บทที่ 6: ยูงาโอะ

◉◉◉◉◉

ที่นี่คือที่หลบภัย มีผู้คนมากมายซ่อนตัวอยู่ ถึงแม้เด็กๆ จะเล่นซนกันอยู่เป็นกลุ่มและผู้ใหญ่ไม่ได้ว่าอะไร แต่ตอนนี้พอเริ่มมีเรื่องชกต่อยกัน ก็ย่อมต้องมีคนเข้ามาห้ามปรามเป็นธรรมดา

“ฮายาเตะ ทำอะไรของลูกน่ะ? โตแล้วยังจะรังแกเด็กเล็กอีก ไม่อายบ้างหรือไง?” แม่ของเก็กโค ฮายาเตะเดินเข้ามาดึงตัวลูกชายออกไป พร้อมกับตรวจดูหัวไหล่ของเขา

“ก็เขาน่ะสิหอมยูงาโอะ!” เก็กโค ฮายาเตะตะโกนอย่างหัวเสีย

“เป็นยูงาโอะต่างหากที่หอมรันโบคุไม่ใช่เหรอ? พอได้แล้ว อย่าก่อเรื่องอีก!” แม่ของเก็กโค ฮายาเตะพูดเสียงเย็น ก่อนจะลากตัวเขาเข้าไปในกลุ่มคน

เพื่อนๆ คนอื่นต่างมองฮิวงะ รันโบคุด้วยความประหลาดใจ ถึงแม้ว่าปกติพวกเขาจะไม่ค่อยได้เจอเขาบ่อยนัก แต่ก็ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่ากระบวนท่าของเขาจะเก่งกาจขนาดนี้

ขณะเดียวกัน สายตาของอุจิวะ อิทาจิที่กำลังอุ้มลูกน้อยอยู่ก็ยิ่งดูลุ่มลึกขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนว่าเด็กคนนี้จะไม่เหมือนกับที่เขาคิดไว้

เหตุผลที่อุจิวะ อิทาจิรู้ว่ารันโบคุมองเห็นในตอนกลางคืน เป็นเพราะมีครั้งหนึ่งเขาบังเอิญไปเห็นรันโบคุโยนอาหารที่หมู่บ้านแจกจ่ายให้ทิ้ง แล้วทำอาหารกินเองที่บ้าน

หลังจากนั้น เขาก็ใช้เวลาสังเกตการณ์อยู่สองวัน ถึงได้ค้นพบว่าเด็กหนุ่มที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขาคนนี้ ที่จริงแล้วมองเห็นในตอนกลางคืน แต่ตอนกลางวันกลับเป็นคนตาบอด ไม่เพียงเท่านั้น เขายังแอบฝึกฝนกระบวนท่าอยู่คนเดียวบ่อยๆ!

อย่าเห็นว่าภายนอกเขาจะดูบอบบางขาวสะอาด แต่ความจริงแล้วตอนที่เขาฝึกกระบวนท่านั้นรวดเร็วมาก และลงมือได้อย่างหนักหน่วง!

นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมการป้องกันตัวด้วยกระจกเงาในระบบของฮิวงะ รันโบคุถึงได้แสดงอานุภาพออกมาได้อย่างมหาศาลขนาดนั้น ซึ่งมันเกี่ยวข้องโดยตรงกับการที่เขาฝึกฝนร่างกายด้วยตัวเองมาตลอดสองปีนี้

และก็เพราะได้เห็นการฝึกฝนร่างกายด้วยตัวเองของเขานี่แหละ ช่วงหลังๆ มานี้ อุจิวะ อิทาจิถึงได้เริ่มฝึกฝนด้วยตัวเองที่บ้านเช่นกัน

พวกเขาอายุเท่ากัน เขาจะยอมน้อยหน้าไม่ได้เด็ดขาด!

หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายเล็กๆ จบลง อุซึกิ ยูงาโอะก็ดึงตัวฮิวงะ รันโบคุไปอีกทางหนึ่ง ส่วนเด็กคนอื่นๆ ก็ถูกผู้ปกครองพาตัวกลับไป เรื่องวุ่นวายจึงสงบลงเพียงเท่านี้

เสียงระเบิดจากด้านนอกที่หลบภัยเริ่มเบาลงมากแล้ว แต่ทุกคนก็ยังคงรู้สึกตึงเครียด

เวลาผ่านไปอีกพักหนึ่ง ข้างนอกก็เงียบสนิท จากนั้นก็มีคนเข้ามาประกาศว่าข้างนอกปลอดภัยแล้ว ให้ทุกคนทยอยกันออกจากที่หลบภัยอย่างเป็นระเบียบ

หลังจากนั้นทุกคนถึงได้รู้ว่า จากเหตุการณ์เก้าหางบุกโจมตีในครั้งนี้ หมู่บ้านได้สูญเสียนินจาไปมากมาย ในจำนวนนั้นมีโฮคาเงะรุ่นที่สี่ นามิคาเสะ มินาโตะ และภรรยาของเขา อุซึมากิ คุชินะ รวมอยู่ด้วย ส่วนเก้าหางนั้นถูกผนึกได้สำเร็จ...

ส่วนเรื่องที่ว่าถูกผนึกไว้ในร่างกายของใครนั้น? ก็มีข่าวลือต่างๆ นานา ความลับระดับนี้มีเพียงผู้บริหารระดับสูงของหมู่บ้านเท่านั้นที่รู้ แต่คนธรรมดาทั่วไปก็พอจะเดาได้อยู่บ้าง เพียงแต่ไม่มีใครนำมาพูดกันอย่างเปิดเผยก็เท่านั้น

ฮิวงะ รันโบคุถูกอุซึกิ ยูงาโอะมาส่งถึงบ้าน เธอกำชับให้เขาระวังตัวให้ดีแล้วก็จากไป เพราะเธอเองก็ต้องกลับบ้านไปหาครอบครัวของเธอเหมือนกัน

บ้านของฮิวงะ รันโบคุตั้งอยู่บริเวณรอบนอกของเขตตระกูลฮิวงะ ติดกับชายขอบของหมู่บ้าน บรรยากาศที่นี่ค่อนข้างเงียบสงบ

ตอนนี้เขาได้อยู่คนเดียวเสียที ในหัวของเขากำลังท่วมท้นไปด้วยความสามารถทางวิชานินจาและวิธีการฝึกฝนทั้งหมดของ “นามิคาเสะ มินาโตะ” มันเหมือนกับพลังงานที่กำลังเดือดพล่านและต้องการหาทางระบายออกอย่างเร่งด่วน

น่าเสียดายที่ตอนนี้ฮิวงะ รันโบคุยังไม่มีจักระ ไม่อย่างนั้นเมื่อรวมเข้ากับความรู้เหล่านี้ เขาก็จะสามารถฝึกฝนวิชานินจาได้อย่างเต็มที่

ดูเหมือนว่าตอนนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือจักระ! ขอเพียงแค่เขามีจักระ ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะเริ่มต้นขึ้นได้!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาจึงไม่กล้ารอช้า ค้นหาวิธีการดึงจักระขั้นพื้นฐานที่สุดของนามิคาเสะ มินาโตะออกมา แล้วเริ่มฝึกฝนทันที!

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]