ตอนที่ 13 โจมตี

[เผ่าพันธุ์] ก็อบลิน

[เลเวล] 99

[คลาส] ชั้นสูง, หัวหน้ากลุ่ม

[ทักษะ] <<สั่งการ>> <<ปฏิปักษ์>> <<คำรามอย่างรุนแรง>> <<ความชำนาญการใช้ดาบ C+>> <<ละโมบ>> <<การจ้องมองจากปีศาจ>> <<การเชื่อมต่อจิตวิญญาณ>> <<ผู้ควบคุมแห่งปัญญา>> <<ดวงตามรกตของงู>> <<การเต้นรำแห่งความตาย>> << ดวงตาของงูสีชาด >>

[การคุ้มครองจากพระเจ้า] เทพธิดาแห่งนรก อัลทีเซีย

[แอตทริบิวต์] ความมืด, ความตาย

◇◆◇

...ออร์ค

ผมกำลังคิดหาวิธีแก้ปัญหากับออร์คที่อาศัยอยู่ในพื้นที่

แต่พวกมันมาไวกว่าที่คาดไว้

ไม่นับกิกูวที่วิ่งมาเพื่อปกป้องผม ก็อบลินตัวอื่น ๆ กำลังถูกโจมตีโดยออร์ค

ผมมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านกับกิกูว เขาบอกกับผมว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างเมื่อผมหลับไป

ตอนแรกผมกะจะไม่ให้ก็อบลินต่อสู้โดยไม่จำเป็น จนกว่าพวกเราจะสามารถต่อสู้กับออร์คได้ แต่ยังมีเรื่องที่โชคดี …ตอนนี้ผมอยู่ในระดับที่สามารถจัดการกับพวกออร์คได้แล้ว

มีก็อบลินที่สู้ได้เพียงแค่ 10 ตัว ถ้าไม่นับกิก้าและเรเชีย

เหลือเพียงไม่กี่คนที่สามารถเผชิญหน้ากับออร์คได้ ดังนั้นผมจึงเรียกอดีตผู้นำหมู่บ้าน

“กิกูว”

"ก้าวออกมาข้างหน้าและนำพวกเขาไป "

"ขอรับ"

รูปแบบการเคลื่อนไหวของออร์คค่อนข้างคล้ายกับก็อบลินในแง่ที่ว่าพวกมันย้ายที่อยู่ไปตามแหล่งอาหาร …เป็นไปได้สูงที่พวกมันจะยังอยู่ในหมู่บ้าน

"ไปสร้างกับดักก่อนล่ะ อย่าพยายามที่จะสู้กับพวกมันตรง ๆ "

"ส่วนข้าจะไปดูต้นทาง"

ไม่ต้องพูดอะไรมาก กิกูวพาแนวหน้าของเขาออกไป

“กูรูววววว!”

ด้วยเสียงคำรามอันโกรธเกรี้ยว เขาพาพวกก็อบลินสี่คนเข้าไปในหมู่บ้าน

"ส่วนก็อบลินที่เหลือกับเจ้า! ไปรวบรวมหินและซ่อนตัวที่ประตูทิศเหนือ! "

หลังจากนั้นผมก็พูดกิก้าและเรเชีย

"ไปยังประตูทิศใต้"

ด้วยดาบใหญ่บนบ่า ผมพึมพำกับตัวเองว่า

"ข้าจะเอาคืน...พวกมันทั้งหมด! "

◇◆◇

ภายในหมู่บ้านของก็อบลิน รั้วจำนวนมากพังเป็นแถบ ๆ จะสังเกตเห็นได้ว่ามีออร์คเพียงสามตัวเท่านั้น เมื่อมองไปที่กลุ่มเล็ก ๆ นั่น ผมสังเกตเห็นออร์คที่ใช้หอกยาวและสวมสร้อยที่ทำมาจากเขี้ยวไว้รอบคอ มันแตกต่างจากออร์คตัวอื่นอย่างชัดเจน ขณะที่ผมมองไปที่มันก็มีข้อมูลปรากฏขึ้นภายในหัว

[ทักษะ] << ดวงตางูสีชาด>> เปิดใช้งาน

[เผ่าพันธุ์] ออร์ค

[เลเวล] 67

[คลาส] ผู้นำ,หัวหน้ากลุ่ม

[ทักษะ] <<โกรธเกรี้ยว>> <<คำรามอย่างรุนแรง>> <<กระเพาะเหล็ก>> <<ชาร์จ>>

[การคุ้มครองจากพระเจ้า] ไม่มี

นี่ไม่ใช่ภาพลวงตา

ดวงตางูสีชาดกำลังเปิดใช้งานอยู่ ผมจึงอ่านคำอธิบายของทักษะนี้

[ทักษะ] << ดวงตางูสีชาด>>

- เมื่อเลเวลเป้าหมายต่ำกว่า จะแสดงค่าสถานะของเป้าหมายให้คุณเห็น

เลเวลใช่มั้ย?

