บทที่ 283 เข็มขัดนิรภัย

โจวอี้หมินไม่ได้ตั้งใจยืดเวลา เขาพูดตรงๆว่า “ก็คือเข็มขัดนิรภัยครับ แต่ผมคิดว่าของชิ้นนี้ไม่น่าจะเหมาะกับการส่งออก”

“เข็มขัดนิรภัย?” ผู้อำนวยการหูฟังแล้วรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

“เข็มขัดนิรภัยนี่มันมีประโยชน์อะไรเหรอ?”

ก่อนอื่นต้องเข้าใจว่าเข็มขัดนิรภัยนี้มีไว้ทำอะไร ถึงจะสามารถตัดสินได้ว่ามันมีประโยชน์หรือไม่

เข็มขัดนิรภัยในรถยนต์มีหน้าที่ช่วยยึดร่างกายของผู้โดยสารในกรณีที่เกิดการชน เพื่อป้องกันไม่ให้ร่างกายกระแทกกับพวงมาลัย แผงหน้าปัด หรือถูกเหวี่ยงออกนอกรถ ซึ่งอาจทำให้ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตได้

เข็มขัดนิรภัยยังเรียกอีกชื่อหนึ่งว่า เข็มขัดนิรภัยสำหรับที่นั่ง (Seatbelt) ซึ่งเป็นอุปกรณ์ยึดรั้งผู้โดยสารชนิดหนึ่ง เป็นที่ยอมรับในยุคหลังว่าเป็นอุปกรณ์เพื่อความปลอดภัยที่มีราคาถูกที่สุด และมีประสิทธิภาพมากที่สุด ในหลายประเทศยังบังคับให้ติดตั้งเข็มขัดนิรภัยในรถยนต์

ที่จริงแล้วเข็มขัดนิรภัยมีอยู่ก่อนที่รถยนต์จะถูกคิดค้นเสียอีก

ในปี 1885 ยุโรปยังใช้รถม้าเป็นหลัก โดยเข็มขัดนิรภัยในยุคนั้นถูกออกแบบมาอย่างง่ายๆเพียงเพื่อป้องกันไม่ให้ผู้โดยสารตกลงมาจากรถม้า

ในปี 1955 นักออกแบบเครื่องบินชื่อ นีลส์ โบห์ลิน ได้เข้าทำงานที่บริษัทวอลโว่ และคิดค้นเข็มขัดนิรภัยแบบสามจุด

ในปี 1963 บริษัทวอลโว่เริ่มจดสิทธิบัตรเข็มขัดนิรภัยแบบสามจุดของนีลส์ และติดตั้งในรถยนต์ที่ผลิตขึ้นเอง

โจวอี้หมินอธิบายว่า “หน้าที่ของเข็มขัดนิรภัยคือการปกป้องความปลอดภัยของผู้ขับขี่ และต้นทุนก็ไม่ได้สูงมาก”

“หากรถวิ่งเร็วเกินไป แล้วคนขับเหยียบเบรกกะทันหัน ผู้โดยสารในห้องโดยสารอาจพุ่งชนกระจกหรือถูกเหวี่ยงออกนอกรถได้ เมื่อวานผมเกือบเจอสถานการณ์แบบนั้นเลย” โจวอี้หมินเล่าประสบการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน

“อี้หมิน นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม?” ผู้อำนวยการหูถามด้วยความเป็นห่วง

ตอนนี้โจวอี้หมินเปรียบเสมือนสมบัติล้ำค่าของโรงงานเหล็ก หากเขาเกิดปัญหาอะไรขึ้น มันจะส่งผลกระทบกับทุกคน เพราะความก้าวหน้าของโรงงานเหล็กในตอนนี้ล้วนขึ้นอยู่กับโจวอี้หมิน ทั้งยังเป็นที่อิจฉาของโรงงานอื่น ๆ อีกด้วย

มีโรงงานหลายแห่งพยายามเสนอเงื่อนไขดีๆเพื่อดึงตัวโจวอี้หมินไปร่วมงาน แต่ผู้นำของโรงงานเหล็กทุ่มเททุกวิถีทางเพื่อรั้งตัวเขาไว้ ทั้งใช้สายสัมพันธ์และความพยายามต่างๆ ทำให้เขายังคงอยู่กับโรงงาน

“ผมไม่เป็นอะไรครับ” โจวอี้หมินตอบพร้อมส่ายหน้า

ผู้อำนวยการหูพูดต่อว่า “ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว แล้วตอนนี้มีตัวอย่างเข็มขัดนิรภัยให้ดูหรือยัง จะได้ให้ทุกคนได้เห็นภาพชัดเจนขึ้น”

เขาคิดไปไกลกว่านั้น เพราะรถยนต์ในต่างประเทศมีการใช้งานที่แพร่หลายมากกว่า หากเข็มขัดนิรภัยนี้เป็นไปตามที่โจวอี้หมินพูด มันอาจเป็นสินค้าส่งออกที่ดีแต่สำหรับในประเทศตอนนี้ยังอาจไม่ได้มีความต้องการมากนัก

