บทที่ 194: สันติภาพที่เกิดจากสมรภูมินองเลือด

ทันทีที่หลินหยวนคิดได้ดังนี้ เขาก็หันกลับไปพูดกับฉู่อวี้ว่า “ฉันขอตัวกลับห้องก่อนนะ เธอเองก็ไปแจ้งผบ.เฉินให้เขาคอยจับตาดูพวกไททันเอาไว้อย่างใกล้ชิด ถ้ามีอะไรผิดปกติให้รีบแจ้งฉันทันที”

“โอเค” เด็กสาวตอบรับ

ก่อนที่จะเริ่มปฏิบัติการนี้พวกเขายังไม่ได้แจ้งเฉินหลงเซี่ยงให้ทราบ นี่คือปฏิบัติการลับที่มีพวกเขา 2 คนเท่านั้นที่รู้

แม้แต่กองทัพก็ยังไม่รู้เลยว่าทั้งคู่หายไปเกือบทั้งวันและได้ทำลายเมืองไททันไปถึง 5 เมือง!

แต่ในเมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว หลินหยวนจะไม่ปิดเรื่องดังกล่าวเป็นความลับอีกต่อไป เพราะถึงอย่างไรแผนการก็เสร็จสิ้นแล้ว และถึงเวลาที่จะต้องแจ้งให้เฉินหลงเซี่ยงทราบ

เพียงเท่านี้ ถ้าหากฝ่ายไททันเคลื่อนไหวอะไร พวกเขาจะได้วางแผนรับมือได้ทันท่วงที

…

15 นาทีต่อมา ภายในกองบัญชาการกองทัพหัวเซี่ย

เฉินหลงเซี่ยงเงยหน้าขึ้นมองฉู่อวี้ในขณะที่หนวดกระตุก “เธอหมายความว่า ภายในครึ่งวันเธอได้ทำลายเมืองไททันที่อยู่ใกล้ ๆ ชายแดนไปถึง 5 เมืองงั้นเหรอ?”

ฉู่อวี้พยักหน้าแล้วพูดเสริมว่า “แถมเรายังฆ่าไททันโลกาวินาศไปถึง 2 ตัวด้วยค่ะ”

เฉินหลงเซี่ยงยกมือขึ้นกุมขมับพร้อมกับถอนหายใจเสียงดัง “พวกเธอนี่มัน… เหลวไหลสิ้นดี!”

“พวกเธอเคยคิดบ้างไหมว่าถ้าเกิดเรื่องอะไรกับพวกเธอในดินแดนไททัน ใครจะรับผิดชอบต่อการสูญเสียของหัวเซี่ย? บางครั้งพวกเธอก็ควรคิดให้ดีกว่านี้สิ”

เด็กสาวพยักหน้าก่อนจะตอบกลับไปว่า “พวกเราเข้าใจสิ่งที่พวกคุณคิดค่ะ แต่บางครั้งมันก็ต้องมีคนที่ก้าวออกไปเสี่ยงไม่ใช่เหรอคะ?”

“แล้วพวกคุณเคยคิดบ้างไหมคะว่าถ้ามีสงครามเกิดขึ้น เมืองไททันทั้ง 5 ที่อยู่ใกล้สนามรบอาจจะกลายเป็นจุดขนส่งหรือไม่ก็คลังทรัพยากรของเผ่าไททันก็ได้ พวกมันอาจจะเป็นจุดโลจิสติกส์ที่ช่วยเพิ่มความสะดวกสบายให้กับกองทัพไททันที่กำลังต่อสู้อยู่ในแนวหน้า”

“ซึ่งตอนนี้เราก็ได้ทำลายเมืองไททันทั้ง 5 นี้ไปจนหมดแล้ว หากเผ่าไททันคิดจะก่อสงครามด้วยเหตุผลนี้ พวกมันก็จำเป็นจะต้องลงทุนมหาศาลและเผชิญกับความสูญเสียที่มากกว่าเดิม”

หลังจากเฉินหลงเซี่ยงได้ยินคำพูดของฉู่อวี้ เขาก็เงียบลง

ที่เขาเงียบนั่นเป็นเพราะว่าสิ่งที่เด็กสาวคนนี้พูดนั้นเป็นความจริง การทำลายเมืองไททันทั้ง 5 สร้างความเสียหายอย่างหนักให้กับฝ่ายไททัน

แต่สิ่งที่เขากังวลก็คือ พวกเขาจะทนรับโทสะของเผ่าไททันได้หรือเปล่า!