เงื่อนไขการใช้งานค่อนข้างจำกัด ถ้ามันเปลี่ยนเป็นระดับคลาส มันคงไม่มีปัญหามากนัก

หากมันถูกจำกัดด้วยเลเวล ผมจะไม่สามารถใช้มันได้หลังเลื่อนคลาส โชคดีที่ผมหยุดอยู่ที่เลเวล 99 โดยยังไม่ได้วิวัฒนาการ มิฉะนั้นผมจะไม่สามารถใช้งานทักษะนี้ได้

เป็นเรื่องสำคัญ ...นี่คือข้อควรระวังในภายภาคหน้า

ผมตัดสินใจได้ง่ายขึ้นเมื่อรู้จุดแข็งของฝ่ายตรงข้าม

ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรนอกจากผู้นำออร์คที่ใช้หอกยาว ถ้าเป็นแบบนี้ผมควรจะจัดการมันด้วยตัวเองได้

“กิก้า พาเรเชียผ่านหมู่บ้านไปยังประตูทิศเหนือ”

กิก้ามองเรเชียเพื่อรอคำตอบ เธอจึงพยักหน้าตามคำพูดของผม

เธออาจจะมีข้อสงสัย แต่ตอนนี้เธอไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากการปฏิบัติตามคำสั่ง

"ไป! "

เมื่อออร์คกำลังหันหลัง พวกเขาก็วิ่งจากไป

ในเวลาเดียวกันผมก็พุ่งไปหาออร์คตัวหนึ่งที่กินอาหารอย่างตะกละตะกลาม

.

.

.

อีกเพียงสิบก้าว พวกมันยังไม่สังเกตเห็นผม

นี่เป็นอีกเหตุผลหนึ่งว่าทำไมผมถึงมาที่ประตูทิศใต้ พวกออร์คนั้นมีจมูกที่ดี แต่ผมที่อยู่ใต้ลมทำให้พวกมันไม่สามารถตรวจจับผมได้

.

.

อีกเจ็ดก้าว

ในตอนนั้นผมเห็นมัน

ซากศพของพวกลูกน้องที่ตายไปแล้วและนักดาบสาว

ผมกัดฟันโดยไม่รู้ตัว

.

อีกสี่ก้าว

ในที่สุดมันก็สังเกตเห็นและคำรามออกมา

แต่สายเกินไป

พวกมันอยู่ในระยะโจมตีของผมแล้ว ผมเหวี่ยงดาบไปยังศีรษะของพวกมัน

น้ำหนักดาบบวกกับความเร็วจากแรงเหวี่ยง การโจมตีนี้มีพลังมากพอที่จะบดขยี้ศีรษะของออร์คได้

ผมเล็งไปที่ผู้นำออร์คต่อ แต่ตามคาด มันสามารถใช้หอกตั้งรับได้

“กูรูอาาาาาาา!”

มันโกรธมาก

“กูรูอาาาาาาาาา!”

ด้วยทักษะ <<คำรามอย่างรุนแรง>> หนึ่งในลูกน้องของผู้นำออร์คล้มลง

ทันใดนั้นผู้นำออร์คก็โจมตีผมด้วยหอกที่มีขนาดใบมีดใหญ่กว่าหอกปกติถึงสองเท่า มันกวาดไปโดนพื้นที่ว่างเปล่าเหนือศีรษะของผม

…รอยยิ้มที่น่าเกลียดของเจ้าหมูนั่นทำให้ร่างกายผมแข็งทื่อ

ผมเห็นบางสิ่งจากมุมหนึ่งของสายตา โดยไม่ต้องยืนยันว่ามันคืออะไร ผมรีบขยับตัวหลบการโจมตีที่ตามมาทันที

กลิ้งไปบนพื้นดิน ผมสามารถที่จะหลบมันได้สำเร็จ ก่อนที่จะหยิบดาบและวิ่งไปอีกทาง

“กูรูอาาาาา!”

มีเสียงอันโกรธเกรี้ยวตามมาจากข้างหลัง เช่นเดียวกับที่ผมวิ่งไปทางประตูทิศเหนือ

◇◆◆

เส้นทางที่อยู่ทิศเหนือเต็มไปด้วยป่าและภูเขา

นับตั้งแต่เราย้ายมาที่หมู่บ้านแห่งนี้ แทบจะไม่มีใครไปที่นั่น

เส้นทางของมันจึงแย่กว่าปกติ ในสภาพปัจจุบันมีพุ่มไม้ตลอดทั้งสองข้างทางและอาจจะเห็นพืชขนาดเล็กที่กำลังเติบโตอยู่บนเส้นทาง

ผมจึงตัดสินใจเลือกที่นี่เป็นเวทีสำหรับการต่อสู้

ถ้าผมฆ่าออร์คทั้งสองตัวได้ ทุกอย่างจะจบลง แต่แน่นอนว่าฝ่ายตรงข้ามไม่อ่อนแอพอที่จะให้ผมทำได้ง่ายๆ

ผมเลือกสถานที่นี้เพราะมันแคบ ผมคิดว่าผู้นำออร์คจะมีปัญหาในการใช้หอกยาว แต่ความคาดหวังดังกล่าวถูกเป่าหายไปอย่างสมบูรณ์

ออร์คตัวนั้นใช้หอกอย่างคล่องแคล่ว มันใช้ประโยชน์จากหอกยาวเพื่อตัดต้นไม้รอบ ๆ

ลูกน้องของออร์คก็พยายามโจมตีในเวลาเดียวกัน มันทำให้ผมไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างเต็มที่

--ไอหมูบ้าเอ๊ย!

ผมหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อย ๆ แม้ว่าจะมีแผลเล็ก ๆ มากมายเกิดขึ้นขณะหลบดาบยาวของออร์ค แต่หอกก็ตามมาทันที