“ตัวอย่างเหรอครับ? ผมคงต้องขอความช่วยเหลือจากช่างผู้เชี่ยวชาญในโรงงานถึงจะทำสำเร็จได้” โจวอี้หมินกล่าวหลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง

แม้ว่าภายนอกเข็มขัดนิรภัยจะดูเรียบง่าย แต่จริงๆแล้วมันประกอบไปด้วยสองส่วนหลักๆคือ ตัวเข็มขัดนิรภัย และ ตัวม้วนเก็บสายเข็มขัด

ตัวม้วนเก็บสายเข็มขัด เป็นชิ้นส่วนที่ซับซ้อนที่สุดในเข็มขัดนิรภัย หน้าที่ของมันคือการเก็บสายเข็มขัดและล็อกไม่ให้ดึงออกมาเมื่อเกิดสถานการณ์ฉุกเฉิน

ตามความทรงจำของโจวอี้หมิน ตัวม้วนเก็บสายภายในมีกลไกเฟืองวงล้อ ในสถานการณ์ปกติผู้โดยสารสามารถดึงสายเข็มขัดออกมาได้อย่างอิสระและต่อเนื่อง แต่ถ้าหากการดึงสายหยุดลงอย่างกะทันหัน หรือรถยนต์ตกอยู่ในสถานการณ์ฉุกเฉิน กลไกเฟืองวงล้อจะทำงานทันทีโดยล็อกสายเข็มขัดให้อยู่กับที่ ป้องกันไม่ให้ดึงสายต่อไปได้

นอกจากนี้ยังมี ชุดยึดติดตั้ง ซึ่งเชื่อมต่อกับตัวรถหรือโครงสร้างเบาะโดยใช้หูยึด สลัก และน็อต ตำแหน่งการติดตั้งและความมั่นคงของอุปกรณ์นี้จะส่งผลโดยตรงต่อประสิทธิภาพในการปกป้องผู้โดยสารและความสะดวกสบายในการใช้งาน

“ตราบใดที่ไม่กระทบกับการผลิต นายสามารถเรียกช่างผู้เชี่ยวชาญในโรงงานมาช่วยทำตัวอย่างเข็มขัดนิรภัยได้” ผู้อำนวยการหูอนุญาตด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“ขอบคุณครับผู้อำนวยการ ด้วยการสนับสนุนของคุณผมมั่นใจว่าจะทำตัวอย่างเข็มขัดนิรภัยออกมาได้ในเวลาที่สั้นที่สุด” โจวอี้หมินกล่าวอย่างหนักแน่น

พูดจบเขาก็ออกไปทันที

โจวอี้หมินเดินตรงไปยังโรงงานแผนกหนึ่งและพบกับผู้อำนวยการเลี่ยว

เมื่อผู้อำนวยการเลี่ยวเห็นเขา ก็เดินเข้ามาทักอย่างอบอุ่นว่า “หัวหน้าโจว ทำไมวันนี้ถึงมีเวลามาเยี่ยมโรงงานล่ะครับ?”

“ผมมาตามหาช่างกงเพื่อขอให้ช่วยทำอะไรบางอย่างครับ” โจวอี้หมินตอบ

“ช่างกง...” ผู้อำนวยการเลี่ยวดูมีท่าทีลังเล

ช่างกงเป็นช่างฝีมือระดับแปดในโรงงานแผนกหนึ่ง และยังเป็นหนึ่งในช่างระดับแปดที่มีฝีมือดีที่สุด แม้แต่ผู้อำนวยการเลี่ยวเองก็ไม่กล้าออกคำสั่งโดยตรงกับเขา ต้องพูดคุยอย่างสุภาพและระวังน้ำเสียง เพราะเกรงว่าจะทำให้ช่างกงไม่พอใจ

“ผู้อำนวยการเลี่ยว คุณวางใจได้ครับ ผมได้พูดคุยกับผู้อำนวยการหูแล้ว ตราบใดที่ไม่กระทบกับการผลิต ก็ไม่มีปัญหาอะไร” โจวอี้หมินกล่าวพร้อมอธิบาย

เขาเข้าใจถึงความลำบากของผู้อำนวยการเลี่ยว จึงกล่าวถึงการอนุมัติจากผู้อำนวยการหูเพื่อช่วยคลายความกังวล

เมื่อผู้อำนวยการเลี่ยวได้ยินว่าได้รับอนุญาตจากผู้อำนวยการหูแล้ว ก็พูดขึ้นทันทีว่า “ในเมื่อผู้อำนวยการหูอนุญาตแล้ว หัวหน้าโจว คุณไปหาช่างกงได้เลย อยู่ตรงนั้นเอง”

