ตอนที่ 22 จิตวิญญาณแห่งราชัน

[เผ่าพันธุ์] ก็อบลิน

[เลเวล] 14

[คลาส] ดยุค , หัวหน้ากลุ่ม

[ทักษะ] <<สั่งการ>> <<ปฏิปักษ์>> <<คำรามอย่างรุนแรง>> <<ความชำนาญการใช้ดาบ B->> <<ความละโมบที่ไม่สิ้นสุด>> <<การจ้องมองจากปีศาจ>> <<การเชื่อมต่อจิตวิญญาณ>> <<ผู้ควบคุมแห่งปัญญา>> <<ดวงตามรกตของงู>> <<การเต้นรำแห่งความตาย>> <<ดวงตาของงูสีชาด>> <<การจัดการเวทมนตร์>> <<นักรบคลั่ง>>

[การคุ้มครองจากพระเจ้า] เทพธิดาแห่งนรก อัลทีเซีย

[แอตทริบิวต์] ความมืด, ความตาย

[สัตว์เลี้ยง] โคโบล (เลเวล 9)

[สถานะผิดปกติ] เสน่ห์ของนักบุญ

◇◆◇

สามวันผ่านไปนับตั้งแต่ก็อบลินกลับมาถึงหมู่บ้าน

ผมสอนพวกเขาถึงวิธีติดตั้งกับดัก ตอนแรกพวกเขาดูสับสน แต่หลังจากได้เห็นผลลัพธ์ พวกเขาสามารถล่าได้อย่างปลอดภัยมากขึ้นจนดูเหมือนตอนนี้จะชื่นชมมัน

ผมสั่งให้ก็อบลินมุ่งเน้นไปที่การขยายพื้นที่ทางทิศตะวันออกและตะวันตก ในเวลาเดียวกันก็เตือนไม่ให้พวกทำร้ายโคโบล

ถ้าออกล่ามากเกินไปจะทำลายกำแพงที่ปกป้องพวกเราจากมนุษย์

ผมยังเตือนให้พวกเขาหนีทันทีที่เจอกับออร์คและแมงมุมยักษ์

แน่นอนว่าพวกก็อบลินแรร์ยังคงทำงานแม้ผมไม่ได้สั่ง ผมได้ยินว่ากิกิได้ท้าทายสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ ผมต้องทำให้แน่ใจว่าเขาจะไม่ทำอะไรโง่ ๆ

หลังจากที่แน่ใจว่าพวกก็อบลินสามารถทำงานได้ดีพอ ผมจึงมุ่งหน้าไปหาก็อบลินอาวุโส

ตอนนี้สิ่งที่ผมทำทุกวันคือการรวบรวมข้อมูลสำหรับหมู่บ้านก็อบลินรอบ ๆ

"มีพวกก็อบลิน…ทางโน้น" ก็อบลินอาวุโสดูลังเล

"แต่พวกเขาค่อนข้างอันตราย”

คำพูดนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น

“ไม่เป็นไร ข้าจะทำให้พวกเขาสยบโดยไม่ทำร้าย”ผมตอบ

ผมต้องการที่จะล้างแค้นเกรย์วูล์ฟ ดังนั้น…เป้าหมายของผมในตอนนี้คือการรวบรวมผู้ที่แข็งแกร่ง ไม่ใช่คนอ่อนแอ

"มีหมู่บ้านก็อบลินอยู่ฝั่งตรงข้ามและมีดรูอิดที่อาศัยอยู่ที่นั่น" ก็อบลินอาวุโสกล่าว

หรือก็คือหมู่บ้านปกครองโดยผู้ใช้เวทมนตร์

"ดรูอิด? " ผมพึมพำ

หมู่บ้านของเราไม่มีก็อบลินแบบนั้นและเนื่องจากเขากล่าวว่านี่คือหมู่บ้านของดรูอิด มันอาจจะมีจำนวนมากกว่าหนึ่ง ตัว หรือต่อให้มีแม้แต่ตัวเดียว มันก็สามารถเสริมพลังให้กับพวกเราได้มหาศาล…

"ข้าตัดสินใจแล้ว" ผมกล่าว

ดินแดนของพวกเขาอยู่ห่างจากเราไปเพียงหนึ่งวัน ท่าทีลังเลใจที่ของก็อบลินอาวุโสเป็นเรื่องที่ติดใจผม แต่การเดินทางไปที่นั่นอย่างปลอดภัยก็เป็นเรื่องที่สำคัญเช่นกัน

จะง่ายขึ้นมากหากผมเรามีแผนที่รอบ ๆ แต่น่าเสียดายที่มันเป็นไปไม่ได้

หลังจากถามเรเชียก็จึงรู้ว่าป่าทมิฬเป็นพื้นที่ต้องห้าม

ดังนั้นผมจึงพยายามทำแผนที่เอง

แล้วใครจะมากับผม?

