกต่างกันมาก
“อสูรมังกรอนันต์” เป็นอาชีพที่เกิดจากการหลอมรวมสายเลือดของสัตว์อสูรระดับสุดยอดจำนวนมาก สามารถกลืนกิน “สายเลือด” ต่อไปเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเองได้
หรือกระทั่งมีโอกาสที่จะยกระดับคุณภาพของอาชีพได้
แต่ว่า ไม่ใช่ทุกสายเลือดที่จะสามารถดูดซับและหลอมรวมได้ การที่จะยกระดับคุณภาพของอาชีพก็ยากอย่างยิ่ง
ถึงแม้จะไม่สามารถเพิ่มพลังต่อสู้ได้โดยตรง แต่ความสำคัญของทักษะนี้ก็ไม่ต้องสงสัยเลย
ที่น่าสนใจที่สุดคือทักษะ “วิญญาณแค้น”
ไม่ว่าจะเป็นอาชีพครึ่งดาว หรือ “อสูรวิปลาส” “ราชันย์อสูรวิปลาส” ทักษะโดยพื้นฐานแล้วคือการแสดงออกถึงพลังหรือคุณลักษณะของอาชีพนั้นๆ
แต่ว่า “วิญญาณแค้น” นั้นแตกต่างออกไป
ทักษะนี้มาจากความโกรธแค้นและความเกลียดชังของเหล่าสัตว์อสูรระดับสุดยอดเหล่านั้น
หลังจากถูกฆ่าแล้ว เนื้อหนัง กระดูกยังถูกนำไปหลอมเป็นอาวุธอีก
ถึงแม้จะตายไปแล้ว แต่ความเกลียดชังของเหล่าสัตว์อสูรระดับสุดยอดเหล่านั้นก็ไม่ได้หายไป หลอมรวมเข้าไปในสายเลือด กลายเป็น “วิญญาณแค้น”
ผลของ “วิญญาณแค้น” ก็น่าสนใจอย่างยิ่ง
หลังจากที่ดูจบแล้ว อาโอกิก็ไม่ลังเลเลยที่จะยกระดับความสำคัญของ “วิญญาณแค้น” ขึ้นมาสูงสุดทันที
[จบแล้ว]