บทที่ 150: จอมอวดเบ่ง

“สิ่งที่สำคัญที่สุดคือความเชื่อมั่นของผู้คนงั้นหรือ”

หวังฝานซีพึมพำกับตนเอง ดวงตาของเขาก็ยิ่งสว่างวาบขึ้น

เขารู้สึกราวกับว่าตนเองไขว่คว้าบางสิ่งบางอย่างได้ แต่ก็ยังไม่ทั้งหมด

ทว่าความรู้สึกเช่นนี้กลับน่าหลงใหลที่สุด

ซูฉี่ปล่อยให้หวังฝานซีจัดการเรื่องตรงหน้าต่อไป

ตอนนี้ในที่สุดเขาก็เข้าใจถึงความสุขของการเป็นเถ้าแก่ที่ไม่ต้องลงมือทำอะไรเองของลู่ฉางอันแล้ว ไม่ต้องกังวลเรื่องใดๆ ในแต่ละวันก็แค่ทำในสิ่งที่ตนเองรักก็พอ

บางทีนี่อาจเป็นวิถีแห่งการมีชีวิตยืนยาวที่ดีที่สุดกระมัง

ซูฉี่คิดในใจ

...

โลกหมายเลข 9

ชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังวิ่งหนีอยู่เบื้องหน้า ขณะที่ผู้บำเพ็ญเพียรกลุ่มหนึ่งไล่ตามอยู่เบื้องหลัง

หากซูฉี่อยู่ที่นี่ เขาจะต้องจำได้ในทันที

นี่คือโม่สือซานที่เคยอ้างว่าตนมาจากโลกหมายเลข 108

โม่สือซานในยามนี้มีสภาพน่าสังเวชอย่างยิ่ง ทั่วร่างแทบไม่มีส่วนใดสมประกอบ

แต่ดวงตาของเขากลับเป็นประกายเจิดจ้า บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม เพราะเขาเพิ่งจะขโมยค่าชะตาจำนวนมหาศาลมาจากโลกหมายเลข 9

เมื่อมีค่าชะตาเหล่านี้แล้ว โลกหมายเลข 108 ของพวกเขาก็อาจจะสามารถเลื่อนอันดับขึ้นไปได้อีกสิบกว่าอันดับ

“หยุดนะ! มิฉะนั้นข้าจะบดกระดูกเจ้าให้เป็นผุยผง!”

“เจ้าคนอวดดี! กล้าดียังไงมาขโมยค่าชะตาในโลกหมายเลข 9 ของพวกเรา หากข้าจับตัวได้ ข้าจะดึงดวงจิตของเจ้าออกมา ทำให้เจ้าไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดชั่วนิรันดร์!”

“เจ้าเด็กนี่มันเจ้าเล่ห์นัก ฉวยโอกาสตอนที่พวกเรากำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดลอบเข้ามาขโมยค่าชะตา”

ความเร็วของโม่สือซานนั้นรวดเร็วยิ่งนัก

เมื่อได้ยินเสียงเหล่านั้นจากเบื้องหลัง เขายังมีแก่ใจหันกลับมากล่าวพร้อมรอยยิ้มว่า “มาไล่ข้าสิ ถ้าไล่ทัน ข้าจะยอมให้พวกเจ้า...เหะๆๆ”

“เหะๆๆ กับแม่เจ้าสิ!”

ผู้บำเพ็ญเพียรวัยกลางคนผู้หนึ่งคำรามลั่น เร่งความเร็วไล่ตามโม่สือซานไป

“ร้อนตัวแล้วสินะ”

โม่สือซานหัวเราะฮ่าๆ กระบี่บินใต้เท้าเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้ง ทิ้งระยะห่างออกไปในพริบตา

เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรที่ตามมาข้างหลังได้แต่เดือดดาลอย่างจนปัญญา

คาถาอาคมที่ซัดออกไปไม่เพียงไม่โดนตัวโม่สือซาน แต่กลับพลาดไปถูกพวกเดียวกันเองจนร่วงลงไป

เมื่อเป็นเช่นนี้ กลุ่มคนที่ไล่ตามโม่สือซานก็ลดจำนวนลงไปอีก

“ช่างน่าเบื่อเสียจริง ข้ายังคงยืนยันคำเดิม”

โม่สือซานล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า กล่าวอย่างอวดดีว่า “ปีนั้นข้าล้วงกระเป๋าทั้งสองข้าง โดยไม่รู้เลยว่า...”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ลำแสงสายหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่ร่างของโม่สือซานด้วยความเร็วปานสายฟ้าฟาด

“พรวด!”