กิกิเพิ่งจับสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ เขากำลังยุ่งอยู่จึงตัดออก

กิโกวและกิกูวกำลังสอนก็อบลินถึงวิธีการใช้กับดัก

ดังนั้น ...

"กิก้า! " ผมตะโกน

กิก้ามีความกล้าที่จะสู้มากขึ้นหลังจากการต่อสู้กับออร์ค ผมจึงตัดสินใจพาเขาไปด้วย

"ขอรับ! " กิก้าตอบ

ดังนั้นผมจึงออกจากหมู่บ้านไปกับกิก้าเพื่อสอดแนม

◆◇◇

เราไปถึงทะเลสาบเพื่อสังเกตว่ามีมอนสเตอร์ที่แข็งแกร่งหรือไม่

เมื่อพูดถึงสถานที่ต่อสู้ …ป่าน่าจะดีกว่า

เวทมนตร์ของดรูอิดก็น่าเป็นห่วงเช่นกัน มันเป็นสิ่งที่ผมยังไม่เคยเจอ ผมจึงทั้งตื่นเต้นและกระตือรือร้น

ขณะที่ผมถูกดูดกลืนไปกับความคิด กิก้าก็ร้องเรียกผม "ราชา"

เมื่อมองไปที่กิก้า ผมเห็นว่าเขาชี้ไปยังมอนสเตอร์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ทักษะ << ดวงตาของงูสีชาด >>ทำงานและค่าสถานะของมันก็ปรากฏขึ้น

[เผ่าพันธุ์] ลิซาร์ดแมน

[เลเวล] 10

[คลาส] ตัวอ่อน

[ทักษะ] << การเคลื่อนไหวใต้น้ำ >> <<ความชำนาญการใช้ดาบ D + >> << เรียกเพื่อน>>

[การคุ้มครองจากพระเจ้า] ไม่มี

[แอตทริบิวต์] ไม่มี

ในตอนนั้นเองที่กิก้าถามผมอย่างตื่นเต้น

" ราชา ได้โปรดปล่อยให้ข้าต่อสู้! " เขากล่าว

กิก้าก็กระตือรือร้นที่จะสู้กับมัน เขาเตรียมพร้อมที่จะกระโดดลงน้ำ แต่ผมหยุดไว้โดยถามว่า "เหตุผลของเจ้าล่ะ? "

ทำไมเขาถึงกระตือรือร้นที่จะต่อสู้?

จากนั้นกิก้าก็ตอบกลับ "ข้าจะเป็นกำลังให้ราชา! "

เมื่อได้ยินคำดังกล่าว สายตาที่มองไปยังลิซาร์ดแมนจึงย้ายไปที่กิก้าแทน

...ที่เขาบอกมา มันความจริงเหรอ?

"ข้าต้องพลังเพิ่มขึ้น เพื่อช่วยราชา"เขากล่าวต่อไป

"ข้าดูเป็นคนที่ไม่น่าเชื่อถือขนาดนั้นเลยเหรอ? " ผมถาม

เมื่อเห็นกิก้าส่ายหัว ผมก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ดูเหมือนว่าเขาจะชอบผม

.

.

.

.

บ้าเอ๊ย นี่มันโคตรน่าอาย!

