มหายุทธหยุดพิภพ แค่แต่งงาน ระบบก็ตอบแทนหมื่นเท่า ชีวิตนี้ขอนอนกินสบายตอนที่28

บทที่ 28: พลังของผนึกไคเทียน จุมพิตหลินชิงถานอย่างหนักหน่วง!

หลินเทียนซื่อประหลาดใจเล็กน้อย

นี่ยังเช้าอยู่มาก แต่เธอก็มาที่นี่แล้ว

ดูเหมือนว่าในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้เธอจะมาที่นี่บ่อยครั้ง

หัวใจของหลินเทียนซื่อหวั่นไหว

“ชิงถาน คิดถึงข้ารึ ถึงได้มาหาข้าแต่เช้าตรู่เช่นนี้” หลินเทียนซื่อกล่าวพร้อมหัวเราะ

“ท่านพูดอะไรของท่านน่ะ” ชิงถานกำลังจะอ้าปากพูด แต่คำพูดของหลินเทียนซื่อกลับทำให้เธอหน้าแดง

เธอยังไร้เดียงสานัก และแม้ว่าเธอจะชอบหลินเทียนซื่อมาก แต่ก็มีบางเรื่องที่เธอยังอายเกินกว่าจะพูดออกมา

หลังจากหยอกล้อชิงถานเล็กน้อย หลินเทียนซื่อก็อารมณ์ดีขึ้นมาก

เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขารู้ว่าชิงถานเป็นคนหน้าบาง ถ้าเขาพูดอีกสักสองสามคำ เด็กสาวขี้อายคนนี้อาจจะทนไม่ไหวและวิ่งหนีไป

นั่นคงจะน่าเสียดายแย่

ในเมื่อชิงถานอุตส่าห์มาหาเขาแล้ว หากหลินเทียนซื่อยังคงบ่มเพาะพลังต่อไปก็คงจะไร้น้ำใจเกินไป

ดังนั้น หลินเทียนซื่อจึงหยุดฝึกฝนผนึกไคเทียนทันที

เพราะด้วยพรสวรรค์ในปัจจุบันของเขา การเรียนรู้ผนึกไคเทียนเป็นเพียงเรื่องของการอ่านผ่านๆ ครั้งเดียว ดังนั้นจึงไม่จำเป็นต้องรีบร้อนในตอนนี้

หลินเทียนซื่อก้าวเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงเบื้องหน้าชิงถาน

ชิงถานราวกับคาดเดาได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เธอหลับตาลง แก้มแดงระเรื่อ

เมื่อเห็นเช่นนี้ หลินเทียนซื่อก็หัวเราะเบาๆ แล้วจุมพิตเธอ

เวลาผ่านไปอีกครั้งอย่างยาวนาน

จนกระทั่งลมหายใจของเด็กสาวเริ่มหอบกระชั้น หลินเทียนซื่อจึงยอมถอนริมฝีปากออกไป

ชิงถานรู้สึกสมองหมุนติ้ว ราวกับขาดออกซิเจน

เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้งก่อนจะค่อยๆ ฟื้นตัว

หลังจากที่ริมฝีปากของเขาแยกจากชิงถาน หลินเทียนซื่อก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่แตกต่างออกไป

“ชิงถาน เจ้าบ่มเพาะพลังแล้วรึ”

“อื้อ” ชิงถานพยักหน้า แล้วมองไปที่หลินเทียนซื่อด้วยความคาดหวัง

หลินเทียนซื่ออดไม่ได้ที่จะเดาะลิ้น

หากจะให้พูด ในบรรดาตระกูลหลินทั้งหมด นอกจากเขา หลินเทียนซื่อผู้มีตัวช่วยสุดโกงแล้ว คนที่มีพรสวรรค์สูงที่สุดก็ควรจะเป็นชิงถาน

เขาจำได้ว่าเมื่อสองสามวันก่อนที่เขาเห็นชิงถานที่นี่ เธอยังไม่มีพลังบ่มเพาะเลย

นี่เพิ่งผ่านไปนานเท่าไหร่กัน ชิงถานก็บรรลุถึงระดับบ่มเพาะกายาขั้นที่เจ็ดแล้ว!