นับตั้งแต่สงครามเริ่มต้นขึ้น เผ่าไททันไม่เคยเป็นฝ่ายเสียเปรียบอย่างหนักหนาขนาดนี้มาก่อน

ดังนั้นในมุมมองของเฉินหลงเซี่ยง เผ่าไททันไม่มีทางปล่อยเรื่องนี้ไปง่าย ๆ แน่

แต่ทันใดนั้นฉู่อวี้ก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า “ผบ.เฉิน คุณเป็นผู้บัญชาการและเป็นหัวหน้าของฉัน ฉันเองก็มีเรื่องบางอย่างที่อยากจะพูดกับคุณ”

“สถานการณ์ระหว่างเรากับเผ่าไททันเป็นการต่อสู้กันให้ตายไปข้างมาตั้งนานแล้วนะคะ ในเมื่อมันเป็นแบบนี้ เราไม่มีทางถอยหนีหรือทำตัวขี้ขลาดได้อีกต่อไปแล้ว ถึงแม้ว่าศัตรูจะเป็นไททัน แต่เราก็ต้องทุ่มเททุกอย่างเพื่อทำลายพวกมันให้สิ้นซากค่ะ!”

คำพูดของเด็กสาวเป็นเหมือนเสียงปลุกให้คนเป็นผู้บัญชาการทหารสูงสุดตื่นขึ้น

ในตอนนั้นเองเขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขากำลังแสดงความขี้ขลาดออกมา หลังจากได้ฟังรายงานของฉู่อวี้ ความคิดแรกของเขาก็คือเรื่องนี้จะทำให้เผ่าไททันโกรธแค้นหรือเปล่า

แต่ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับไททันนั้นก็เปรียบเสมือนการต่อสู้กันให้ตายไปข้าง

ยิ่งเผ่าไททันโกรธแค้นมากเท่าไหร่ พวกเขาก็ควรจะรู้สึกยินดีมากขึ้นเท่านั้นสิ

บัดนี้เฉินหลงเซี่ยงตระหนักได้ว่าเขาเกือบจะถูกสันติภาพจอมปลอมในช่วงนี้บดบังสายตาไปเสียแล้ว

ความสงบสุขเพียงไม่กี่เดือนได้กัดกร่อนความมุ่งมั่นของเขา ทำให้เขาตัดสินใจได้ไม่เฉียบคมเท่ากับในอดีต

ถึงกระนั้น แม้แต่ความสงบสุขเพียงชั่วครู่ก็ได้รับมาจากดาบในมือของหลินหยวน

มีเพียงต้องผ่านสมรภูมินองเลือดนี้เท่านั้นจึงจะเรียกว่าสันติภาพอย่างแท้จริง!

ทางด้านเฉินหลงเซี่ยงที่ถูกปลุกความคิดขึ้นมา เขาก็ถอนหายใจหนัก ๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับฉู่อวี้แล้วพูดว่า “บางที…เธออาจจะพูดถูก ยุคสมัยนี้แตกต่างไปจากยุคสมัยก่อน ๆ ในสายตาพวกเรา การปกป้องบ้านเกิดเมืองนอนไม่ให้เผ่าไททันเหยียบย่ำเข้ามาเป็นสิ่งที่เราพอจะทำได้ดีที่สุดแล้ว แต่ในยุคของพวกเธอมันแตกต่างออกไป พวกเธอหัวรุนแรงมากกว่า หัวรั้นยิ่งกว่า และมีความมุ่งมั่นสูงกว่า”

“บางทีคงมีแต่พวกเธอเท่านั้นที่จะพาหัวเซี่ยไปยังอนาคตที่รุ่งโรจน์ได้จริง ๆ”

ฉู่อวี้นิ่งอึ้งไปเล็กน้อย เธอคิดไม่ถึงว่าชายตรงหน้าจะพูดอะไรแบบนี้

แล้วเฉินหลงเซี่ยงก็พูดต่อไปว่า “ไม่ว่าพวกเธอคิดจะทำอะไรก็ทำได้เต็มที่ พวกเราอายุมากกันขนาดนี้แล้ว เราไม่ควรเป็นภาระหรือเป็นอุปสรรคของพวกเธอ”

“ถึงเราจะทำให้ไอ้พวกไททันโกรธแค้นแล้วยังไง? ถ้าพวกมันคิดจะโจมตีเรา เราก็จัดการพวกมันซะ!”