ผมมองไปยังลิซาร์ดแมนอีกครั้ง

ลักษณะที่คล้ายกับจระเข้ ดาบโค้งที่อยู่ในมือของมัน เล็บที่แหลมคมและเกล็ดนั่น

"ราชา ได้โปรดเถอะ! " เขากล่าว

กิก้าถามด้วยความคาดหวัง

"อย่าฝืนตัวเองมากเกินไปล่ะ" ผมตอบ

กิก้าพยักหน้า

"แต่ข้าจะไม่เข้าไปช่วย ต่อให้เกิดอะไรขึ้นก็ตาม"

ด้วยคำพูดเหล่านี้ จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ได้ลุกโชนภายในดวงตา

นี่คือการต่อสู้ที่กิก้าต้องการ …และผมจะยอมรับมัน

พวกก็อบลินภายใต้การปกครองของผม ...บางครั้งผมก็สงสัยว่าพวกเขาจะกลายเป็นมอนสเตอร์ที่อ่อนแอ? หรือจะกลายเป็นนักรบที่แข็งแกร่ง?

ผมไม่คิดมาก หากก็อบลินที่อ่อนแอจะกลายเป็นนักรบ

ตอนนี้พวกเขาไม่ต่างจากเนื้อที่เสิร์ฟลงบนโต๊ะ

แต่ ...ถ้าพวกเขากลายเป็นนักรบที่แท้จริงได้

ด้วยความคิดเหล่านั้นผมจึงตัดสินใจ

--- ผมจะไม่ปล่อยให้พวกเขาแม้แต่คนเดียวต้องจากไปอย่างไร้ความหมาย!

นักรบที่อยู่ภายใต้การปกครอง ผู้กล้าที่เสียสละ ตัวเลขที่ผมไม่เคยมีความสุขกับการได้ยิน

ถ้าเขาสามารถทำให้ผมรู้สึกร่องรอยของเกียรติยศ …พวกเขาก็จะกลายเป็นความภาคภูมิใจของผม

ถึงแม้ผมจะกลายเป็นราชาปีศาจ แม้ว่าผมจะถูกหมายหัวและถูกกำจัด ผมก็จะไม่ละทิ้งพวกเขา

ในเมื่อการเป้าหมายของผมคือเส้นทางแห่งการปกครอง เราจะต้องสู้กับศัตรูที่อยู่เหนือกว่าโดยไม่หยุดพัก

ดังนั้น…

"ไปซะ! " ผมบอกกับกิก้าและเฝ้าดูการต่อสู้นี้อย่างเงียบ ๆ

◆◇◆

หอกของกิก้าเฉือนไปยังลิซาร์ดแมนทำให้เลือดสีเขียวไหลออกมา แต่โดยธรรมชาติแล้ว คลาสของลิซาร์ดแมนอยู่สูงกว่าก็อบลินแรร์ แทนที่จะถอยมันกลับพุ่งไปหากิก้าแทน

ในศึกระหว่างหอกและดาบ หอกควรจะชนะในระยะกลาง แต่จิตวิญญาณการต่อสู้ที่มากเกินไปทำให้เขาท้าทายลิซาร์ดแมนในระยะประชิด

ไม่ดีแน่

การต่อสู้ยังดำเนินต่อไป ลิซาร์ดแมนโจมตีจนเขาถูกผลักไปที่มุม แม้กิก้าจะบล็อกการโจมตีได้ แต่ดาบก็ยังโจมตีต่อเนื่องกลับมาอยู่ดี

ดาบที่รวดเร็วโจมตีจากทั้งบน ล่าง ซ้าย ขวา

เห็นได้ชัดว่าลิซาร์ดแมนไม่เพียงเหนือกว่าในเรื่องคลาส แต่มันยังใช้ประโยชน์จากความสามารถได้อย่างเต็มที่

ผมทำแค่กัดฟัน แต่ผมไม่สามารถเข้าร่วมการต่อสู้ได้

เช่นเดียวกับที่ผมเคยพูดไว้ นี่คือการต่อสู้ของเขา

ผมจะตั้งใจดูอย่างเงียบ ๆ

แม้ว่าความตายจะมาเยือน ผมก็จะสงบนิ่ง

ไม่ว่าเขาจะเป็นมอนสเตอร์หรือมนุษย์ก็ตาม เมื่อชายคนหนึ่งตัดสินใจที่จะต่อสู้ …สิ่งที่คุณต้องทำแค่เฝ้าดูเขาให้จบ

นั่นคือสิ่งที่ผมคิด

การโจมตีของลิซาร์ดแมนสร้างแผลบนร่างกายกิก้ามากขึ้นเรื่อย ๆ เลือดสีแดงของก็อบลินกระเด็นขึ้นไปในอากาศ

ผมขมวดคิ้วเมื่อมองการต่อสู้ …เหงื่อไหลซึมมาที่ฝ่ามือซึ่งจับดาบไว้แน่น

เขาดึงหอกกลับมาป้องกันดาบสุดท้ายของลิซาร์ดแมนได้ทัน

กิก้าเว้นระยะทางห่างออกไป นั่นพอทำให้ผมรู้สึกโล่งใจ

นั่นเป็นสิ่งที่ดี ถ้าเขาต่อสู้ในระยะนี้ …เขาอาจจะมีโอกาสชนะ

จากภาพรวม แม้ลิซาร์ดแมนแพ้ในเรื่องระยะโจมตี แต่กิก้าแพ้ในเรื่องค่าสถานะ แสดงว่าการต่อสู้นี้ยังคงสูสี

ทุกครั้งที่กิก้าเว้นระยะ ลิซาร์ดแมนก็จะเขาประชิด

เป็นการป้องกันฝ่ายเดียวของกิก้า…ความอดทนของผมเริ่มจะมาถึงขีดจำกัด

ลิซาร์ดแมนฟันไปที่เท้าของเขา

กิก้าทำได้เพียงจับหอกเพื่อตั้งรับ

ในเวลาเดียวกับดาบโค้งวาดเป็นวงกลมเพื่อลากลงมา

- แย่แล้ว!

แต่แล้วจู่ ๆ เขาก็ก้าวไปข้างหน้า!?

ดาบโค้งฟันไปที่ไหล่กิก้าแทน

“กูรูวววอาาา!”

เมื่อกิก้าเค้นพลังทั้งหมดเพื่อแทงหอก …สายตาของลิซาร์ดแมนก็เบิกกว้าง

หอกทะลุเข้าไปที่หน้าอกมัน …เลือดไหลออกมาเป็นแอ่งน้ำสีแดง

นั่นคือเสียงสุดท้ายของลิซาร์ดแมน

...การต่อสู้จบลงแล้ว

"กิว กิ๊วอ๊าาาาา! "

"กิก้า! " ผมตะโกน

"ราชา ข…ข้าชนะแล้ว" กิก้ากล่าวอย่างอ่อนแรง

"มันเป็นชัยชนะที่งดงาม" ผมตอบ

ขณะพยุงตัวกิก้า ผมได้ยินเสียงอะไรบางอย่างกรีดร้อง

ผมพาเขาไปที่ข้างทะเลสาบ แล้วมองย้อนกลับไปที่ต้นเสียง

พวกลิซาร์ดแมน 5 ตัวกำลังคลานขึ้นมาจากริมน้ำ

"มาสิ"

ผมพาดดาบไว้เหนือไหล่

ผมจะไม่พ่ายแพ้ แม้ลิซาร์ดแมน 5 ตัวจะพลังพอ ๆ กับก็อบลินดยุคก็ตาม

ผมคือราชาของพวกเขา

นี่คือความภาคภูมิใจของผม!

ไม่ว่าจะเป็นพระเจ้า! ไม่ว่าจะเป็นซีโนเบีย! ผมจะต่อต้านทุกสิ่ง!

“เปลี่ยนตัวข้าให้กลายเป็นดาบ (เอนชานต์)”

เปลวเพลิงแห่งความมืดห่อหุ้มดาบในมือ

◆◇◇◆◆◇◇◆

ระดับได้เพิ่มขึ้น

[เลเวล] 14 → 22

[ทักษะ] << การเชื่อมต่อวิญญาณ>> ได้พัฒนาเป็น [ทักษะ] <<จิตวิญญาณของราชัน>>

เนื่องจากพลังผู้ติดตามของคุณมีพลังมากขึ้น ทุกครั้งที่คุณได้รับพรรคพวกที่ทรงพลัง พลังเวทย์ของคุณจะเพิ่มขึ้นเช่นกัน

แต่ทุกครั้งที่พลังเวทมนตร์ของคุณเพิ่มขึ้น อิทธิพลของเทพธิดาแห่งนรกต่อคุณจะเพิ่มขึ้น

ความจงภักดีจากมอนสเตอร์เพิ่มขึ้น