บทที่ 207: ฆ่าผู้อาวุโสใหญ่ แค่ฉันคนเดียวก็พอแล้ว

“เจ้าเป็นใคร?!” ไททันลาวาหรี่ตามองผู้มาเยือน ในขณะที่เอ่ยถามเสียงต่ำ

หลินหยวนพูดยิ้ม ๆ ว่า “แกก็ได้ยินทุกอย่างแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉันเป็นมนุษย์ที่ทั่วทั้งเมืองเสินหวงกำลังตามหาอยู่ แล้วตอนนี้… ฉันก็มาเพื่อฆ่าแก!”

“ฆ่าข้า? ฮ่า ๆๆๆ!” ไททันโลกาวินาศที่ได้ยินคำพูดของมนุษย์ตรงหน้าก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “แม้แต่ตัวเองก็ยังเอาตัวไม่รอด แล้วเจ้ายังคิดจะฆ่าข้าอีกเรอะ?”

“มนุษย์เอ๋ย ข้าชื่นชมในความกล้าหาญของเจ้าจริง ๆ ไอ้พวกมนุษย์ต่ำต้อยอ่อนแอไร้กำลังอย่างพวกเจ้ากลับโอหังคิดว่าตัวเองจะฆ่าข้าได้ เอาเถอะ ในเมื่อกองกำลังรักษาเมืองจับเจ้าไม่ได้ งั้นข้าก็จะจัดการกับเจ้าเอง!”

ทันทีที่ไททันลาวาพูดจบ มันก็พุ่งทะยานเต็มกำลังเข้าใส่หลินหยวน

ในชั่วขณะนั้นเด็กหนุ่มสัมผัสได้ถึงไอร้อนที่กำลังพุ่งเข้ามา แต่เขาไม่มีท่าทีว่าจะหลบเลย ไม่แม้กระทั่งจะคิดด้วยซ้ำ

นี่เป็นเพียงแค่การโจมตีจากไททันโลกาวินาศขั้นสูง แล้วทำไมเขาต้องหลบด้วยล่ะ?

หลินหยวนไม่ถอยหนีแถมยังก้าวออกไปข้างหน้าพร้อมกับเข้าสู่ร่างจ้าวสายฟ้า

ไม่นานก็มีสายฟ้าโหมกระหน่ำราวกับคลื่นยักษ์พุ่งออกมาจากร่าง

วินาทีต่อมา เด็กหนุ่มมองตรงไปข้างหน้าด้วยสายตาแข็งกร้าว

จากนั้นเขาก็ใช้ดาบสายฟ้าพิฆาตเซียนฟาดฟันไปข้างหน้าเต็มแรง

ฉัวะ!

อาวุธกึ่งเทพที่คมกริบตัดนิ้วของไททันลาวาไป 4 นิ้ว

ทางด้านไททันลาวาที่สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวด สีหน้าของมันก็เปลี่ยนเป็นประหลาดใจ

มันคาดไม่ถึงเลยว่ามนุษย์ตรงหน้าจะมีพลังที่แข็งแกร่งขนาดนี้

“ทีนี้แกยังคิดว่าฉันฆ่าแกไม่ได้อีกหรือเปล่า?” เสียงของหลินหยวนฟังดูเย็นชาสุดขั้วหัวใจ

จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกไปใช้พลังเทพกลืนกิน

ทันใดนั้นพลังภายในร่างกายของไททันลาวาก็ไหลเข้ามาสู่ตัวเด็กหนุ่ม

อย่างที่ทราบกันดีว่าหลินหยวนได้รับชิ้นส่วนเทพกลืนกินมา 2 ชิ้นแล้ว

ถึงแม้ว่าเขาจะยังเรียนรู้ชิ้นส่วนเทพได้ไม่สมบูรณ์ แต่กฎแห่งเทพกลืนกินของเขาก็พัฒนาไปมาก

ในตอนที่หลินหยวนดูดซับพลังงานจนเต็มขีดจำกัด ร่างของไททันลาวาที่รอบกายปกคลุมไปด้วยลาวาก็ค่อย ๆ วูบดับไปกลายเป็นก้อนหินสีดำ

นั่นทำให้ดวงตาของมันเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว “เป็นไปไม่ได้… ไม่นะ ม่ายยยย!!”