ความเร็วระดับนี้ ต่อให้กินสมุนไพรวิญญาณและยาเม็ดทิพย์ต่างๆ เป็นขนมทุกวัน ก็ยังไม่สามารถทำได้รวดเร็วขนาดนี้

หากหลินหงและหลินเซี่ยรู้เข้า พวกเขาคงจะท้อใจจนไม่อยากจะบ่มเพาะพลังอีกต่อไป

“สมกับที่เป็นจ้าวแห่งความมืดในอนาคต” หลินเทียนซื่อพึมพำเบาๆ

“อะไรนะเจ้าคะ” เพราะเสียงของหลินเทียนซื่อเบาเกินไป ชิงถานจึงไม่ได้ยิน เธอจึงถามอย่างสงสัย

“ไม่มีอะไร ข้าบอกว่าเจ้าเก่งมาก” หลินเทียนซื่อลูบหัวเล็กๆ ของชิงถานแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม

เมื่อได้ยินคำชมของหลินเทียนซื่อ ชิงถานก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

จากนั้นเธอกระซิบว่า “พี่เทียนซื่อ ต่อไปนี้ข้าจะบ่มเพาะพลังอย่างขยันขันแข็ง จะได้ไม่ถูกท่านทิ้งห่างไปไกลเรื่อยๆ”

หลินเทียนซื่อตะลึงงัน จากนั้นความรู้สึกซาบซึ้งอย่างสุดซึ้งก็ผุดขึ้นในใจของเขา

เสี่ยวชิงถานช่างน่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารักจริงๆ

อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่เสน่ห์ของการบ่มเพาะพลังหรอกหรือ

ก่อนที่หลินเทียนซื่อจะทันได้คิดอะไรต่อ ชิงถานก็พูดต่อว่า “อันที่จริง วันนั้นหลังจากที่พี่เทียนซื่อจุมพิตข้า ข้าก็รู้สึกว่ามีสภาวะแปลกๆ เกิดขึ้นในร่างกายของข้า”

“แล้วพอข้าตื่นขึ้นมาวันนี้ ข้าก็พบว่าตัวเองทะลวงผ่านสู่ระดับบ่มเพาะกายาขั้นที่หกโดยไม่ทราบสาเหตุ และหลังจากบ่มเพาะอีกเล็กน้อย ข้าก็มาถึงระดับบ่มเพาะกายาขั้นที่เจ็ดแล้วเจ้าค่ะ”

หลังจากพูดจบ ชิงถานก็แลบลิ้นเล็กๆ ของเธอออกมา

เป็นอย่างนี้นี่เอง

หลินเทียนซื่อพยักหน้าอย่างครุ่นคิด เดิมทีปราณหยินซาในร่างกายของชิงถานนั้นมากเกินไปและปั่นป่วนเกินกว่าจะดูดซับได้

แต่หลินเทียนซื่อ ในขณะที่ใช้ศิลาบรรพชนแห่งความโกลาหลหลายครั้ง เขาก็ถือโอกาสจัดระเบียบปราณหยินซาที่ปั่นป่วนในร่างกายของชิงถานไปด้วย ซึ่งทำให้ชิงถานสามารถบ่มเพาะและทะลวงสู่ระดับบ่มเพาะกายาขั้นที่เจ็ดได้ในรวดเดียว!

“พี่เทียนซื่อ ข้ารู้สึกว่าการบ่มเพาะพลังไม่ได้ยากขนาดนั้นเลยนะเจ้าคะ” ชิงถานพูดเบาๆ

หลินเทียนซื่อพูดไม่ออกเมื่อได้ยินเช่นนี้

สำหรับเขา การบ่มเพาะพลังนั้นง่ายดายเหมือนกินข้าวกินน้ำจริงๆ แต่นั่นเป็นเพราะเขามีตัวช่วยสุดโกงล้วนๆ

“ในเมื่อเจ้าคิดว่ามันง่าย ต่อไปนี้ข้าจะจูบเจ้าให้บ่อยขึ้น” หลินเทียนซื่อกล่าว และไม่รอให้ชิงถานตอบสนอง เขาก็จุมพิตเธออีกครั้ง

“อื้อ” ดวงตาของชิงถานเบิกกว้างในทันที จากนั้นเธอก็หลับตาลงอีกครั้ง ตอบสนองต่อหลินเทียนซื่ออย่างเขินอาย

หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดหลินเทียนซื่อก็ถอนริมฝีปากออกอย่างพึงพอใจ

“เป็นอย่างไรบ้าง ชิงถาน ครั้งนี้เจ้ารู้สึกเหมือนกำลังจะทะลวงผ่านระดับหรือไม่” หลินเทียนซื่อถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“พี่เทียนซื่อ...” ชิงถานอายเกินกว่าจะพูด

แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าหลังจากที่หลินเทียนซื่อจุมพิตเธอ ปราณหยินซาในร่างกายของเธอดูเหมือนจะถูกจัดระเบียบมากขึ้นไปอีก

