บทที่ 263 ขุดหลุมใต้ดิน

ที่หมู่บ้านโจว โจวอี้หมินถือเป็ดย่างตุ๋นสองตัวกลับบ้าน แล้วนำไปแขวนไว้ในครัว สำหรับเรื่องนี้ คนแก่สองคนในบ้านไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะชินกับสิ่งเหล่านี้ไปแล้ว ช่วงนี้อาหารการกินของบ้านดีขึ้นมาก ใบหน้าของคนแก่ทั้งสองดูมีสุขภาพดี ใบหน้าเปล่งปลั่งจนเห็นได้ชัดเมื่อเทียบกับชาวบ้านคนอื่นๆ

โชคดีที่หมู่บ้านโจวมีความสามัคคีแน่นแฟ้นเหมือนถังเหล็ก หากไม่มีความสามัคคีแบบนี้ ความแตกต่างเช่นนี้คงทำให้โดนคนอื่นแจ้งความไปแล้ว

เชี่ยนเชี่ยน เด็กสาวตัวน้อยในบ้าน เพราะมีนมผงเพียงพอจึงเติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแรง ผิวพรรณขาวอวบและตอนนี้เริ่มคลานได้แล้ว ไลฝูกำลังเล่นกับเธออยู่ข้างๆทั้งสองคนยังเข้ากันได้ดีในตอนนี้ ส่วนอนาคต จะทะเลาะกันหรือไม่ก็ไม่อาจคาดเดาได้

คุณปู่ไม่อยู่บ้านในขณะนี้ คาดว่าน่าจะออกไปข้างนอก

ส่วนคุณย่านั่งอยู่ในบ้าน ฟังวิทยุไปด้วย และเย็บปักถักร้อยอะไรบางอย่างไปด้วย

ในความเป็นจริงแล้วด้วยฐานะของครอบครัวพวกเขาไม่จำเป็นต้องเย็บซ่อมอะไรเลยเพราะยังมีผ้าใหม่ๆอยู่มาก รวมถึงผ้าทอที่ทุกคนในหมู่บ้านต่างใฝ่ฝันถึงก็ยังมีเพียงพอ แต่ด้วยความเคยชินของคนแก่ที่ใช้ชีวิตอย่างประหยัด พวกเขาจึงยังคงทำแบบนี้

อีกสักครู่ คุณย่ายังต้องไปให้อาหารไก่และเป็ดในบ้านด้วย

ใช่แล้ว ตอนนี้คุณย่าของโจวอี้หมินยังเลี้ยงไก่และเป็ดอยู่เพราะช่วงนี้ครอบครัวกินดีอยู่ดีบางครั้งยังมีข้าวเหลือ การเลี้ยงสัตว์ปีกจึงเป็นเรื่องที่ดี นอกจากนี้คุณย่าก็ต้องหากิจกรรมทำแก้เบื่อไม่อย่างนั้นคงจะเหงามากเกินไป

"อี้หมิน ย่าได้ยินจากหัวหน้าหมู่บ้านว่า อาหารสัตว์ที่หลานให้มา ไก่ชอบกินมากเลยนะ" คุณย่าพูดขึ้น

โจวอี้หมินได้ยินเช่นนั้นก็เข้าใจทันทีว่าคุณย่าต้องการอะไร

เขายิ้มและตอบว่า "วันหลังผมจะเอามาให้นะครับ"

คุณย่าดีใจและพูดว่า "ไม่ต้องเอามาเยอะนะ เอาแค่นิดหน่อยก็พอ"

เหตุผลหลักที่คุณย่าขออาหารสัตว์นี้มา เพราะได้ยินว่ามันช่วยให้ไก่โตเร็วขึ้น ซึ่งทำให้เธออยากลองดู

แต่ในความจริงแล้ว โจวอี้หมินกลับรู้สึกว่าไก่ที่เลี้ยงด้วยอาหารสัตว์ไม่น่าจะอร่อยเท่าไก่ที่เลี้ยงแบบปล่อยตามธรรมชาติ อย่างไรก็ตามถ้าคุณย่าชอบเขาก็ปล่อยให้เธอทำไป

"คุณย่า แล้วคุณปู่ไปไหนเหรอครับ?" โจวอี้หมินถาม

คุณย่าคาดเดาและตอบว่า "เขาก็เหมือนเดิมน่ะสิ! วันๆเอาแต่เดินไปเดินมาไม่เป็นเรื่อง วันนี้ย่าว่าคงไปดูคนอื่นเขาขุดหลุมใต้ดินอยู่ล่ะมั้ง"

"งั้นผมไปดูด้วย"

คุณย่าหัวเราะและพูดว่า

"ไปเถอะ!"