โม่สือซานกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง ร่างกายปลิวกระเด็นไป

แต่เขาก็ปรับท่าทางได้อย่างรวดเร็วและเริ่มหลบหนีอีกครั้ง

ขณะวิ่งก็ยังตะโกนไม่หยุด “พวกเจ้าช่างไร้น้ำใจนักเลงสิ้นดี! ข้ายังอวดไม่ทันจบเลยนะโว้ย!”

ครั้งนี้ เขาขับเคลื่อนกระบี่บินด้วยความเร็วสูงสุด ทิ้งห่างทุกคนไปในพริบตา

“บัดซบ ประมาทไปแล้ว”

หลังจากหลบหนีมาได้ โม่สือซานจึงได้สำรวจบาดแผลบนร่างกายของตน

ลำแสงเมื่อครู่น่าจะเป็นกระบี่บิน หากไม่ใช่เพราะเกราะวิเศษบนตัวเขา ป่านนี้เขาคงม่องเท่งไปแล้ว

แต่ถึงแม้จะมีเกราะวิเศษนี้ หน้าอกของเขาก็ยังปรากฏรูโหว่เลือดทะลัก ดูน่าสยดสยองยิ่งนัก

“ตูม!”

ในขณะนั้นเอง ลำแสงอีกสายก็ฟาดลงมาจากเหนือศีรษะของโม่สือซาน

ครั้งนี้เขาหลบได้

ทันใดนั้น บุรุษผู้มีใบหน้าเฉยชาผู้หนึ่งก็ปรากฏกายขึ้นขวางหน้าเขาไว้

โม่สือซานหยุดกะทันหัน บุรุษตรงหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยค่าชะตา เขาสามารถคาดเดาตัวตนของอีกฝ่ายได้ในทันที

น่าจะเป็นบุตรแห่งสวรรค์เช่นเดียวกับเขา

อันที่จริงโม่สือซานเดาไม่ผิด บุรุษผู้นี้คือบุตรแห่งสวรรค์จริงๆ

และยังเป็นบุตรแห่งสวรรค์แห่งโลกหมายเลข 9...กุยซวี

ช่วงนี้อารมณ์ของกุยซวีไม่ดีนัก หลังจากประสบความพ่ายแพ้ในโลกหมายเลข 99 เขาก็รีบเดินทางกลับมาด้วยความเร็วสูงสุด

ด้านหนึ่งคือกลัวว่าจะถูกขอทานชราที่น่าสะพรึงกลัวผู้นั้นจับตัวได้ อีกด้านหนึ่งก็คือต้องการทำให้อันดับของโลกหมายเลข 99 ตกลง

ผลปรากฏว่าไม่รู้เป็นเพราะค่าชะตาของโลกหมายเลข 99 เพิ่มขึ้นหรือไม่ ระหว่างทางกลับเขาจึงประสบอุบัติเหตุเล็กน้อย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนอยู่หน้าประตูมิติ เขาได้คายค่าชะตาที่ช่วงชิงมาได้ทั้งหมดออกมา สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่ได้นำค่าชะตาเหล่านั้นกลับมาด้วย

กุยซวีสาบานได้เลยว่าโลกหมายเลข 99 เป็นโลกที่พิลึกพิลั่นที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา ผู้บำเพ็ญเพียรขั้นมหายานกลุ่มใหญ่เฝ้าอยู่หน้าประตูมิติ พอผู้บำเพ็ญเพียรจากโลกอื่นมาถึงก็ถูกสังหารหรือทุบตีจนพิการทันที

หากไม่ใช่เพราะเขามีศาสตราวุธวิเศษโลกใบเล็ก เกรงว่าคงยากที่จะหนีกลับมาได้

ผลลัพธ์ก็คือ พอกลับมาถึงก็สัมผัสได้ว่ามีคนกำลังนำค่าชะตาของโลกพวกเขาหนีไปยังประตูมิติ

ปริมาณค่าชะตานี้ก็ไม่ใช่น้อยๆ เลย

หากปล่อยให้มันหนีไปได้ โลกของพวกเขาก็อาจจะหลุดจากสิบอันดับแรกของโลกได้

ดังนั้นสายตาที่เขามองโม่สือซานจึงไม่เป็นมิตรอย่างยิ่ง

“สหาย ท่านก็เป็นบุตรแห่งสวรรค์สินะ”

โม่สือซานกล่าวพลางยิ้ม “ข้าจะบอกอะไรให้ ท่านอย่าเพิ่งมองข้าเป็นศัตรูเลย ข้ารู้ว่าที่ไหนในโลกหมายเลข 9 ยังมีค่าชะตาเหลืออยู่ แถมแทบจะไม่มีคนเฝ้าเลยด้วย หากท่านอยากจะไปขโมย ข้าชี้ทางให้ได้นะ”