หลังจากที่หลินหยวนกลืนกินพลังภายในร่างของไททันลาวา ออร่าที่อยู่รอบกายของมันก็ค่อย ๆ จางหายไป

ในขณะที่อีกฝ่ายมีสีหน้าหวาดกลัวจับใจ มันไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่าอีกฝ่ายจะมีพลังที่น่ากลัวขนาดนี้

นั่นก็คือพลังที่สามารถดูดพลังภายในของคนอื่นเข้าสู่ร่างกายของตัวเองได้โดยตรง

ในที่สุดไททันลาวาก็ตระหนักได้แล้วว่าตัวของมันนั้นเป็นเหมือนหนูรอวันขึ้นเขียงเมื่ออยู่ต่อหน้ามนุษย์คนนี้

บัดนี้ความภาคภูมิใจในฐานะไททันโลกาวินาศถูกความกลัวครอบงำไปจนหมดสิ้น

ไททันลาวาคาดไม่ถึงเลยว่ามนุษย์จะทรงพลังได้ถึงเพียงนี้!

“เอาล่ะ ได้เวลาบอกลาแล้ว” ทันทีที่หลินหยวนเห็นว่าออร่ารอบตัวของไททันลาวาจางลง เขาก็ชักดาบสายฟ้าพิฆาตเซียนออกมาตัดหัวมัน

ฉับ!

จากนั้นเถาวัลย์กลืนดาวก็พุ่งเข้าไปดูดกินเลือดเนื้อไททันโลกาวินาศอย่างบ้าคลั่ง

ในพริบตาเดียว เถาวัลย์กลืนดาวก็จัดการกับเหยื่อจนเกลี้ยงไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก

ต้องบอกว่าศพของไททันระดับสูงพวกนี้ถือว่าเป็นอาหารชั้นเลิศสำหรับมันเลยทีเดียว

ในไม่ช้าเถาวัลย์หลายร้อยเส้นก็งอกออกมาจากเสี่ยวเถิง

“เอาล่ะ ไปหาเป้าหมายต่อไปกันเถอะ” หลินหยวนเดินไปหยิบคริสตัลก้อนนั้นขึ้นมาแนบที่หู ไม่นานเขาก็ได้ยินเสียงไททันทั้งเมืองแจ้งข่าวผ่านเจ้าอุปกรณ์สื่อสารนี้

ปัจจุบันไททันทั้งหมดในเมืองเสินหวงได้กลายเป็นศัตรูของเขาไปแล้ว

โดยเฉพาะไททันจากกองกำลังรักษาเมืองเสินหวง ถ้ามีพวกมันเข้ามาพัวพันด้วย สถานการณ์ของเขาก็จะยิ่งลำบากมากขึ้น

แม้ว่าพลังของหลินหยวนในปัจจุบันจะแข็งแกร่งมากแค่ไหน แต่เขาก็ไม่อยากโดนล้อมสังหารอยู่ดี

เพราะถ้าหากไททันโลกาวินาศหลายร้อยตัวตีวงล้อมโจมตีเขาพร้อมกัน เขาอาจจะไม่สามารถตอบโต้พวกมันทั้งหมดได้ก่อนที่พลังของเขาจะหมดลง

โชคดีที่ขอเพียงแค่เด็กหนุ่มค่อย ๆ ลงมืออย่างระมัดระวัง เขาก็จะซ่อนตัวได้ในช่วงเวลาหนึ่ง

…

1 ชั่วโมงต่อมา ภายในตำหนักที่เต็มไปด้วยน้ำแข็ง

ปัจจุบันไททันโลกาวินาศที่ร่างปกคลุมไปด้วยน้ำแข็งเย็นยะเยือกกำลังจ้องหลินหยวนด้วยความหวาดกลัว

ตอนนี้ร่างกายของมันถูกเถาวัลย์กลืนดาวจับตรึงเอาไว้จนขยับไปไหนไม่ได้ ในขณะที่มันพยายามออกแรงสะบัดให้หลุดพ้นจากพันธนาการของอีกฝ่ายอย่างเต็มที่

แต่ก่อนหน้านั้นไททันขั้วโลกเหนือได้ต่อสู้กันอย่างดุเดือดกับหลินหยวน ทว่ามันไม่อาจโต้กลับเขาได้เลย เพียงเวลาไม่ถึงครึ่งนาที มันก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส

หลังจากที่มันตกอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่ แน่นอนว่ามันไม่มีแรงเหลือที่จะสะบัดตัวให้หลุดจากเถาวัลย์กลืนดาวอีก

“เจ้าเป็นใคร?!” ไททันขั้วโลกเหนือจ้องมนุษย์ตัวเล็กด้วยสายตาโกรธแค้น

หลินหยวนทำเพียงแค่ยิ้มแล้วพูดว่า “แปลกชะมัด แกไม่ได้ยินประกาศจับฉันในเมืองเสินหวงอีกเหรอ?”

“เจ้าคือหลินหยวนงั้นรึ?” ไททันขั้วโลกเหนือขมวดคิ้ว ในขณะที่มันมองคนพูดด้วยสายตาแปลกใจ

แม้สถานการณ์จะเป็นแบบนี้ แต่มันก็ยังไม่ละทิ้งความหวังที่จะมีชีวิตรอด มันจึงรีบพูดว่า “สิ่งที่เจ้ากระทำในเมืองเสินหวง เผ่าไททันไม่มีทางยอมปล่อยเจ้าไปง่าย ๆ แน่ แต่ขอเพียงเจ้าไม่ฆ่าข้า ข้ารับประกันเลยว่าข้าช่วยเจ้าได้”

“ตอนนี้ไม่ว่ายังไงเจ้าก็ไม่มีทางหนีออกจากเมืองเสินหวงไปได้แน่นอน ดังนั้น… ข้าจะบอกเส้นทางหลบหนีให้กับเจ้า ตัวข้านั้นเป็นถึงสมาชิกสภาผู้อาวุโส ข้ามีสิทธิ์ในการตัดสินใจหลาย ๆ ด้าน”

ระหว่างที่มันพูด สายตาเย็นชาของมันก็ยังจับจ้องไปที่หลินหยวน

มันอยากจะรู้นักว่าเจ้ามนุษย์คนนี้มีปฏิกิริยาอย่างไร

แต่มันก็ต้องแปลกใจเพราะสีหน้าของหลินหยวนเปลี่ยนเป็นยิ้มอย่างไม่แยแสทันที

“ฉันคิดว่าแกเข้าใจผิดแล้ว”

“หืม?” ไททันขั้วโลกเหนือทำหน้าแปลกใจเล็กน้อย แล้วมันก็รู้สึกสังหรณ์ไม่ดีในใจ

จากนั้นเด็กหนุ่มก็พูดต่อไปว่า “คนที่อยากให้แกตายก็คือผู้อาวุโสใหญ่แห่งสภาผู้อาวุโสของพวกแกต่างหาก”

ทันใดนั้นไททันขั้วโลกเหนือก็หรี่ตาลง

ผู้อาวุโสใหญ่ต้องการฆ่ามัน?!

แล้วสมองที่ชาญฉลาดของมันก็เชื่อมโยงทุกสิ่งเข้าด้วยกัน

ใช่แล้ว ผู้ที่พามนุษย์ตรงหน้าเข้ามาในเมืองเสินหวงก็เป็นตัวผู้อาวุโสใหญ่เอง

นั่นหมายความว่าไททันผู้เฒ่าคิดจะใช้มนุษย์คนนี้กำจัดมัน!

ด้วยเหตุผลทางการเมือง ทั้งฝ่ายของมันและผู้อาวุโสใหญ่ต่างมีความเกลียดชังกันจนอยากจะให้อีกฝ่ายตายกันไปข้าง

พอไททันขั้วโลกเหนือคิดได้แบบนี้ ความสิ้นหวัง ความเคียดแค้น และความโกรธก็ฉายชัดอยู่บนใบหน้าของมัน

“ผู้อาวุโสใหญ่เอ๋ยผู้อาวุโสใหญ่ ข้าไม่คิดเลยว่าจิตใจของท่านจะโหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้!”

“ข้าคิดว่าข้าคงไม่ใช่คนเดียวที่เจ้าจะต้องฆ่าใช่หรือไม่?”

หลินหยวนพยักหน้าตอบกลับว่า  “ฉันต้องกวาดล้างทุกฝ่ายที่ต่อต้านมัน ตอนนี้มันกำลังใช้ฉันเป็นดาบ”

“ดาบงั้นรึ ฮ่า ๆๆ… ช่างเป็นดาบที่คมมากจริง ๆ” แล้วสีหน้าของไททันขั้วโลกเหนือก็เปลี่ยนเป็นแข็งกร้าว “ผู้อาวุโสใหญ่ ท่านช่างโหดเหี้ยมมากจริง ๆ”

จากนั้นมันก็หันมาสบตากับเด็กหนุ่มแล้วพูดว่า “ขอบคุณที่เจ้าบอกเรื่องนี้กับข้า ไม่อย่างนั้นข้าคงจะไม่ได้ตายอย่างสงบ แต่ข้าขอเตือนเจ้าเอาไว้ก่อนเลยว่าอย่าไว้ใจผู้อาวุโสใหญ่มากเกินไป ตาแก่นั่นเป็นจิ้งจอกเฒ่าที่คิดถึงเพียงผลประโยชน์ส่วนตนเท่านั้น”

“หลังจากที่มันใช้งานเจ้าเสร็จแล้ว ชะตากรรมของเจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับพวกเราหรอก”

หลินหยวนยิ้มตอบอีกฝ่ายไปว่า “ฉันไม่เคยไว้ใจมัน แล้วก็ไม่คิดจะปล่อยมันไปด้วย หลังจากที่ฉันฆ่าพวกแกหมดแล้ว มันก็จะถึงคราวของผู้อาวุโสใหญ่!”

“ฉันเชื่อใจเพียงแค่ตัวเองเท่านั้น และจุดยืนของฉันก็คือการช่วยเหลือมนุษยชาติ!”

ไททันขั้วโลกเหนือยิ่งทำหน้าประหลาดใจเมื่อได้ยินคำพูดของเด็กหนุ่ม

มันไม่คาดคิดเลยว่ามนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าจะทะเยอทะยานได้ถึงเพียงนี้

เดิมทีมันคิดว่าอีกฝ่ายถูกผู้อาวุโสใหญ่หลอกใช้ แต่ดูเหมือนว่า…

มนุษย์คนนี้ไม่ได้ตื้นเขินอย่างที่เห็น

สถานการณ์ภายในเมืองเสินหวงมันก็เหมือนกับวังน้ำวน

ทุกคนที่ติดอยู่ในวังวนแห่งนี้ต่างมีจุดประสงค์ซ่อนเร้นของตัวเอง

ไม่ว่าจะเป็นผู้อาวุโสใหญ่ หลินหยวน หรือกองกำลังที่เคลื่อนไหวอยู่เบื้องหลัง…

ทว่าตัวตนของพวกเขากลับเป็นสิ่งที่จำเป็นต้องถูกกำจัด

จากนั้นไททันขั้วโลกเหนือก็กัดฟันพูดว่า “หากเจ้ายอมปล่อยข้าไป ข้ายินดีที่จะช่วยเจ้าจัดการกับผู้อาวุโสใหญ่ แบบนี้ดีหรือไม่?”

“ข้าสาบานได้เลยว่าหลังจากสังหารผู้อาวุโสใหญ่แล้ว ต่อให้เจ้าฆ่าข้าเดี๋ยวนั้น ข้าก็จะไม่บ่นอะไรสักคำ”

อย่างไรก็ตาม หลินหยวนทำเพียงแค่เหลือบมองอีกฝ่ายแล้วกล่าวว่า “ฆ่าผู้อาวุโสใหญ่งั้นเหรอ… แค่ฉันคนเดียวก็พอแล้ว”

หลังจากที่เขาพูดจบ ไททันขั้วโลกเหนือก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

มันไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะมั่นใจมากขนาดนี้ เพราะถึงอย่างไรผู้อาวุโสใหญ่ก็คุมอำนาจในสภาผู้อาวุโสทั้งหมด

ยิ่งไปกว่านั้น หลินหยวนก็ยังอยู่ในเมืองเสินหวง

หมอนี่ไปเอาความมั่นใจมาจากไหนทั้ง ๆ ที่ตัวเองอยู่ในดินแดนของเผ่าไททัน?

มนุษย์ที่อยู่ตรงหน้าของมันช่างพิเศษยิ่งนัก เขาไม่เหมือนใครบนโลกที่มันเคยพบเจอมาก่อน