ในสายตาของคุณย่า การที่คุณปู่ไปเดินเล่นก็แค่เพื่อฆ่าเวลา แต่สำหรับหลานชายคนโตของเธอการไปดูนั้นกลับกลายเป็นการไป ‘ให้คำแนะนำการทำงาน’ ซึ่งถือว่าต่างกันมากทีเดียว

โจวอี้หมินเดินทางมาถึงสถานที่ที่กำลังขุดหลุมใต้ดินอยู่

ข้างๆมีหัวหน้าหมู่บ้านและคนอื่นๆยืนอยู่ด้วย

"อี้หมินมาแล้วเหรอ?"

ทุกคนทักทายเขาด้วยความเป็นกันเอง

โจวอี้หมินหยิบซองบุหรี่ออกมา แล้วแจกบุหรี่ให้ผู้ชายที่อยู่ในที่นั้นคนละมวน

"เริ่มขุดหลุมใต้ดินกันตั้งแต่เช้าเลยเหรอครับ?" โจวอี้หมินถาม

ในชาติที่แล้ว เขาเป็นคนภาคใต้และไม่ค่อยได้เห็นหลุมใต้ดินแบบนี้มาก่อน ทำให้เขารู้สึกอยากรู้อยากเห็น

โจวอี้หมินรู้ดีว่าการขุดหลุมใต้ดินเพื่อเก็บมันเทศ เป็นวิธีที่สะดวกและมีประสิทธิภาพมาก

หลังจากที่เขาเสนอแนวคิดเรื่องการสำรองอาหารให้กับหมู่บ้าน ทุกคนก็เริ่มดำเนินการในเรื่องนี้ทันที และยังจัดให้เป็นหนึ่งในงานสำคัญของหมู่บ้าน โดยมีหัวหน้าหมู่บ้านคอยดูแลและนำทีมทำด้วยตัวเอง

การขุดหลุมใต้ดินนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ต้องใช้ความรอบคอบ ไม่สามารถเลือกสถานที่แบบสุ่มๆแล้วขุดลงไปได้

ขั้นแรกในการขุดหลุมใต้ดินคือการเลือกสถานที่ ซึ่งต้องคำนึงถึงโครงสร้างทางธรณีวิทยาที่มั่นคง ความแข็งของดินที่เหมาะสม และการระบายน้ำที่ดี เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาการพังทลายและการซึมน้ำ นอกจากนี้ ควรเลือกพื้นที่ที่มีระดับพื้นดินค่อนข้างสูงเพื่อลดความเสี่ยงจากฝนตกหนัก ขณะเดียวกันพื้นที่รอบๆที่เป็นแอ่งต่ำจะช่วยให้การระบายน้ำง่ายขึ้น

จากนั้นกำหนดขนาดและรูปร่างของหลุมใต้ดินตามความต้องการจริง โดยปกติขนาดของหลุมจะขึ้นอยู่กับปริมาณอาหารที่ต้องการเก็บในช่วงฤดูหนาว

สามารถใช้ปูนขาวหรือเครื่องมืออื่นๆเพื่อวาดโครงสร้างสองมิติและสามมิติของหลุมใต้ดินบนพื้นดิน เพื่อกำหนดขอบเขตให้ชัดเจน ควรมั่นใจว่าปากหลุมกว้างพอที่จะให้คนเข้าออกได้สะดวกสำหรับการนำของเข้าและออก

ในระหว่างการวางแผนต้องให้ความสำคัญกับการรักษาความแห้งของทุกส่วนในหลุมใต้ดินเพื่อป้องกันความชื้นไม่ให้เข้าสู่หลุม

ในขั้นตอนการขุดควรรักษาความมั่นคงของผิวที่ขุด เพื่อหลีกเลี่ยงการพังทลาย ควรขุดจากด้านบนลงมาทีละชั้น โดยเริ่มจากการสร้างรูปร่างพื้นฐานของหลุมใต้ดินก่อน แล้วจึงปรับแต่งรายละเอียดให้เรียบร้อย