“จนกว่าพวกเราจะสูญสิ้น ไม่ว่ายังไงหัวเซี่ยก็จะยังคงแข็งแกร่ง!”

ฉู่อวี้ที่ได้ยินคำพูดสุดท้ายนี้ก็รู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ว่าในตัวผู้บัญชาการเฉินยังคงมีความมุ่งมั่นที่จะปกป้องประเทศอย่างไม่ลดละ

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเด็กสาวก็มองอีกฝ่ายด้วยสายตามุ่งมั่น “ไม่ต้องห่วงค่ะ เราจะไม่ทำให้คุณผิดหวังแน่”

…

กองทัพหัวเซี่ย แนวป้องกันด่านแรก

ภายในบ้านสไตล์จีนโบราณ นี่คือบ้านพักของหลินหยวน

หลังจากที่หลินเทียนเชวี่ยออกเดินทางเข้าไปยังดินแดนไททัน เขาก็ได้เข้ามาพักอาศัยในบ้านที่ค่อนข้างเงียบสงบแห่งนี้

นอกจากฉู่อวี้ หลี่หวงเหยียน ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่เคยมาที่นี่

ในห้องของเขา เด็กหนุ่มนำเตาหลอมโบราณที่มีสีแดงเข้มออกมาตั้งเอาไว้

วันนี้เขาอยากจะหลอมสิ่งประดิษฐ์กึ่งเทพของตัวเอง

จนถึงตอนนี้เขามีสิ่งประดิษฐ์กึ่งเทพรวมทั้งหมด 5 ชิ้น ได้แก่ดาบสายฟ้าพิฆาตเซียน, ธนูล่าตะวัน, ดาบราชาอสูร, โล่ราชาอสูร และคทาอัญเชิญ

ส่วนลูกศรเทพตกสวรรค์นั้นถูกไททันปีศาจโลหิตทำลายระหว่างการต่อสู้ในครั้งนั้นไปแล้ว

ในบรรดาอาวุธพวกนี้ ดาบสายฟ้าพิฆาตเซียนเป็นอาวุธหลักที่หลินหยวนใช้บ่อยที่สุด ดังนั้นเขาจึงไม่ได้คิดที่จะเอามันมาหลอมเป็นอาวุธเทพ

ถ้าหากสิ่งประดิษฐ์ที่ได้ออกมากลายเป็นชุดเกราะ, สร้อยคอ, แหวน หรืออะไรทำนองนั้น เขาจะทำอย่างไรดี?

มันจะกลายเป็นว่าเขาอาจจะไม่มีโอกาสได้อาวุธเทพมาใช้แล้วหรือเปล่า?

อีกทั้งเขาคงจะใช้ดาบปราบมังกรไม่ได้อีกแล้ว ซึ่งในตอนนี้ดาบปราบมังกรอาจไม่แข็งแกร่งมากพอต่อการต่อสู้ในอนาคตที่จะทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ

“ถ้าใช้สิ่งประดิษฐ์กึ่งเทพ 4 ชิ้น อย่างน้อยมันน่าจะหลอมอาวุธเทพขึ้นมาได้แล้วใช่ไหม?” หลินหยวนครุ่นคิดถึงเรื่องนี้ในขณะที่เขาค่อย ๆ โยนสิ่งประดิษฐ์กึ่งเทพชิ้นแล้วชิ้นเล่าเข้าไปในเตาหลอมตรงหน้า

ทันใดนั้นแสงสีแดงเข้มก็พุ่งออกมาจากเตาหลอม พร้อมกันนั้นเตาหลอมก็เริ่มสั่นเหมือนเจ้าเข้า

นั่นเป็นสัญญาณบ่งบอกว่ากระบวนการหลอมอาวุธได้เริ่มต้นขึ้น

ในเวลาเดียวกัน หลินหยวนมองไปยังเตาหลอมร้อนระอุด้วยดวงตาที่เป็นประกายแห่งความคาดหวัง

เขาไม่รู้ว่ามันจะหลอมอาวุธแบบไหนออกมา

มันจะเป็นดาบ, หอก หรือง้าว?