“ได้ครับ ผมจะไปหาด้วยตัวเอง ไม่รบกวนคุณแล้ว” โจวอี้หมินตอบด้วยท่าทีสบายๆ

ไม่นานนัก เขาก็เดินไปหาช่างกง ชายวัยกลางคนอายุประมาณห้าสิบปี ร่างกายสูงใหญ่ รอบตัวของเขามีคนจำนวนมากกำลังยืนดูเพื่อเรียนรู้เทคนิคการทำงาน

“ช่างกง สวัสดีครับ” โจวอี้หมินกล่าวทักทาย

ช่างกงที่กำลังตั้งใจประณีตกับการผลิตชิ้นส่วน ได้สะดุ้งเล็กน้อยเพราะเสียงทักทายที่มาแบบไม่ทันตั้งตัว โชคดีที่เขามีสติไวพอจึงไม่ทำให้ชิ้นส่วนเสียหาย แต่ถึงกระนั้นก็เริ่มมีความไม่พอใจ

เขาหันกลับมาด้วยความโมโห อยากรู้ว่าใครกันที่กล้ารบกวนเขาในระหว่างการทำงาน ซึ่งแม้แต่ผู้อำนวยการเลี่ยวเองก็ยังไม่กล้าพูดอะไรจนกว่าช่างกงจะเสร็จงาน

“ใครกัน?” ช่างกงกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

เมื่อเขาหันกลับมาและเห็นว่าเป็นโจวอี้หมินที่กำลังยกมือทักทาย ใบหน้าที่บึ้งตึงก็พลันเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มทันที

“หัวหน้าโจว คุณมาหาผมมีเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ?” ช่างกงถามด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตร

ท่าทีที่เปลี่ยนไปของช่างกง ทำให้คนที่ยืนดูอยู่ตกตะลึง พวกเขาที่คุ้นเคยกับนิสัยของช่างกงต่างพากันแปลกใจ เพราะปกติแล้ว แม้แต่ผู้อำนวยการเลี่ยวก็ยังไม่ค่อยได้รับการปฏิบัติที่ดีจากเขา แต่กับโจวอี้หมิน ช่างกงกลับแสดงท่าทีเป็นมิตร

ในบรรดาคนที่ยืนดู ต่างก็ได้แต่เก็บความคิดไว้ในใจ ไม่กล้าพูดอะไรออกมา

“ช่างกง ผมมีเรื่องอยากจะรบกวนให้คุณช่วยทำชิ้นงานบางอย่างครับ” โจวอี้หมินกล่าวถึงเหตุผลที่มา

ช่างกงดูมีท่าทีลำบากใจเล็กน้อย ก่อนตอบว่า “หัวหน้าโจว ผมเองก็อยากช่วยคุณนะครับ แต่ตอนนี้ผมยังมีชิ้นงานบางส่วนที่ยังทำไม่เสร็จ”

ถ้าเป็นวันธรรมดาหลังจากเสร็จงานเขาจะยินดีช่วยเหลืออยู่แล้ว แต่วันนี้งานที่ได้รับมอบหมายยังไม่เสร็จดีและคาดว่าน่าจะเสร็จทันช่วงเลิกงานเท่านั้น

“ช่างกง ไม่ต้องกังวลครับ ผู้อำนวยการหูได้อนุญาตแล้ว” โจวอี้หมินอธิบาย

“ในเมื่อผู้อำนวยการหูอนุญาตแล้ว ผมก็ไม่มีปัญหา ไม่ทราบว่าคุณอยากให้ผมทำอะไรเหรอครับ?” ช่างกงถาม

ด้วยความมั่นใจในฝีมือของตัวเอง เขาไม่ลังเลที่จะรับงาน

โจวอี้หมินกล่าวว่า “คืออุปกรณ์ตัวม้วนเก็บสายครับ หน้าที่ของมันคือม้วนเก็บวัสดุบางอย่างให้สามารถดึงออกมาได้อย่างราบรื่นในสถานการณ์ปกติ แต่ถ้ามีการดึงแรงๆหรือกระชากอย่างรุนแรง มันจะล็อกสายไว้ทันที”

เขาอธิบายหน้าที่ของตัวม้วนเก็บสายอย่างคร่าวๆ แม้ไม่แน่ใจว่าช่างกงจะเข้าใจหรือไม่

ช่างกงฟังคำอธิบายที่ดูค่อนข้างเป็นนามธรรม จากนั้นใช้ความรู้และประสบการณ์หลายปีของเขาพยายามทำความเข้าใจสิ่งที่โจวอี้หมินกล่าว หลังจากผ่านไปประมาณสิบกว่านาที เขาก็พูดขึ้นว่า “หัวหน้าโจว ผมจะลองทำตัวอย่างให้สักชิ้น คุณช่วยดูว่าใช่สิ่งที่คุณต้องการหรือเปล่า”

(จบบท)