“เอาล่ะ ชิงถาน ข้าจะไปฝึกฝนทักษะยุทธ์แล้ว”

หลินเทียนซื่อกล่าว

“อื้อ” ชิงถานพยักหน้าอย่างว่าง่าย จากนั้นก็ไปยืนอยู่ข้างๆ เฝ้ามองหลินเทียนซื่อทำความเข้าใจทักษะยุทธ์อย่างเงียบๆ

ต้องบอกว่าวรยุทธ์ระดับหกอย่างผนึกไคเทียนนั้น มีพลังแข็งแกร่งกว่าทักษะยุทธ์ระดับสี่อย่างฝ่ามือไร้ขีดจำกัดแปดดินแดนรกร้างมาก แต่ในทางกลับกัน มันก็ยากกว่าฝ่ามือไร้ขีดจำกัดแปดดินแดนรกร้างมากเช่นกัน

แม้ด้วยพรสวรรค์ในปัจจุบันของหลินเทียนซื่อ การใช้ผนึกไคเทียนเป็นครั้งแรกก็ดูเหมือนจะค่อนข้างยากลำบาก

โชคดีที่ถึงจะยากลำบาก หลินเทียนซื่อก็ยังคงใช้มันออกมาได้อย่างทุลักทุเล

อย่างไรก็ตาม พลังของมันย่อมต่ำกว่าผนึกไคเทียนที่สมบูรณ์แบบมาก

ถึงกระนั้น ทันทีที่ผนึกนี้ถูกปล่อยออกมา ต้นไม้ใหญ่หลายต้นในระยะไกลก็ระเบิดออกด้วยเสียงคำราม

“วรยุทธ์นี้ทรงพลังอะไรเช่นนี้!” ดวงตาของชิงถานเต็มไปด้วยความชื่นชม

ตอนนี้เธอมีพลังบ่มเพาะแล้ว เธอจึงสามารถสัมผัสถึงพลังของวรยุทธ์ที่หลินเทียนซื่อกำลังใช้อยู่ได้โดยธรรมชาติ

แม้ว่าผนึกไคเทียนนี้จะไม่ได้มุ่งเป้ามาที่เธอ แต่ก็ยังทำให้ปราณหยินซาในร่างกายของชิงถานสั่นสะเทือน

“นี่เรียกว่าทรงพลังรึ” หลินเทียนซื่อยิ้มเล็กน้อย

จากนั้น เขาก็ใช้ผนึกไคเทียนอีกครั้ง

ด้วยความล้มเหลวครั้งก่อน ครั้งนี้ผนึกไคเทียนของหลินเทียนซื่อจึงถูกใช้ออกมาได้ค่อนข้างสำเร็จ

เพียงแค่ตั้งท่าเตรียมการ ทรายและหินก็ปลิวว่อน

กลิ่นอายอันทรงพลังปะทุออกมาจากร่างกายของหลินเทียนซื่อทันที

ผนึกแรกถูกซัดออกไป แต่หลินเทียนซื่อไม่ได้ซัดไปยังป่าในระยะไกล แต่กลับมุ่งหน้าลงสู่พื้นดิน

เพราะในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ เนื่องจากการบ่มเพาะของเขา ต้นไม้ในบริเวณใกล้เคียงล้วนถูกเขาถล่มจนราบเป็นหน้ากลองไปหมดแล้ว

บนพื้นดิน รอยฝ่ามือขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นทันที ลึกถึงสิบเมตร!

ต้องรู้ว่าใต้พื้นดินนี้นอกจากชั้นดินแล้ว ทั้งหมดคือหินภูเขาที่แข็งแกร่ง!

พลังของผนึกไคเทียนนี้ยิ่งใหญ่กว่าที่จินตนาการไว้มาก!

“น่าทึ่งมาก นี่เป็นวรยุทธ์ที่พี่เทียนซื่อสร้างขึ้นเองอีกแล้วหรือเจ้าคะ” ชิงถานอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา

“เอ่อ...” หลินเทียนซื่อตะลึงไปชั่วขณะ แล้วพยักหน้า

วรยุทธ์ที่ระบบมอบให้ไม่สามารถอธิบายให้คนนอกฟังโดยตรงได้ ดังนั้นหลินเทียนซื่อจึงทำได้เพียงยอมรับสมญานามนี้ไปก่อน

“พี่เทียนซื่อเป็นอัจฉริยะจริงๆ น่าทึ่งกว่าพี่หลินต้งมากเลยเจ้าค่ะ” ชิงถานอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา