บทที่ 771 หญิงสาวนักฆ่า

เทศกาลภาพยนตร์เล็กๆ ก็มีข้อดีของมันเอง

ต้นทุนต่ำ การเดินทางสะดวก ข้อมูลข่าวสารแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว แค่ติดโปสเตอร์สักแผ่น คนทั้งเมืองก็เห็น "หญิงสาวหัวใจหวาน" ได้ติดโปสเตอร์ขนาดใหญ่ที่หน้าโรงภาพยนตร์:

อูม่า เธอร์แมน นั่งอยู่บนโต๊ะผ่าศพ สวมเสื้อสายเดี่ยว กางเกงใน ถุงเท้ายาวสีขาว ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด แต่ยังคงยิ้มหวาน

โปสเตอร์นี้ติดตั้งแต่งานเปิดตัว สร้างความสนใจให้กับทุกคนมาแล้ว

เช้าวันนี้ แสงแดดสดใส อากาศเย็นก็ไม่โหดร้าย ตรงข้ามเฉียงๆ กับโรงภาพยนตร์ ฮันเตอร์กำลังกำชับคนอีกหลายคนเป็นครั้งสุดท้าย

เขาเป็นคนของนิวไลน์ซีนีมา ผู้ช่วยของบ็อบ เชย์ ก่อนหน้านี้เขาตามเจ้านายไปถ่ายหนังระดับบีที่ไม่เป็นที่ยอมรับเพื่อหาเลี้ยงชีพ ใครจะรู้ว่าเจ้านายของเขาจะได้เศรษฐีชาวจีนมาเป็นที่พึ่ง ทำให้เขามีแนวโน้มที่จะประสบความสำเร็จในช่วงวัยกลางคน

ปีที่แล้วพวกเขาขายวิดีโอห้าม้วนได้ถึง 2.5 ล้านดอลลาร์ ฮันเตอร์รู้สึกว่าเขาสามารถพักผ่อนสบายๆ ได้แล้ว

แต่เจ้านายของเขากลับนำเงินไปขยายช่องทางการจัดจำหน่าย ในชั่วพริบตาเงินก็หายไปเหมือนไข่ที่ถูกลมพัด เงินไปแล้วยังพออยู่ได้อย่างสบาย ตอนนี้เรื่องมันยิ่งไม่น่าเชื่อ เพราะเขามาร่วมเทศกาลภาพยนตร์แต่กลับมาทำเรื่องปลอมๆ

หน้าที่ของเขาคือจัดการรวมกลุ่มคนในรัฐยูทาห์ เพื่อมาเป็นผู้ชมอาชีพ

ผู้ชมอาชีพไม่ใช่เรื่องแปลก รายการทีวีเห็นกันบ่อยๆ

ฮันเตอร์อยู่ในวงการหนังระดับบีมาหลายปี มีเครือข่ายกว้างขวาง เขาสามารถรวบรวมคนได้จริงๆ ส่วนใหญ่เป็นตัวประกอบและทีมงานเบื้องหลังที่ไม่ค่อยประสบความสำเร็จ ทั้งชายและหญิง มีหลายคนที่อายุมากด้วย

"พวกเราแค่ต้องปรบมือเหมือนคนโง่ๆ เท่านั้นเหรอ?"

"แบบนั้นมันดูปลอมเกินไป! พวกคุณต้องดูให้จริงจังก่อน แล้วค่อยแสดงออกที่เกินจริงเล็กน้อยบนพื้นฐานของความรู้สึกที่แท้จริง ทั้งปรบมือ โห่ร้อง ชื่นชม พูดคุยกัน ห้ามขาดอะไรสักอย่าง หลังจากฉายจบจะมีช่วงถาม-ตอบ ผมเตรียมคำถามไว้ให้แล้ว พวกคุณแบ่งๆ กันถาม"

"ผมอยากซื้อป๊อปคอร์น จะเบิกได้ไหม?"

"ฉันอยากดื่มโกโก้ร้อน!"

"พวกเราแสร้งทำเป็นคู่รักได้ไหม? ฉันได้คิดฉากสวีทขึ้นมาเล็กน้อย"

"เงียบ! เงียบ!"

ฮันเตอร์ปวดหัวหนัก เขาด่า: "พวกคุณแค่ดูหนังบ้าๆ นั่นให้จบ ทำงานให้เสร็จ จะมีเซ็กส์กันตรงนั้นก็ตามใจพวกคุณ! รีบๆ ให้ลูกน้องของคุณมารวมตัวกันได้แล้ว ถึงเวลาเข้าโรงแล้ว!"

คนเหล่านี้มีสถานะเป็นหัวหน้ากลุ่ม แต่ละคนสามารถรวบรวมคนมาได้

ไม่นาน ทุกคนทยอยมาถึง เดินเข้าโรงภาพยนตร์เป็นกลุ่มเล็กๆ ฮันเตอร์เดินตามเข้าไป โรงภาพยนตร์ไม่ใหญ่ไม่เล็ก คนเหล่านี้ครองที่นั่งไปประมาณครึ่งหนึ่ง ที่เหลือเป็นผู้จัด สื่อมวลชน และผู้ชมที่ซื้อบัตรเข้ามาเอง

...

ประมาณสิบนาทีต่อมา

โรงภาพยนตร์เต็มแล้ว ทีมงานและสื่อนั่งอยู่แถวหน้า อูม่า เธอร์แมน รู้สึกประหม่าเล็กน้อยเพราะเป็นครั้งแรกที่ได้ชมภาพยนตร์ที่ตนเองแสดงแบบเต็มเรื่อง เธอกระซิบ: "พวกเราจะประสบความสำเร็จไหม?"

"ฉันจะรู้ได้ยังไง?"

"คุณไม่สนใจเลยเหรอ?"

"ฉันผลิตหนังมากมายทุกปี ล้มเหลวสักเรื่องฉันก็ยังมีตัวเลือกอีกเยอะ ฉันจะไปสนใจอะไร? คุณเป็นห่วงเรื่องนี้ไปทำไม ลองคิดดีกว่าว่าเดี๋ยวจะตอบคำถามยังไง"

"..."

อูม่า เธอร์แมน รู้สึกหงุดหงิด เธอรู้สึกว่าชายคนนี้บางครั้งก็อารมณ์ดี บางครั้งก็เย็นชา บ่อยครั้งที่เขาพูดความจริงออกมาตรงๆ โดยไม่สนใจว่าคนอื่นจะรับไหวหรือไม่

เธอหันไปมองที่นั่งผู้ชม เห็นคนแน่นขนัด หัวใจเต้นเร็วขึ้นเรื่อยๆ นี่เป็นหนังเรื่องแรกของเธอนะ!

ไม่นาน ไฟในโรงภาพยนตร์ก็ดับลง จอฉายสว่างขึ้น

"หญิงสาวหัวใจหวาน" ปรากฏ

ตั้งแต่ตอนเริ่มต้นก็ให้ความรู้สึกที่ค่อนข้างหยาบ ตรงกับความเข้าใจแบบคลิเช่ของคนทั่วไปที่มีต่อหนังระดับบี

เรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวที่มีความสุขสมบูรณ์ มีลูกสาวสองคน

พี่สาวร่าเริง สดใส ไร้เดียงสา น้องสาวฉลาด ใจเย็น ชอบกีฬา วันหนึ่ง พี่สาวไปดูคอนเสิร์ตที่อื่น แล้วหายตัวไป พ่อเสียใจมากจนประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ ครอบครัวที่สวยงามพังทลายภายในคืนเดียว

หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง น้องสาวได้พบชายคนหนึ่งที่อ้างว่าเป็นสกาวต์หานักแสดง เธอบังเอิญพบของของพี่สาวในรถของเขา และเรื่องราวก็เริ่มต้นขึ้น

ภาพยนตร์ไม่ได้แสดงโดยตรงว่าเกิดอะไรขึ้นกับพี่สาว แต่เล่าผ่านมุมมองของน้องสาวเพื่อบอกความจริงอันโหดร้ายแก่ผู้ชม: สกาวต์มีพรรคพวกอีกสองคน อ้างตัวเป็นผู้จัดการและผู้กำกับ พวกเขามักจะพูดหวานล้อมให้เหยื่อหลงเชื่อ วางยาสลบ แล้วขนตัวไปยังฐานลับเพื่อทรมานฆ่า...

น้องสาวเริ่มต่อกรกับพวกเขา

เธอแสร้งทำเป็นอยากดัง กระตือรือร้นในการยั่วยวนสกาวต์ ในร้านกาแฟเธอใช้เท้าเกี่ยวขาของอีกฝ่าย ถูไถผิวเนื้อกับผิวเนื้อ มองชายคนนั้นด้วยสายตายั่วยวน แล้วเม้มริมฝีปากเบาๆ

"สาวคนนี้ดีจริงๆ!"

"เธออายุเท่าไหร่?"

"ดูเหมือนจะแค่ 16 ปี!"

"ปีนี้เป็นงานของเด็กสาวหรือไง?"

นักข่าวพูดคุยกันเสียงเบา พวกเขาพบว่า "หญิงสาวหัวใจหวาน" มีความเชื่อมโยงกับ "คำหวานละมุน" นักแสดงนำหญิงทั้งสองคนก็บังเอิญเหมือนกัน ลอร่า เดิร์น อายุ 19 ปี อูม่า เธอร์แมน อายุ 16 ปี ทั้งคู่สูง 178 ซม.