หรืออาจจะเป็นสร้อยคอ, แหวน, อัญมณี หรือของอื่น ๆ?

ในที่สุดแสงสีแดงเข้มที่เกิดจากความร้อนระอุก็จางหายไป ขณะเดียวกันอุณหภูมิของเตาหลอมก็เริ่มลดลงอย่างกะทันหัน

หลังจากเวลาผ่านไป 10 วินาที อุณหภูมิของเตาหลอมก็กลับมาคงที่

หลินหยวนที่เห็นอย่างนั้นก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ เปิดฝาเตาหลอมออกมา

สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าเขาคือหินสีดำสนิท

หลินหยวนที่เห็นภาพนั้นก็ได้แต่ชะงักอ้าปากค้าง

หินก้อนนี้คือสิ่งที่เตาหลอมโบราณหลอมขึ้นมางั้นเหรอ?!

เวรเอ๊ย ไอ้เตาหลอมบ้านี่มันเป็นของปลอมหรือไง?!

ในตอนนี้เด็กหนุ่มทั้งโมโหทั้งตกใจ

เขาไม่คาดคิดเลยว่าดวงของเขาจะเกลือได้ขนาดนี้

แต่อย่างน้อยที่สุด… สิ่งที่เขาหลอมออกมาได้ก็ควรจะเป็นอาวุธสักชิ้นไม่ใช่หรือไง? แล้วไอ้หินที่วางอยู่ตรงหน้าที่เหมือนก้อนถ่านโง่ ๆ นี้คือสิ่งที่เขาหลอมขึ้นมาจากสิ่งประดิษฐ์กึ่งเทพทั้ง 4 ชิ้นอย่างนั้นเหรอ?

หลังจากที่หลินหยวนทะเลาะกับตัวเองอยู่พักหนึ่ง เขาก็หยิบก้อนหินสีดำออกมาจากเตาหลอมโบราณ

เขาอุตส่าห์ใช้สิ่งประดิษฐ์กึ่งเทพหลอมเจ้าสิ่งนี้ขึ้นมาถึง 4 ชิ้น แม้ว่ามันจะเป็นแค่หิน แต่เขาก็ต้องดูคุณภาพของมันเสียก่อน

ทว่าสิ่งที่เด็กหนุ่มคาดไม่ถึงก็คือ หลังจากที่เขาหยิบหินขึ้นมา เถ้าสีดำบนหินก็หลุดร่วงลงไป

ทันใดนั้นแสงระยิบระยับเหมือนแสงดาวก็พุ่งออกมาเบื้องหน้า

“นี่มัน…” หลินหยวนตกตะลึง ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งตัว แผงคุณสมบัติของหินก้อนนี้ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

[หินประกายดารา (สิ่งประดิษฐ์เทพ)]

[คำอธิบาย: สิ่งประดิษฐ์เทพที่สามารถดูดซับพลังจากดวงดาว]

[หากบ่มเพาะเอาไว้ภายในร่างกาย พลังดวงดาวที่ดูดซับไปส่วนหนึ่งจะสามารถนำมาใช้เพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับร่างกายของผู้ใช้ ในขณะที่ส่วนที่เหลือจะถูกเก็บไว้ในหินประกายดารานี้]

[หลังจากปลดปล่อยพลังดวงดาวออกมา คุณจะได้รับพลังที่มากพอจะทำลายดาวทั้งดวงได้]

ก้อนหินที่เคยเหมือนก้อนถ่านนี้ที่จริงแล้วเป็นสิ่งประดิษฐ์เทพอย่างนั้นเหรอ?

หลังจากหลินหยวนอ่านคำอธิบายจากในระบบ เขาก็มองมันด้วยสายตาเหลือเชื่อ