บทที่ 2: ปลุกพลังทั้งหมด

◉◉◉◉◉

ตรวจสอบโฮสต์: สายเลือดกลายพันธุ์ของตระกูลฮิวงะ, ผู้ครอบครองเนตรสังสาระเร้นลับ—ฮิวงะ รันโบคุ!

อายุ: 5 ขวบ

พลังกาย: 10

ปริมาณจักระ: 0

ระดับของระบบ: ขั้นต้น!

ความสามารถของระบบ: นอกเหนือจากความสามารถในการป้องกันตัวด้วยกระจกเงาที่มีมาให้...

สามารถแบ่งออกได้เป็น:

คัดลอกด้วยกระจกเงา: เลเวล 0! สามารถบันทึกและคัดลอกเป้าหมายด้วยกระจกเงาได้ทุกเมื่อตามความต้องการของโฮสต์ จากนั้นโฮสต์จะสามารถฝึกฝนสิ่งที่คัดลอกมาได้

ฝึกฝนด้วยกระจกเงา: เลเวล 0, โฮสต์สามารถฝึกฝนตามข้อมูลที่คัดลอกมาได้

โคลนนิ่งด้วยกระจกเงา: 0 ตัว! สามารถโคลนนิ่งสิ่งมีชีวิตที่ต้องการได้ทุกเมื่อตามคำสั่งของโฮสต์! (จำเป็นต้องใช้เวลาฟูมฟัก, ไม่สามารถใช้กับมนุษย์ได้!)

พัฒนากระจกเงา: 0!

ระบบแบ่งออกเป็นสองหน้าต่าง หนึ่งคือหน้าต่างแสดงค่าพลังและจักระของเขาเอง ส่วนอีกหน้าต่างเป็นของระบบ ทั้งสองหน้านอกจากค่าอายุและพลังกายแล้ว... ที่เหลือเป็นศูนย์ทั้งหมด!

เมื่อเขาเห็นข้อมูลส่วนตัวบรรทัดแรก ก็เข้าใจในที่สุดว่าทำไมโอโรจิมารุถึงตั้งเป้ามาที่คนตาบอดอย่างเขา ที่แท้เขาก็คือสายเลือดกลายพันธุ์ของตระกูลฮิวงะ เป็นผู้ครอบครองเนตรสังสาระเร้นลับนี่เอง

เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย!

ดวงตาคู่นี้จะนำมาซึ่งพลังและภยันตรายอันไร้ที่สิ้นสุดในอนาคต พอนึกถึงภาพอุจิวะ มาดาระ ที่ยอมทำทุกอย่างแม้กระทั่งฆ่าคนมากมายเพื่อให้ได้ดวงตาคู่นี้มา ฮิวงะ รันโบคุก็รู้สึกหนาวเยือกไปถึงสันหลัง

ตามเนื้อเรื่อง ถ้าโอโรจิมารู้ว่าเขามีเนตรสังสาระ องค์กรในอนาคตก็ย่อมต้องรู้ด้วย แบบนี้เส้นทางข้างหน้าของเขาก็จะยิ่งลำบากขึ้นไปอีกไม่ใช่เหรอ?

ดูท่าว่าเขาต้องรีบเพิ่มความสามารถของตัวเองและพัฒนาระบบโดยด่วน ไม่อย่างนั้นชีวิตน้อยๆ นี่คงไม่รอดแน่!

ฮิวงะ รันโบคุก้มลงมองโอโรจิมารุที่นอนอยู่บนพื้น ตอนนี้เขาต้องรีบจัดการกับเจ้าปีศาจเฒ่าตรงหน้านี่ก่อน ถ้ามีคนอื่นมาเห็นเข้าจะยุ่งเอา!

ฮิวงะ รันโบคุย่อตัวลง ล้วงหยิบคุไนเล่มหนึ่งออกมาจากกระเป๋าคาดเอวของโอโรจิมารุ แล้วกระหน่ำแทงลงไปที่ร่างบนพื้น แทงเข้าไปที่หน้าอกของโอโรจิมารุครั้งแล้วครั้งเล่า โดยไม่แม้แต่จะกะพริบตา!

“ได้ยินว่าความสามารถในการฟื้นฟูของนายมันสุดยอดมากสินะ แค่นี้คงไม่ตายใช่ไหม? งั้นแบบนี้เป็นไง?”

เขาเดินไปที่โต๊ะข้างๆ หยิบขวดของเหลวขึ้นมาขวดหนึ่ง เป็นสิ่งที่โอโรจิมารุใช้ในการทดลอง บนขวดมีป้ายเขียนว่า “น้ำกรด!”

ทั้งขวดเต็มๆ เขาเทราดลงบนตัวของโอโรจิมารุจนหมดเกลี้ยง ตั้งแต่หัวจรดเท้าไม่ให้เหลือแม้แต่หยดเดียว

“อ๊ากกก ไอ้เด็กเวร แกกล้าดียังไงเอาน้ำกรดมาราดฉัน! รอเลยนะ ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่ แกใช้มนต์ดำอะไร? ทำไมฉันขยับตัวไม่ได้ ทำไม?

อย่าคิดว่าแค่นี้จะฆ่าฉันได้ ฉันจะกลับมาล้างแค้นแกแน่ เจ้าหนู... ความเจ็บปวดที่แกมอบให้ฉันในวันนี้ ฉันจะเอาคืนเป็นล้านเท่า คอยดูเถอะ ฉันจะทำให้แกได้อยู่อย่างตายทั้งเป็น...”

โอโรจิมารุปวดร้าวทรมานจนสุดจะทน เขากรีดร้องลั่น แต่ไม่นานเสียงก็เงียบหายไปและหมดสติโดยสมบูรณ์!

จนกระทั่งร่างทั้งร่างของเขาถูกน้ำกรดกัดกร่อนจนหมดสิ้น ไม่เหลือแม้แต่เซลล์เดียว! ฮิวงะ รันโบคุในวัยห้าขวบจึงโยนขวดทิ้งลงบนพื้น

เขาหันหลังเดินออกจากห้องทดลอง ออกจากถ้ำ ก็พบกับหน้าผาหินที่แกะสลักใบหน้าของโฮคาเงะรุ่นต่างๆ เขากระโดดขึ้นไปบนหัวของรูปสลักโฮคาเงะรุ่นที่สาม แล้วทอดสายตามองแสงไฟจากบ้านเรือนทั่วทั้งหมู่บ้านโคโนฮะ...

คนตาบอด? ใช่ ตอนกลางวันเขาคือไอ้ไร้ค่าตาบอดที่มองไม่เห็นอะไร แต่พอตกกลางคืน การมองเห็นของเขากลับดีกว่าคนปกติเป็นร้อยเท่า อย่างเช่นตอนนี้ ทั่วทั้งโคโนฮะ หรือแม้กระทั่งนอกหมู่บ้าน เขาก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน...

เฮ้ย! นั่นมันเรื่องอะไรกัน?

ขณะที่ฮิวงะ รันโบคุกำลังชื่นชมทิวทัศน์ยามค่ำคืนของหมู่บ้านอยู่นั้น สัตว์หางเก้าหางขนาดมหึมาก็ปรากฏตัวขึ้นในหมู่บ้าน และข้างๆ สัตว์หางนั้น มีชายสวมหน้ากากยืนอยู่... อุจิวะ โอบิโตะ?

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]