ตอนพิเศษ : ความเสียใจของสัตว์เลี้ยง

[ชื่อ] ฮาสุ

[เผ่าพันธุ์] โคโบล

[เลเวล] 1

[คลาส] ชั้นสูง,หัวหน้ากลุ่ม

[ทักษะ] << ตะกละ >> << กินทุกอย่าง >> << กินจุ >><<กินไว>><< Gale Strike >> << Howl (เรียกพวก) >>

[การคุ้มครองจากพระเจ้า] ไม่มี

[แอตทริบิวต์] ไม่มี

[สัตว์ใต้บังคับบัญชา] เป็นสัตว์เลี้ยงของก็อบลิน

◇◆◇

นายท่านไม่ได้มาที่นี่เมื่อเร็ว ๆ นี้

ความเหงาของฉันนั้นไร้ที่สิ้นสุด

เขาไม่อยู่ที่นี่! ไม่อยู่ที่นี่! ไม่อยู่! ไม่อยู่ที่นี่! ทำไมนายท่านถึงไม่อยู่ที่นี่ เจ้านายท่านโง่!

เจ้าตัวแดงเอาเนื้อมาให้ฉัน แต่นายท่านกลับไม่มา!

ฉันต้องการแค่ให้นายท่านนำเนื้อมาให้!

ฉันดูแลตัวเองทุกวันเพื่อที่จะได้โชว์ขนอันสวยงาม ทุกวันฉันตื่นขึ้นมาล้างหน้าที่ทะเลสาบ ดื่มน้ำ กินเนื้อและดูแลตัวเอง นับตั้งแต่ไอ้บ้าพวกนั้นเริ่มเห่าได้ นายท่านก็ไม่มา

นายท่านยังชอบฉันอยู่หรือเปล่า?

…ไม่ ไม่! มันเป็นไปไม่ได้!

ขนของฉัน ลำตัวหรือว่าหาง ...ไม่ว่าจะมองยังไงฉันก็ดีกว่า!

เฮ้อ ...น่าเบื่อจัง

ไปกินข้าวกันระหว่างนี้ดีกว่า

ฉันจำเป็นต้องใช้ความพยายามในการรักษาขนให้นุ่มและมันวาว

มันเป็นงานหลักที่ต้องเอาอาหารมาให้ฉันและเป็นสิทธิ์ของฉันที่จะให้เขาสัมผัสตัว

นั่นคือเหตุผลที่ฉันจะไม่ไป จนกว่านายท่านจะเอาอาหารมาให้

แต่ถึงกระนั้น …ฉันต้องบอกว่า …เนื้อที่เจ้าตัวแดงนั่นนำมาเมื่อเร็ว ๆ นี้อร่อยมาก

…อยากกินอีกจัง

ฉันสงสัยว่าฉันจะกินได้มากเท่าที่ต้องการหรือเปล่า หากฉันไปหานายท่าน

อูววว

◆◆◇

ก่อนที่ฉันจะรู้ตัว ขาของฉันก็กำลังเดินไปยังสถานที่ของนายท่าน

ฉันเล่นกับกระดูก ก่อนจะคาบมัน

ฉันสงสัยว่าทำไมเขาถึงบอกว่าหยาบคาย ถ้าเห็นฉันทำแบบนี้

แต่ฉันไม่สน คนที่ผิดคือนายท่าน

ถ้านายท่านไม่ได้เป็นคนเอาเนื้อมาให้ ฉันก็จะไม่กินอะไรนอกกจากกระดูกนี่

อ ~ อ๊ะ …มันสนุกดีที่ได้เคี้ยวกระดูกด้วยเขี้ยวอันแหลมคมของฉัน

รสชาติที่ซึมออกมาผ่านกระดูกนั้นอร่อยมาก

“อูว ~”

ก่อนที่จะรู้ตัวฉันก็ฮัมเพลง

อา ...ไม่ดี ไม่ดี

เมื่อฉันพบนายท่าน ฉันต้องทำให้แน่ใจว่าตัวเองแสดงท่าทีไม่พอใจอย่างเหมาะสม

นั่นเป็นเหตุผลที่ว่า ทำไมฉันต้องเอากระดูกของเจ้าสีขาวนี้ไปโยนทิ้ง …ใช่มั้ย?

แล้วถ้าฉันขุดหลุมเพื่อวางมันไว้ตรงนั้น นายท่านจะไม่เห็น!

ใช่! เอากระดูกไปทิ้งไว้ใต้นายท่านกันเถอะ!

ดูที่ตรงนั้นสิ!

เจ้าตัวเขียวเป็นลำดับต่ำที่สุด

ส่วนเจ้าตัวฟ้าดูน่าทึ่งเล็กน้อย

แต่ที่สุดยอดที่สุดคือสีน้ำตาลที่เป็นของนายท่าน

แน่นอนว่าฉันที่ได้รับอาหารจากนายท่านเอง คนที่ยิ่งใหญ่ถัดไปต้องเป็นฉัน

นอกจากนี้ยังมีเจ้าสองขาที่ฉันไม่ค่อยเข้าใจนัก

เจ้าสิ่งที่เรียกว่ามนุษย์บางครั้งก็จะเข้ามาในป่า ฉันค่อยไม่ชอบมนุษย์นักเพราะพวกเขาชอบกลั่นแกล้งเรา แต่มนุษย์ที่อยู่ภายใต้นายท่านให้เนื้อกับเรา ฉันจึงชอบพวกเขานิดหน่อย

ในขณะที่ฉันคิดเรื่องเหล่านั้นกับตัวเอง ฉันก็เดินไปจนได้กลิ่นของนายท่าน

“โฮ่ง!”

แต่สิ่งที่ฉันได้ยิน...

นั่นมันเสียงศัตรูตามธรรมชาติของฉัน!

◇◆◆

เกรย์วูล์ฟเป็นศัตรูตามธรรมชาติของฉัน

แม้ว่าเมื่อก่อนพวกมันจะตัวเล็กมาก แต่ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าตอนนี้พวกมันจะมีขนาดประมาณครึ่งหนึ่งของฉัน

ไม่ยุติธรรม!

นายท่านต้องให้อาหารพวกมันเยอะมากแน่ ๆ!

เสียงหอนอันดุร้ายของฉันไม่มีผลต่อพวกมันเช่นกัน

ดูสิ เจ้าสองตัวนี้พูดไม่ได้และกระดิกหางอย่างแรง เมื่อจ้องกระดูกสีขาวในปากของฉัน!

ฉันจะไม่ให้อะไรพวกแกหรอกนะ!

เกรย์วูล์ฟสองตัวล้อมฉันจากทั้งสองข้าง ดูเหมือนว่าพวกเขาจะต้องการมัน!

“คูววว ~ ว”

ฉันจะไม่โดนเสียงหวาน ๆ ของพวกแกหลอก ...

แต่ในขณะเดียวกัน การถูกโจมตีจากทั้งสองด้านก็อันตรายเกินไป! ฉันควรจะทำยังไงดี? ...

อ่า …พวกแกทำอะไร ทำไมพวกแกถึงเอากลิ่นเหม็นของมนุษย์มาโดนใส่ขนของฉัน!?

แกจะทำยังไง ถ้าฉันคัน!?

อย่าเล่นกับหางที่สะอาดของฉันโดยใช้ขาของแกสิ!

อย่าเอาจมูกมาดมฉัน!

ฉันรู้ว่าฉันมีกลิ่นที่ดี แต่คนเดียวที่ได้รับอนุญาตให้สัมผัสขนอันนุ่มนวลนี้คือนายท่านเท่านั้น!

ฉันโยนกระดูกทิ้ง แล้วทิ้งหมาป่าสองตัวนี้ไป

ฉันมาถึงจุดนี้แล้ว มันควรจะไม่นานนัก ก่อนที่ฉันจะเจอนายท่าน

ฉันจะบ่นเกี่ยวกับพฤติกรรมแย่ ๆ ของเจ้าสองคนนี้!

“โฮ่ง!”

เมื่อเสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง ฉันก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับไปมอง

เกรย์วูล์ฟสองตัวกำลังวิ่งด้วยความเร็วเต็มที่!

อ๊ะ นายท่าน!!

ฉันวิ่งไม่เก่ง

มีพื้นที่ล้อมรอบไปด้วยรั้ว ซึ่งมีเจ้าพวกลำดับต่ำจำนวนมาก ฉันเดินผ่านคนพวกนั้นไปขณะมองหานายท่าน

นายท่าน! นายท่าน! คุณอยู่ที่ไหน? ฉันมานี่แล้ว ทำไมคุณไม่แสดงตัวล่ะ

“โฮ่ง!”

พวกมันใกล้เข้ามาแล้ว!

ฉันสลัดพวกมันไม่ได้!

ฉันต้องรีบขึ้นไปบนตักของนายท่านเดี๋ยวนี้!

นั่นไง! เขาอยู่ที่นั่น!

มีเจ้าสองขาอยู่ข้าง ๆ เขา แต่ฉันไม่สนใจ

ที่นั่งพิเศษของฉันยังว่างอยู่!

“โฮ่ง!”

ไม่ดีแน่ พวกมันเกือบจะตามฉันทันแล้ว

นายท่าน!

ตาของเราสบกัน

ฉันอุตส่าห์ออกมาพบคุณนะ!

ถ้าคุณจะมองฉันแบบนั้น ฉันก็จะกลับไป ––––

“โฮ่ง! โฮ่ง!”

–––– ไม่เป็นไร ได้โปรดช่วยฉันด้วยนายท่าน!!

ฉันก้าวกระโดดไปอย่างยอดเยี่ยม! ตามด้วยการร่อนลงบนตักของนายท่านอย่างสวยงาม

การดำเนินการอย่างยอดเยี่ยมและสมบูรณ์แบบ บางสิ่งในระดับนี้ …เกรย์วูล์ฟอีกสองตัวคงไม่สามารถเลียนแบบฉันได้ใช่มั้ย –––!?

ขณะที่ฉันกำลังคิดอย่างมีความสุข เกรย์วูล์ฟสองตัวก็กระโดดมาที่ฉัน

อุ๊วะ…อ๊า .. วาวา!

นายท่านทำอะไร!!

“…ตอนนี้พวกเจ้ากำลังเล่นอะไรอยู่?” นายท่านบ่นขณะที่จับเกรย์วูล์ฟสองตัวกลางอากาศ

ต๊าย ... เห็นไหม? นายท่านคือพันธมิตรของฉัน! หากพวกแกรู้บทเรียนของตัวเองแล้วละก็ พวกแกควรจะให้ความเคารพกับฉันมากขึ้น!

ในที่สุด …ฉันก็มาถึงที่ของฉันแล้ว

ฉันกลิ้งตัวบนตักของนายท่าน

ฟู่ว …นี่คือช่วงเวลาที่มีความสุขของฉัน สิ่งที่คนอื่นไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้

ถ้าเพียงนายที่จะลูบคลำขณะที่ชมเชยขนของฉันล่ะก็ ฉันจะไม่ขออะไรอีกแล้ว แต่ ... การคาดหวังอะไรแบบนั้นกับคนอย่างนายท่าน มันเป็นไปได้ยากเล็กน้อย

เฮ้อ …ฉันช่างเป็นคนที่ใจกว้างจริง ๆ

“เรเชีย ข้าจะออกไปฝึก ดังนั้นข้าจะฝากพวกเขาไว้กับเจ้า”

ร - รอสักครู่นายท่าน!

ฉันเพิ่งมาถึงไม่ใช่เหรอ!?

ในขณะที่ฉันถูกหยิบขึ้นมา ฉันก็ถูกบังคับให้นอนทับบนตักเจ้าสองขา

“ดูแลพวกเขาด้วย โอเคไหม?”

“ฉันยินดีค่ะ”

น - นี่คืออะไรกัน? บรรยากาศที่ใกล้ชิดนี่!?

น - นายท่าน… คุณ -…หักหลังฉันเหรอ!?

ถึงเขาจะมีคนอย่างฉันอยู่ แต่เขากล้าที่จะยุ่งกับมนุษย์ไร้ขนนี่!?

ไอ้บ้า!

คุณรู้ไหมว่าฉันจะทำอะไรกับคนอย่างคุณ?

“วันนี้คุณดูเหมือนจะอารมณ์ไม่ดีนะคะ ฮาสุจัง”

มนุษย์ …เหมือนตอนที่เธอพบฉันก่อนหน้า เธอมองฉันด้วยสายตาที่เปล่งประกาย

ฉันเกลียดคุณ! คุณเอานายท่านไปจากฉัน!

ปล่อยฉันไป! ปล่อยฉัน!

การต่อต้านของฉันไร้ผล เธออุ้มฉันไว้ในอก เมื่อเป็นเช่นนั้นฉันจึงไม่สามารถต่อต้านได้อีกต่อไป

“ฉันรู้ ฉันรู้ …มาดูการต่อสู้ของเขาอย่างเงียบ ๆ ดีไหม?”

เราดูนายท่านต่อสู้ ขณะที่เธอกอดฉันไว้ในอ้อมแขน

โอ้ ช่างแข็งแกร่ง พวกลำดับต่ำถูกโยนทิ้งไปทีละคน

ด้วยอารมณ์ที่ดีขึ้น ฉันจึงไม่ลังเลที่จะขดตัวบนตักของคู่แข่งที่ฉันเกลียดชัง

วันนี้ก็เหนื่อยเหมือนกัน …ฉันคิดว่าตอนนี้ฉันจะนอนพักสักหน่อย

มันจะดีมาก หากฉันสามารถเล่นกับนายท่านได้ในวันพรุ่งนี้

◆◇◇◆◆◇◇◆

หมายเหตุผู้แต่ง:

สุดช็อก! โคโบลฮาสุเป็นผู้หญิงจริง ๆ!

คิดว่าตัวเอกน่าจะมีเสน่ห์มากกว่าที่คุณคิดซะอีก!