ทั้งคู่แสดงเป็นเด็กที่อายุไม่ถึง 18 ปี และทั้งคู่เผชิญกับการคุกคามจากผู้ชายที่มีต่อตัวเอง/คนในครอบครัว แต่เลือกที่จะจัดการต่างกัน: คนหนึ่งถูกข่มขืนแล้วเก็บกดไว้ อีกคนต้องการแก้แค้นให้พี่สาว

ในที่สุด น้องสาวก็หลอกสกาวต์ให้มาที่กระท่อมไม้

สกาวต์วางแผนจะวางยาเธอที่กระท่อม และนัดเวลากับเพื่อนอีกสองคนให้ตามมาทีหลัง

แต่ผลลัพธ์คือเขากลับถูกวางยาเสียเอง

บนจอปรากฏฉากเดียวกับโปสเตอร์ อูม่า เธอร์แมน สวมเสื้อกล้าม กางเกงใน ถุงเท้ายาวสีขาว นั่งอยู่บนโต๊ะผ่าศพ ปล่อยขายาวสองข้างห้อย สกาวต์ถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ ด่าทอด้วยความหวาดกลัว

อูม่า เธอร์แมน ไม่สนใจเขา พูดกับตัวเองว่า: "ที่นี่ดีใช่ไหมล่ะ? นี่เป็นสถานที่ที่พ่อของฉันใช้จัดการเหยื่อล่าสัตว์ของเขา"

"นักล่าที่เก่งที่สุดมักจะปรากฏตัวในรูปแบบของเหยื่อ ดูเหมือนคุณจะไม่เข้าใจหลักการนี้"

เธอกระโดดลงมา หยิบชุดเครื่องมือลงมา ทั้งขวาน เลื่อย ตะขอ มีดหลากหลายประเภท ขณะที่เลือกเครื่องมือ เธอพูดว่า: "ฉันจะถามคุณอีกครั้ง พี่สาวของฉันอยู่ที่ไหน?"

"อีกะหรี่! แกกล้าลงมือหรือไง? พวกเราจับตาแกมานานแล้ว แกและครอบครัวแกหนีไม่พ้นหรอก!"

สกาวต์ตะโกนด้วยความกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความโกรธ ดวงตาเบิกโพลงเหมือนปลาทอง มีภาพซูมเส้นเลือดในดวงตาของเขา

"..."

ทั้งโรงกลั้นหายใจ จ้องมองหญิงสาวที่บ้าคลั่งบนจอ เธอหยิบมีดเล็กยาวสำหรับเฉือนเนื้อ

"ได้เลย! คุณพูดเก่งจริงๆ ฉันเดาว่าตอนที่คุณหลอกพี่สาวของฉันไป คุณก็ใช้ปากนี่แหละ ทักษะการพูดของคุณเยี่ยมมาก..."

ฉับ!

เธอยังพูดไม่ทันจบ จู่ๆ ก็ลงมือ มีดวาดผ่าน ตัดลิ้นของสกาวต์ออกไปครึ่งหนึ่ง เลือดพุ่งกระเซ็นใส่หน้าเต็มไปหมด เธอมือหนึ่งจับลิ้นที่เลือดไหลทะลัก อีกมือถือมีด ยิ้มหวาน:

"คุณยังมีนิ้วมือ คุณสามารถเขียนบอกได้ พี่สาวของฉันอยู่ที่ไหน?"

"โอ้!"

"พระเจ้า!"

ฉากนี้ทำให้ทั้งโรงกรีดร้อง หลายคนสะดุ้งถอยหลัง มีผู้ชมหญิงบางคนปิดตา แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีคนที่เลิกคิ้ว ยิ้มอย่างสนุกสนาน เพราะความรู้สึกที่ได้ช่างสะใจ!

น้องสาวทรมานฆ่าชายคนนี้!

ในขณะเดียวกัน ผู้กำกับและผู้จัดการก็มาถึง เธอใช้กลไกและธนูยิงผู้กำกับ แล้วปะทะกับผู้จัดการด้วยมือเปล่า

ดังนั้นผู้ชมจึงได้เห็นหญิงสาววัยรุ่นกับชายวัยกลางคน ต่อสู้กันเยี่ยงสัตว์ป่าในพื้นที่แคบๆ ใช้วิธีการต่างๆ ชนทุกอย่างแตกกระจาย สุดท้ายน้องสาวโจมตีสำเร็จ ขึ้นคร่อมบนตัวชาย แทงมีดลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"..."

ทั้งโรงตกตะลึง โดยเฉพาะผู้ชมอาชีพที่ถูกจ้างมา พวกเขาไม่เคยคิดว่าจะได้ดูหนังแบบนี้

นักข่าวเมย์สันก็อ้าปากค้าง หลุดคำออกมาโดยไม่รู้ตัว: "Powerful!"

(จบบท)