“ที่ไหน”

กุยซวีเลิกคิ้วขึ้น

ค่าชะตาที่ไม่มีคนเฝ้า? หากเป็นเช่นนั้นจริง พวกคนในโลกของเขาช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี

ทำไมไม่เรียนรู้จากโลกหมายเลข 99 บ้างนะ แต่ละคนเป็นตาอยู่กันทั้งนั้น

“แต่ท่านต้องสัญญากับข้าก่อนว่าหลังจากข้าบอกท่านแล้ว ท่านจะเลิกคิดร้ายกับข้า”

โม่สือซานกล่าวพลางยิ้ม

“เจ้าไม่มีทางเลือก”

กระบี่บินในมือของกุยซวีส่องประกายเย็นเยียบ

“ก็ได้ๆ สหายอย่าเพิ่งใจร้อน ข้าจะบอกท่านเดี๋ยวนี้แหละ”

โม่สือซานล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า

แววตาของกุยซวีฉายประกายเย็นเยียบ ทันใดนั้นก็ฟาดกระบี่เข้าใส่โม่สือซาน สัญชาตญาณบอกเขาว่าเจ้าเด็กนี่กำลังจะเล่นตุกติก!

“ทำไมถึงได้ใจร้อนขนาดนี้”

โม่สือซานอุทานออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นร่างของเขาก็หายวับไปจากที่เดิม ทิ้งไว้เพียงคำพูดประโยคหนึ่ง “การโอ้อวดเปรียบดั่งสายลม เคียงข้างกายข้าเสมอ... ไปล่ะ เจ้าโง่เอ๊ย”

จิตสัมผัสของกุยซวีแผ่ปกคลุมไปทั่วรัศมีร้อยลี้ในทันที

แต่กลับไม่พบแม้แต่เงาของโม่สือซาน

“บัดซบ!”

วินาทีต่อมา กุยซวีก็พุ่งไปยังประตูมิติด้วยความเร็วสูงสุด

เขาสงสัยว่าโม่สือซานผู้นี้คงจะวางค่ายกลเคลื่อนย้ายไว้ใกล้กับประตูมิติเช่นเดียวกับเขา!

แต่เมื่อกุยซวีไปถึงประตูมิติ เขากลับเห็นโม่สือซานนั่งรอเขาอยู่หน้าประตูมิติ

เมื่อเห็นกุยซวีมาถึง โม่สือซานก็ยิ้มกว้าง “สหาย ข้ารอท่านนานแล้ว ที่จริงไม่มีอะไรมาก แค่อยากจะมาบอกลาท่านสักหน่อย หากข้าเดาไม่ผิด ท่านคงจะเป็นบุตรแห่งสวรรค์แห่งโลกหมายเลข 9 สินะ มิฉะนั้นคงไม่ร้อนรนถึงเพียงนี้”

สีหน้าของกุยซวีเย็นเยียบถึงขีดสุด เจ้าหมอนี่จงใจยั่วโมโหเขา! ถึงกับมารอเขาอยู่ที่หน้าประตูมิติโดยเฉพาะ!

“เจ้าคิดว่าการอวดเบ่งมันสนุกมากหรือไง”

กุยซวีแค่นเสียงเย็นชา

“ไม่สนุกเลย ไม่สนุกเลยสักนิด”

โม่สือซานเผยรอยยิ้มยียวนกวนประสาท “อันที่จริงสิ่งที่สนุกที่สุดคือสีหน้าของพวกท่านต่างหาก ท่าทางที่อยากจะฆ่าข้าแต่ก็ทำไม่ได้น่ะ ช่างน่าสนใจจริงๆ”

กุยซวีขว้างบางอย่างออกไปอย่างแรง ลำแสงสายหนึ่งพุ่งตรงไปยังโม่สือซาน

โม่สือซานหลบได้อย่างง่ายดาย เขาหัวเราะเยาะ “ไม่เอาน่า ไม่เอาน่า คงไม่มีใครโกรธจนสติแตกจริงๆ ใช่หรือไม่”

ลำแสงสายนั้นพุ่งเข้าไปในประตูมิติ ทำให้ประตูมิติสั่นไหวอย่างรุนแรง

จากนั้นเขาก็เห็นกุยซวีพุ่งเข้ามา โม่สือซานไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าไปในประตูมิติทันที

ทว่าบนใบหน้าของกุยซวีกลับปรากฏรอยยิ้มของผู้ชนะ “ข้าจะมอบของขวัญชิ้นโตให้เจ้า!”