ในกรณีที่พบหินก้อนใหญ่หรือสิ่งกีดขวางอื่นๆระหว่างการขุดควรรีบจัดการนำออกหรือปรับเส้นทางการขุดใหม่ทันที

หลังจากขุดเสร็จ ควรดำเนินการเสริมความมั่นคงของหลุมใต้ดินเพื่อป้องกันปัญหาในอนาคต

การขุดหลุมใต้ดินยังรวมถึงการสร้างกำแพงดินรอบหลุมเพื่อป้องกันน้ำฝนไหลเข้ามา รวมถึงการเสริมความมั่นคงภายในหลุม เช่น การติดตั้งเสาค้ำหรือวัสดุเสริมแรงที่จำเป็น อีกทั้งสามารถใช้ฟางข้าวแห้งมัดรวมกันหรือจุดไฟเผาแกลบแล้วปล่อยควันวนไปรอบๆหลุมใต้ดินเพื่อฆ่าเชื้อโรคและลดปัญหาแมลงรบกวน

"รีบขุดให้เสร็จเถอะ ถ้าปล่อยให้ถึงหน้าหนาวแล้วพื้นดินแข็งตัว จะขุดลำบากกว่าเดิม" หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวอธิบาย

ยิ่งไปกว่านั้น การขุดเสร็จเร็วก็ยิ่งใช้งานได้เร็ว หมู่บ้านได้มอบเงินส่วนหนึ่งให้โจวอี้หมินแล้ว เพื่อให้เขาช่วยซื้อมันเทศและธัญพืชอื่นๆสำหรับสำรองไว้ในฤดูหนาวที่จะมาถึง หมู่บ้านตั้งใจว่าต้องเตรียมเสบียงให้เพียงพอ

"อี้หมิน หามันเทศกับมันฝรั่งมาให้เยอะๆหน่อยนะ" ใครบางคนเอ่ยขึ้น

แม้คนจะไม่ได้กิน แต่ก็สามารถใช้เป็นอาหารสำหรับสัตว์เลี้ยงในฟาร์มและสัตว์ปีกได้

หัวหน้าหมู่บ้านหันไปจ้องเขาแล้วพูดว่า "ต้องให้แกมาบอกหรือไง?"

โจวอี้หมินหัวเราะและตอบว่า "ไม่ต้องห่วงครับ ผมติดต่อไว้แล้ว อีกไม่กี่วันจะเอามาส่ง คุณรีบทำหลุมใต้ดินให้เสร็จเถอะ"

วิธีการเก็บรักษาด้วยหลุมใต้ดิน เป็นวิธีที่สามารถยืดอายุการเก็บมันเทศได้อย่างมีประสิทธิภาพ เนื่องจากอุณหภูมิใต้ดินค่อนข้างต่ำ ซึ่งช่วยป้องกันไม่ให้มันเทศได้รับผลกระทบจากอุณหภูมิภายนอก และลดความเสี่ยงในการเน่าเสียหรือเสื่อมคุณภาพ นอกจากนี้ ความชื้นภายในหลุมใต้ดินยังค่อนข้างต่ำ ซึ่งช่วยรักษาความแห้งและรสชาติของมันเทศได้ดี

อีกทั้งมันเทศยังมีปริมาณแป้งและน้ำตาลสูง หากสัมผัสกับออกซิเจนในอากาศมากเกินไป อาจเกิดปฏิกิริยาออกซิเดชัน ทำให้มันเทศเสื่อมคุณภาพ หลุมใต้ดินสามารถควบคุมการเข้าสู่ออกซิเจนได้อย่างมีประสิทธิภาพ ลดการสัมผัสกับออกซิเจนและช่วยยืดอายุการเก็บรักษาได้

โจวอี้หมินมองไปรอบๆแต่ไม่เห็นคุณปู่ของตัวเองจึงถามขึ้นว่า "พวกคุณเห็นคุณปู่ของผมบ้างไหม?"

หัวหน้าหมู่บ้านตอบว่า "เมื่อกี้เขายังอยู่ตรงนี้เลยนะ"

ทันใดนั้นก็มีคนพูดขึ้นว่า "เขาไปหาคนมาแล้วครับ"

โจวอี้หมินชะงักไปแล้วถามว่า "ไปหาคนมาทำอะไร?"

คนคนนั้นตอบต่อว่า "น่าจะอยากขุดหลุมใต้ดินเหมือนกัน"

ทันใดนั้น ทุกคนก็เข้าใจเรื่องราวในทันที

บ้านของโจวอี้หมินมีเสบียงอาหารอยู่ไม่น้อย การขุดหลุมใต้ดินเพื่อเก็บอาหารจึงเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล

หัวหน้าหมู่บ้านกล่าวกับโจวอี้หมินว่า "ใช่แล้ว บ้านของเธอขุดหลุมใต้ดินไว้ก็ดีเหมือนกัน"

จากนั้นหัวหน้าหมู่บ้านก็ถามต่อว่า "ว่าแต่ อาหารสัตว์ที่ให้มาครั้งก่อนยังมีอยู่ไหม? มันดีมากเลยนะ"

โจวอี้หมินตอบว่า "ผมจะลองเช็กดูครับ"

ในร้านค้าในสมองของเขายังมีอาหารสัตว์อยู่ โจวอี้หมินเคยตรวจสอบราคาแล้ว พบว่าอาหารสัตว์น้ำหนัก 50 ชั่ง ต่อถุง ราคาขายอยู่ที่ 0.5 หยวน หรือคิดเป็น 1 ชั่งต่อ 1 เฟิน

ก่อนหน้านี้ เขาซื้อ 100 ชั่งในราคา 1 หยวน ซึ่งดูเหมือนจะไม่ถูกเลย

อีกอย่าง ราคา 1 เฟินต่อ 1 ชั่ง มันเทียบเท่ากับราคาของมันเทศเลยไม่ใช่เหรอ?

โจวอี้หมินรู้สึกว่าการซื้อมันเทศมาใช้เลยอาจจะดีกว่า ดังนั้นเขาจึงตอบหัวหน้าหมู่บ้านว่า "จะลองถามดูก่อนครับ" แต่ไม่ได้ตกลงทันที

สิ่งที่โจวอี้หมินไม่รู้คือ อาหารสัตว์ที่ขายในร้านค้าสมองนั้นมีคุณค่าทางโภชนาการมากกว่ามันเทศ ฟังดูอาจจะน่าแปลก แต่เป็นเรื่องจริง

ไก่ต้องการโปรตีนคุณภาพสูง อาหารพลังงานสูง รวมถึงวิตามินและแร่ธาตุที่หลากหลาย ซึ่งอาหารสัตว์ที่ขายในร้านสมองนั้นประกอบด้วยส่วนผสมอย่าง ข้าวโพด ข้าวบาร์เลย์ ข้าวสาลี กากถั่วเหลือง และรำข้าวซึ่งล้วนเป็นธัญพืชชั้นดี

นอกจากนี้ อาหารสัตว์ยังมีสารเสริมที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม เช่น เอนไซม์ สารปรับกรด และสารสกัดจากน้ำตาลเทียม ซึ่งช่วยในการเจริญเติบโตและเพิ่มน้ำหนักของไก่

เมื่อเทียบราคากับมันเทศแล้ว อาหารสัตว์ถือว่าถูกมาก ในอนาคตมันเทศจะมีราคาสูงกว่าอาหารสัตว์บางประเภทด้วยซ้ำ

หลังจากดูอยู่พักหนึ่ง โจวอี้หมินก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรน่าสนใจอีก หลุมใต้ดินที่หมู่บ้านขุดเป็นแบบเรียบง่าย ขนาดไม่ใหญ่มาก

หัวหน้าหมู่บ้านเดินเข้ามาแล้วพูดว่า "อี้หมิน ฉันมีอีกเรื่องจะให้ช่วย"

"เรื่องอะไรครับ?" โจวอี้หมินถาม

หัวหน้าหมู่บ้านตอบว่า "หมู่บ้านซ่างสุ่ยอยากทำแบบหมู่บ้านโจวของเรา คิดจะสำรองอาหารเหมือนกัน เขาเลยอยากฝากให้เธอช่วยซื้อธัญพืชแบบหยาบให้หน่อย"

ธัญพืชแบบละเอียดคงไม่ต้องคิดถึง

โจวอี้หมินตอบเหมือนเดิมว่า "ผมจะลองถามดูครับ"

(จบบท)